Als je het hebt over een ‘Johnny’ of een ‘Marina’ dan zie je hoogstwaarschijnlijk een bepaald type man of vrouw voor je. “Het feit dat we op specifieke types de term ‘Johnny’ en ‘Marina’ plakken, heeft te maken met Amerikaanse films en onze Rocco Granata”, vertelt Chris De Wulf, dialectoloog (Universiteit Antwerpen).
Hoe Rocco Granata en de Amerikanen ertoe leidden dat ‘Johnny en Marina’ een negatieve bijklank kregen
Elke woensdag gaat Peter Van de Veire in 'Goeiemorgen morgen!' (radio2) samen met dialectoloog Chris De Wulf (UA) op zoek naar de eigenheid van onze taal. Meer weten? Vorige keer vertelde hij over de oorsprong van koosnaampjes.
In de jaren 60 worden er in ons land heel wat meisjes geboren die de naam ‘Marina’ krijgen. En er worden ook opvallend veel jongens geboren met de naam ‘Johnny’.
Marina komt door het succes van 'Marina', de hit van Rocco Granata. In talloze cafés schalt het nummer door de jukebox en heel wat jonge ouders noemen hun dochter Marina.
Johnny is een bekende uit de cinema. Veel jonge mensen gaan naar Amerikaanse films kijken. Het knappe en stoere personage heet in veel gevallen Johnny. En dus noemen ouders hun zoon Johnny.
Liever luisteren dan lezen? Beluister: Chris De Wulf over jongerentaal in de jaren 90
Maar op popcultuur wordt vaak neergekeken. Het is iets voor de lagere (midden)klasse. Of die associatie wordt vaak gemaakt. Het zijn dan ook vaak ouders uit die lagen van de maatschappij die hun kinderen Johnny of Marina noemen.
In de jaren 90 is de generatie van Johnny en Marina volwassen en drukt haar stempel op de jongerencultuur. De namen Johnny en Marina worden gebruikt om mensen te omschrijven die van een lagere komaf zijn en die in de ogen van sommigen wat marginaal zijn.
Elk land heeft zijn eigen Johnny en Marina. In Nederland heb je Sjonnie en Anita. In Duitsland wordt het Kalle (afgeleid van de naam Karl) en Mandy, of Kalle en Chantal. In de Verenigde Staten spreken ze van Chad en Stacy.
