Een trieste recordhouder, zo noemt Gilbert Orbie zichzelf. In zijn carrière als treinbestuurder bij de NMBS maakte hij 8 zelfmoorden voor zijn trein mee. "Sommige collega's maken het in een hele loopbaan nooit mee, andere 1 of 2 keer. Maar het went nooit."
Treinbestuurder Gilbert zag 8 mensen voor zijn trein uit het leven stappen: "Zij zien jou niet, jij hen wel"
Wie met vragen zit over zelfdoding kan terecht op de Zelfmoordlijn, op het gratis nummer 1813, of op zelfmoordlijn1813.be.
Nood aan een gesprek? Dan kan je 24/7 terecht bij Tele-Onthaal op het nummer 106. Je kan ook chatten via www.tele-onthaal.be .
Jongeren kunnen terecht bij Awel op telefoonnummer 102, of via chat op awel.be .
Eén geluk heeft Gilbert: hij heeft nooit een ongeval zoals in Boutersem meegemaakt, waarbij ook nog eens een kind betrokken was. Maar de 8 mensen die hij met zijn trein raakte, staan nog op zijn netvlies gebrand. Of beter: de 7 mensen van wie hij doorhad dat hij ze geraakt had.
"De eerste keer dat het gebeurde, had ik niet door wat er aan de hand was. Het was heel laat en al donker. Ik kwam langs een plek waar veel sluikstort was. Ik zag iets op de sporen liggen, maar dacht dat het een vuilniszak was. Ik voelde een impact, maar ben doorgereden. Voor een vuilniszak doe je geen noodremming. Pas bij het volgende station, werd duidelijk dat ik iemand had aangereden."
Instinct
Vanaf toen veranderde er iets bij Gilbert: "Ik kweekte een instinct. Ik was meer op mijn hoede als ik langs plaatsen reed waar de kans groter was dat er iemand plots kon opdoemen. Ik was alerter voor mensen die treuzelden langs het spoor of te traag overstaken. Maar je kan nog zo alert zijn als je wil, eigenlijk ben je ronduit machteloos."
Ik voel me niet schuldig. Ik deed gewoon mijn job. Ik was een middel voor die mensen
Treinbestuurder Gilbert
Het is die gedachte die Gilbert helpt bij de verwerking. "Ik voel me niet schuldig. Ik deed bij elk van die tragische gebeurtenissen gewoon maar mijn job. De mensen die voor mijn trein gestorven zijn, hebben daar zelf voor gekozen. Het was gelukkig nooit een ongeluk. Voor hen was ik gewoon een middel. Of beter: die trein was het middel, ze denken niet aan de persoon die de trein bestuurt. Ze denken gewoon alleen maar aan die massa die hen zal verpletteren."
Beluister - Gilbert Orbie in 'Zijn er nog vragen?'
Eenrichtingsverkeer
Die anonimiteit werkt natuurlijk maar in één richting. "Zij zien mij niet, zij zien enkel een machine die op hen afkomt. Ik zie hen wél. Ik probeerde achteraf altijd te weten te komen wat het verhaal van die persoon was. En als ik nu nog als passagier voorbij de plekken kom waar die drama's zich hebben afgespeeld, denk ik er steevast aan."
Dat Gilbert niet gecrasht is, dankt hij aan zijn eigen manier van verwerken. "Mijn geluk is dat ik alles een plaats kan geven, in een hokje kan steken. Niet alle collega's slagen daarin. Uiteraard is er begeleiding, en word je na zo'n ongeval ook enkele dagen thuis gezet om het te verwerken. Maar sommigen blijven het er moeilijk mee hebben."
