Elke dag nemen 8 mensen contact op met de Kankerlijn. Dat zijn er steeds meer. De meeste oproepen gaan over hoe om te gaan met kanker, maar ook over emoties, angst en hoe om te gaan met iemand met kanker. En een telefoontje kan wonderen doen, zo blijkt uit het verhaal van Ingrid Boumans op Wereldkankerdag vandaag.
Steeds meer mensen bellen Kankerlijn voor mentale steun: "Dat ene telefoontje gaf mij moed om door te gaan"
Vorig jaar kreeg de Kankerlijn 2.891 oproepen, goed voor gemiddeld 8 oproepen per dag. Het aantal oproepen gaat in stijgende lijn, en bijna de helft ervan gaat over psycho-sociale kwesties, zegt Sven Haenen van Kom Op Tegen Kanker en is dat geen verrassing: "Mensen praten er meer over, ze delen vaker hun verhaal."
Het zijn overigens zeker niet enkel patiënten zelf die bellen, mailen of chatten. Het kan even goed gaan om bijvoorbeeld partners, kinderen, vrienden of mensen die zich willen inzetten voor de strijd tegen kanker, zo blijkt nu uit de cijfers van 2024.
Welke vragen worden zoal gesteld?
De vragen gaan concreet over angst, zelfbeeld of relaties met naasten en zorgverleners. Bovenaan de lijst staat de vraag "hoe moet ik omgaan met de ziekte, met de nieuwe situatie?" Ook het ventileren van emoties en angsten komt vaak voor. Het is niet toevallig dat de vraag "hoe vind ik lotgenoten?" wel vaker voorkomt.
Hoe moet ik reageren als iemand die ik ken de diagnose van kanker krijgt?
Een veel gestelde vraag aan medewerkers van de Kankerlijn
"Hoe neem ik de draad weer op na kanker", is een vraag die medewerkers van de Kankerlijn ook vaak krijgen. "Wat kan ik zelf doen aan vermoeidheid bij en na kanker?" of "Waar kan ik terecht voor psychologische ondersteuning?"
Andere mensen vragen hoe ze best omgaan met een patiënt: "Hoe moet ik reageren als iemand die ik ken de diagnose van kanker krijgt? Waar hou ik best rekening mee als ik op bezoek ga bij die persoon?" Of nog: "Als ik zorg voor iemand met kanker, hoe kan ik dan ook voor mezelf zorgen?"
Sommige mensen nemen contact op, niet vanwege een concrete diagnose bij hen of bij een naaste, maar omdat ze gewoon hulp willen aanbieden. Ze vragen dan hoe ze zich kunnen inzetten in de strijd tegen kanker, of hoe ze vrijwilliger kunnen worden. Dat type van oproepen staat met stip op nummer 2 met ruim 40 procent, kort achter de psychisch-emotionele vragen.
Het verhaal van Ingrid
Dat de Kankerlijn soms een grote hulp kan zijn voor patiënten en hun omgeving bewijst het verhaal van Ingrid Boumans. "Dat ene telefoontje heeft mij opnieuw moed gegeven om door te gaan", vertelt ze.
Ingrid leeft al bijna 20 jaar met lymfoedeem, een aandoening waarbij vocht zich ophoopt. "Kort na mijn laatste chemo en bestraling begon mijn enkel te zwellen. Eerst werd gedacht aan een trombose, maar de vaatchirurg stelde vast dat ik lymfoedeem had."
"Het was een rechtstreeks gevolg van mijn kankerbehandeling, maar niemand had me verteld dat ik daar risico op liep."
Haar rechterbeen zwelt helemaal op, geen behandeling lijkt te helpen en er ontstaan complicaties. "Ik zag het echt niet meer zitten en wilde bijna opgeven. Ik vroeg me zelfs af waarom ik gevochten had tegen de kanker."
"Op een gegeven moment was ik het zo beu dat ik in tranen naar de Kankerlijn heb gebeld. Dat gesprek heeft me zoveel deugd gedaan, ik zal dat moment nooit vergeten."
"De mevrouw aan de andere kant van de lijn heeft me kunnen overtuigen om mijn moed weer bijeen te rapen. Ze drukte me op het hart om mijn been te blijven verzorgen. Ik ben haar nog altijd dankbaar voor dat telefoongesprek."
De telefoon nemen, is geen makkelijke stap, maar ik zou het iedereen aanraden
Ingrid Boumans
Ingrid vond haar levenslust terug, ondanks het lymfoedeem. "Het is een aandoening die steeds erger wordt. Mijn tweede been is intussen ook getroffen. Maar ik heb ermee leren leven en ben niet meer ongelukkig nu."
Ze raadt iedereen die nood heeft aan een gesprek, of met vragen zit rond kanker, aan om de Kankerlijn te bellen. "Het is geen gemakkelijke stap, want je bent beschaamd en je wil je niet zwak tonen."
"Maar je toont je net heel sterk door de stap te zetten om hulp te zoeken. Het is ook belangrijk dat dat genoeg in de media komt, zodat mensen hun schaamte overwinnen."
