Relatiedeskundige Rika Ponnet beantwoordt vraag van de week: "Hoe kan ik na reeks tegenslagen uit de put kruipen?"

Krista (33) heeft geen makkelijk leven achter de rug. “Ik had een moeilijke jeugd met overbeschermende ouders, en miste warmte en liefde. Toen ik mijn man Thomas leerde kennen hoopte ik dat hij deze leegte kon opvullen, maar hij is eerder teruggetrokken en afstandelijk.”

“Vier jaar geleden werd ons eerste kindje Noah geboren. Een huilbaby. Meteen erna werd ik ongepland zwanger van Lucas, maar hij bleek de ongeneeslijke ziekte mucoviscidose te hebben. De zorgen voor hem waren zo groot dat ik enkele jaren moest stoppen met werken. Ondertussen gaat hij wel naar school, maar voel ik me uitgeput en doelloos.”

“Mijn man en ik zijn door de zorgen voor de kinderen uit elkaar gegroeid, al is er wel een verbondenheid door wat we samen meemaakten.”

“Ik ben een half jaar geleden dan ook verliefd geworden op een andere man, iemand van 24, die ik ontmoette op een feestje. Bij hem herleefde ik, en had ik geen verplichtingen en verantwoordelijkheden. Ik heb mijn man wel verteld dat ik hem bedrogen heb, en ondanks alles heeft hij het me laten beleven.” 

“Ik heb 1 maand zeer intensief iets gehad met die 24-jarige man, maar realiseerde me dat het niet het echte leven is. Ondertussen ben ik teruggekeerd naar Thomas, maar zit ik volledig in de knoop met mezelf. Ik wil mij gelukkig en energiek voelen, en geduldig met mijn kinderen kunnen omgaan. Hoe raak ik uit deze vicieuze cirkel?” 

Beluister: Rika Ponnet beantwoordt de vraag van Krista

“Ik wil eerst en vooral erkennen dat Krista echt al veel heeft meegemaakt”, zegt Rika. “Geen warme jeugd, een kind met een chronische ziekte, voltijds thuis zijn voor haar kind: dit leidt tot een vorm van emotionele uitputting.”

Rika kan er dus begrip voor opbrengen dat Krista vluchtte in de armen van een ander. “Ook haar man had begrip, wat heel krachtig is.”

“Ik merk vooral op dat Krista vecht tegen de realiteit die haar leven is”, zegt Rika. “Ze wil gelukkig zijn, ze wil een blije mama zijn, ze wil een liefdevolle relatie en ze wil geen overspelige vrouw zijn.”

“Eigenlijk zijn dat allemaal dingen die sprookjes ons vertellen. Allemaal krijgen we de boodschap: als we maar hard genoeg ons best doen en de juiste keuzes maken, kunnen we een gelukkig leven leiden.”

“Krista zit heel hard vast in dat narratief. Ik heb het gevoel dat ze er alles aan afmeet. Maar dan ben je de hele tijd bezig met vechten in plaats van accepteren.”

“Er is veel lijden bij Krista, laat dat duidelijk zijn. Maar je ertegen verzetten, versterkt heel vaak het psychisch lijden van mensen. Dat zie ik ook vaak in mijn praktijk.”

Een vorm van aanvaarding is daarom heel belangrijk, benadrukt Rika. “Wat ligt er op je bord wat je niet kan veranderen? In het geval van Krista is dat een kind met mucoviscidose, en dat zal uiteraard beperkingen meebrengen.”  

“Ik merk ook dat Krista geïsoleerd is”, zegt Rika. “Daar brengt ze best verandering in. Een voltijdse job is waarschijnlijk te veel gevraagd, maar een andere verantwoordelijkheid of een vorm van vrijwilligerswerk kunnen ook helpen. Iets anders dan alleen zorgmoeder zijn.”

“Dat zal ongetwijfeld energie kosten, maar toch is het heel belangrijk om die beweging naar de buitenwereld te maken.”

Daarnaast moet Krista ook hulp durven toelaten, geeft Rika aan. “Met 1 inkomen zal het budget waarschijnlijk beperkt zijn, maar weet ook dat er altijd mensen bereid zijn om te helpen of iets in je leven te betekenen. Maar je moet wel je hand uitreiken.”

Vrijwilligerswerk gaan doen, een (deeltijdse) job zoeken, hulp aanvaarden: dat is dus wat Rika aan Krista aanraadt. Al kan dat uiteraard niet van de ene dag op de andere. “Verandering gebeurt in hele kleine stappen. Maar het belangrijkste is dat je iets in beweging zet.”