De achtste editie van ‘30 dagen zonder klagen’ is van start gegaan. Het initiatief gaat uit van Isabelle Gonnissen, een naar eigen zeggen “rationele ingenieur” in het dagelijkse leven, maar tegelijk bezielde voorstander van een positieve mindset. “Emoties als boosheid, verdriet en teleurstelling mogen er zijn”, benadrukt ze. “Maar zeuren over futiliteiten, daar wordt niemand beter van.” Dit jaar staat haar campagne in het teken van klagen op de werkvloer.
'30 dagen zonder klagen' neemt gezeur op de werkvloer onder de loep: "Productiviteit lijdt eronder"
Gepubliceerd:
Het was tijdens werkreizen naar het buitenland dat de ogen van Isabelle Gonnissen opengingen. ““Geen werk, geen geld”, zei een oude man in Azië koudweg toen ik vroeg waarom hij niet op pensioen ging. “Geen werk, geen uitkering”, klonk het in het Midden-Oosten. Twintig vakantiedagen en betaalbare gezondheidszorg? Daar kunnen ze in de VS alleen maar van dromen. Wij hebben het heel goed, maar zodra ik weer in België arriveer, hoor ik alleen maar geklaag over parkeerplaatsen en slecht weer.”
En dus zette Gonnissen in 2017 het initiatief ‘30 dagen zonder klagen’ op poten. “Ik moest dat ei écht kwijt. Ik maak een eenmalige campagne, dacht ik toen. Tot ik na een passage in ‘Van Gils & Gasten’ op VRT 1 plots 30.000 volgers op Facebook had en boek- en spreekaanbiedingen kreeg.” 8 jaar later maakt ze er nog steeds haar missie van om “kleine steentjes in mensen te verleggen en zo meer positiviteit in het leven te brengen”.
Impact op werkomgeving
Dit keer staat de ‘30 dagen zonder klagen’-campagne in het teken van gezeur op de werkvloer. Dat is de plek waar we het meest jammeren en jengelen, zo blijkt uit de Klaagbarometer , ingevuld door 1.300 Vlamingen.
“Niet verbazingwekkend”, aldus Gonnissen. “We brengen er veel tijd door, dus statistisch gezien is het logisch dat het meeste geklaag zich daar afspeelt. Los daarvan neemt in heel wat jobs de werkdruk toe, wat meer stress – en meer gezeur – met zich meebrengt.”
Drie soorten klachten komen steeds terug: persoonlijke klachten (“alle vroege shifts zijn weer voor mij”), organisatorische klachten (“in Brussel wordt over onze hoofden beslist”) en cultuurgebonden klachten (“alles wat ik doe, wordt gecontroleerd”).
Al dat geëmmer heeft een impact op de werkomgeving. “72 procent van de bevraagde mensen voelt zich slecht wanneer iemand tegen hen klaagt. En ook 57 procent van de klagers voelt zich achteraf niet beter.” Ook de productiviteit, motivatie en creativiteit van werknemers lijdt eronder.
Bijdragen aan de samenleving
De boodschap van Gonnissen is duidelijk: “Stop met klagen en met jezelf in een slachtofferrol te wentelen”. Om te beginnen voor 30 dagen, maar liefst levenslang. “Het is een ontzettende cliché, maar het is wel de waarheid: de wereld zou een mooiere plek zijn als we allemaal verdraagzamer waren, en dat begint toch echt bij jezelf. Stel je begripvol op, leg je verwachtingen in anderen niet te hoog en wees tolerant: dan krijg je dat terug”.
Ik maak mij ook zorgen over de wereld. Maar moet het daarom mijn leven volledig vergallen?
Isabelle Gonnissen, initiatiefneemster '30 dagen zonder klagen'
Verschillende oorlogen, geopolitieke verschuivingen, klimaatveranderingen: het lijkt dezer dagen makkelijker gezegd dan gedaan om positief in het leven te staan. “Dat snap ik”, zegt ze. “Emoties als boosheid, verdriet en teleurstelling mogen er zijn. Ik maak mij ook zorgen over de wereld. Het is om van te huilen. Maar moet het daarom mijn leven volledig vergallen?”
“Ik concentreer mij liever op hetgeen ik wel kan beïnvloeden. Een initiatief zoals Kom Op Tegen Kanker is een mooi voorbeeld van hoe je vandaag iets kan bijdragen aan de samenleving, in plaats van je in het negatieve te verliezen. Dat kan ook in kleinere dingen zitten, zoals boodschappen doen voor je buren of koekjes verkopen voor de voetbalclub. En tussendoor: schouders ophalen als je trein 5 minuten vertraging heeft of als de zon zich een dagje niet laat zien.”
