'I’m still here' strijdt als eerste Braziliaanse productie ooit mee voor de Oscar voor Beste film. Het waargebeurde verhaal van de familie Paiva blijft ook relevant. De vader verdween spoorloos, na verzet tegen de militaire dictatuur in de jaren 70. De film is in Brazilië zelf al erg succesvol, vanaf vandaag speelt die bij ons in de cinema.
Eerste Braziliaanse kanshebber voor Oscar Beste Film 'I'm still here' brengt militaire dictatuur opnieuw onder de aandacht
Luna Pouliart
Gepubliceerd:
In de running voor de Oscar voor Beste film zijn dit jaar 2 biopics. Naast het leven van muzikant Bob Dylan, zien we ook het verhaal van de familie Paiva in 'I'm still here'.
Het politieke drama brengt de militaire dictatuur van 1964 tot 1985, die lang in de doofpot werd gestoken, opnieuw onder de aandacht. "Cinema is een sterk middel tegen onderdrukking", zegt regisseur Walter Salles.
‘I’m still here’ is een groot succes in Brazilië en scoort wereldwijd ook goed. De film is bij de Oscars ook genomineerd voor Beste internationale film, en hoofdrolspeelster Fernanda Torres maakt kans op de prijs voor Beste actrice.
Bekijk: de trailer van 'I'm still here'
Het echte verhaal
De film volgt de familie Paiva tijdens de militaire regering van de jaren 70 in Brazilië. Vader Rubens is een voormalig politicus die zich verzette tegen het regime. Hiervoor moest hij in ballingschap. In 1971 woont hij terug bij zijn vrouw, Eunice, en hun 5 kinderen in een idyllisch huis aan de kust van Rio De Janeiro.
Zoals honderden andere ‘desaparecidos’ van het regime, wordt Rubens bij een militaire inval thuis opgepakt en verdwijnt hij.
Moeder Eunice, gespeeld door Fernanda Torres, is de centrale figuur van de film. We zien haar evolueren van een huisvrouw tot een activist, die strijdt voor de rechten van haar man, en die van de duizenden andere onschuldige verdwenen burgers en hun families.
Een les in de geschiedenis
In 1964 pleegt het Braziliaanse leger een staatsgreep, het land vervalt 21 jaar in een dictatuur. Het militaire regime legt censuur op en schendt mensenrechten. Wie zich verzet, wordt gemarteld of vermoord.
Het regime maakt naar schatting 20.000 slachtoffers, waarvan 434 vermoord of vermist. Sommigen zijn nooit teruggevonden.
Pas in 2014 erkent het Braziliaanse leger officieel de misdaden die tijdens het regime zijn gepleegd. Maar veel mensen worden nooit vervolgd.
De film is ook vandaag nog relevant, zeg Salles, zeker met de opkomst van extreemrechts in westerse landen: "Eerst dacht ik dat we een reflectie maakten over ons verleden. Toen veranderde plotseling de hele politieke situatie in Brazilië en in de wereld, en realiseerden we dat de film ook over het heden gaat."
Band tussen Salles en de Paiva's
Salles was kind aan huis bij de Paiva’s. Hij werkte nauw samen met het gezin om hun verhaal zo waarheidsgetrouw mogelijk te brengen: van de inrichting van het huis tot het moment waarop vader Rubens wordt gearresteerd.
De sfeer in het huis baseerde Salles op zijn eigen herinneringen. Hij geeft de kijker het gevoel dat je bij de familie over de vloer komt.
Voor de grote lijnen baseerde hij zich op het boek met dezelfde naam van Marcelo Rubens Paiva, de oudste zoon van het gezin. Die werkte ook mee aan het script.
Zo moeder, zo dochter
Hoofdrolspeelster Fernanda Torres is de tweede Braziliaanse ooit die kans maakt op de Oscar voor Beste actrice. De eerste was haar eigen moeder Fernanda Montenegro in 1999, voor haar rol in ‘Central station’, ook door Salles geregisseerd. In ‘I’m still here’ speelt de nu 95-jarige actrice haar dochters oudere versie.
Fernanda Torres won met haar performance dit jaar al de Golden Globe voor Beste actrice in een dramafilm. Maandag weten we of ze ook een Oscar mee naar huis mag nemen, en of 'I'm still here' wordt bekroond als Beste film.
