Ilse en David kiezen bewust voor een leven zonder smartphone: hoe moeilijk is dat?

Bijna de helft van de Vlamingen noemt zich afhankelijk van zijn of haar smartphone. Vooral bij jongere generaties neemt die afhankelijkheid toe. Bij de 18- tot 24-jarigen gaat het om 71 procent, bijna 10 procent meer dan vorig jaar.

De kans is dus groot dat je dit leest vanop een smartphone. Steeds meer mensen vinden hun eigen afhankelijkheid een probleem. 40 procent antwoordt 'ja' op de vraag of ze te veel tijd op de smartphone doorbrengen.

Toch zijn er ook mensen die niet dagelijks een smartphone in hun hand hebben. Sommigen kiezen heel bewust voor een leven met een "bakske". 

"We zitten al heel de dag op onze computers en achter onze schermen. Als je dat daarbuiten ook doet, dan ben je gevangen in een soort virtuele gevangenis", zegt David uit Gent. Hij en zijn vriendin Miet hebben de boot altijd bewust afgehouden als het gaat over een smartphone. 

Ook de 50-jarige Ilse, toevallig ook uit Gent, geniet ervan als ze op stap is met haar Nokia. "Ik kan sms'en en bellen. Dat is duidelijk afgebakend, zalig toch. Als ik in de supermarkt sta, zal mijn bezoek niet dubbel zo lang duren omdat ik plots een recept wil opzoeken."

Beiden hebben ook de keuze gemaakt omdat ze niet afhankelijk willen worden van een toestel. "Ik zou constant het gevoel hebben dat ik 'aan' moet staan. Ik zou het gebruik ook moeilijk kunnen afbakenen, omdat ik een controlefreak ben die alles wil uitzoeken", geeft Ilse toe. 

Dat herkent David. "Ik denk niet dat ik de smartphone zou kunnen gebruiken voor sommige dingen en voor de rest niet. Dus ik ben er nooit aan begonnen." 

"Ik vloek soms dat ik er geen heb", geeft Ilse ook toe. "Maar de voordelen wegen niet op de tegen de nadelen." En die nadelen zijn er. "Zo heb ik bijvoorbeeld geen itsme. Ik moet zo'n elektronische kaartlezer aan de computer hangen met software die niet meer ondersteund wordt." 

De praktische moeilijkheden klinken herkenbaar voor David. Zo heeft hij een klacht ingediend omdat er geen alternatief is voor de digitale lerarenkaart. Niet handig als leerkracht in het Deeltijds Kunstonderwijs. 

"Bij alles wat we deden, was er altijd een alternatief voor ons, maar nu is het de eerste keer dat wij in een situatie komen waarbij er geen alternatief is. Wij voelen ons gediscrimineerd." 

Bij David is het extra onhandig dat zijn vrouw net als hij leerkracht is en geen smartphone heeft. Dat is anders bij Ilse. "Mijn omgeving - vooral mijn man Joris - lost veel voor mij op. Zo kan ik af en toe WhatsApp bekijken op zijn smartphone voor de groepen met gemeenschappelijke vrienden."

Op andere momenten was een telefoontje naar haar man ook niet overbodig. "Zo kan ik niet kijken of er genoeg op de rekening staat. Wanneer ik mijn weg niet vond in Dendermonde omdat mijn gps het niet meer zag, heb ik ook naar Joris gebeld om me te helpen. Dat was gênant."

"Mijn vriendinnen vloeken soms wel: iemand moet zich opofferen om de onnozelaar zonder smartphone te laten weten waar we afspreken. Ik bezorg mensen last, ik schaam me er ook wel voor, maar voor mij is het een goede oplossing." 

"Ik ben ook niet anti-smartphone", verduidelijkt Ilse. "Ik besef dat ik alle voordelen van een smartphone heb zonder er zelf een te hebben. Het klinkt alsof ik een beetje aan het valsspelen ben door zoveel mensen in te schakelen", lacht ze.  

Toch wint een smartphoneloos leven voor beiden. "Als ik buiten kijk, zie ik hoe bij veel mensen alle gaatjes opgevuld moeten worden met iets doen", zegt David. "Je moet je nooit meer vervelen, maar dat is een verslaving. Ik ben tenminste nog in het moment."

"Al die meldingen: ook al doe je er niks mee, die zouden ruimte innemen in mijn hoofd. En in mijn hoofd is het al een overbevolkte gevangenis", lacht Ilse. "Al vraag ik het me soms af of ik het ga kunnen blijven volhouden zonder smartphone."