Eerste Vlaamse millenniumbaby Baue Boersma wordt 25: "Ik leef in mijn eigen paradijs" 

Piepjong en meteen nationaal nieuws: het overkwam baby Baue. Op 1 januari 2000 pronken de kersverse ouders Melina en Tjerk Boersma met hem in journaalreportages en op de voorpagina van menig Vlaamse krant, omdat hij als eerste Vlaamse baby ter wereld kwam in het nieuwe millennium. Baby Baue is op dat moment slechts enkele uren oud.

"Ik wens hem heel veel plezier", klinkt het bij vader Tjerk in 2000. En of Baue intussen plezier maakt. "Ik heb de tijd en het geluk om te doen wat ik graag doe", begint Baue. "En dat heeft me al wat opgeleverd: ik heb een warm dak boven mijn hoofd en elke dag eten op mijn bord." Dat de 25-jarige millenniumbaby, intussen met een pak meer haar, gelukkig is, is duidelijk. 

Waar hij zijn geluk vindt? In machines en auto’s. En boten als het even kan. Kortom, alles met een ronkende motor waaraan hij kan sleutelen. "In de covidtijd heb ik een tweedehandsspeedboot gekocht uit de jaren 80. Bij de restauratie komt heel veel nieuwe techniek kijken, die weer anders is dan wat ik al heb gedaan bij auto’s of moto’s." Zo zoekt hij uitdaging na uitdaging om telkens weer wat bij te leren. 

Momenteel sleutelt hij vooral aan zijn toekomst. Als afgestudeerd ingenieur zijn de mogelijkheden bijna eindeloos, maar voor Baue is het simpel. "Ik zoek gewoon telkens een uitdaging en zie wel wat er op mijn pad komt in het vakgebied dat me interesseert." En dat vakgebied is staal en machines. 

En machines die staal produceren, zo blijkt. Momenteel is hij in opleiding bij staalproducent Aperam in Genk. Uiteindelijk zal hij er een leidinggevende functie krijgen, maar eerst leert hij nog de kneepjes van het vak. "Als ik mijn opleiding heb afgerond, is het de bedoeling dat ik de hele fabriek draaiende houd. Als er iets misloopt, ben ik degene die moet beslissen hoe we het oplossen, zodat we zo snel mogelijk weer staal kunnen produceren."

Daarvoor heeft hij niet alleen een stel handige handen nodig, ook inschattingsvermogen en people management komen van pas. "Ik moet goed kunnen luisteren naar mensen, zodat ik kan inschatten waar het fout loopt. Dan pas kan ik de prioriteiten bepalen en de productie snel weer opstarten."

Over die productie-economie maakt Baue zich wel zorgen. Hij steekt het op beroepsmisvorming, maar vraagt zich toch af hoe het verder moet nu steeds meer fabrieken de deuren moeten sluiten. "Met alleen een diensteneconomie zal onze samenleving niet overeind blijven. Uiteindelijk moet er geproduceerd en verkocht worden."

Voor de rest probeert hij zich niet te veel aan te trekken van wat er rondom hem gebeurt, want daar volgen de veranderingen elkaar in snel tempo op. "Het enige waar ik zeker van ben, is dat er veel onzekerheden zijn. En dat alles anders is dan vroeger: waarden, normen, de samenleving, de jeugd. Wat toen normaal was, is dat nu niet meer. Wat toen een uitdaging was, is nu normaal."

En dan leeft Baue liever in zijn eigen bubbel of "paradijs", zoals hij het zelf graag noemt. Zijn definitie van paradijs: een plek waar je kan doen en laten wat je wil, waar je met rust gelaten wordt. "Tuurlijk zal ik altijd moeten luisteren naar niveaus hogerop, je bent nu eenmaal deel van de samenleving."

Wat mensen buiten die bubbel doen, laat hem koud. Want ja, hij moet wel met hen samenleven, in de winkel of het verkeer, maar hij kiest ervoor zich niet te ergeren aan hen. "Ze kiezen zelf maar hoe ze leven. Wil iemand klagen over of zich opjagen in iets, dan laat ik die doen", stelt Baue. "Zolang ik zelf maar vrij kan zijn."

Hoewel Baue kan genieten van zijn momenten alleen, behoren vrienden en familie wel tot zijn bubbel. "Ik doe veel alleen, maar ik doe het niet allemaal voor mezelf", zegt Baue. "Hetgeen ik opbouw, wil ik uiteindelijk kunnen delen met anderen." 

Zo sleutelt hij aan zijn speedboot om te kunnen varen met vrienden. Zijn auto prepareert hij dan weer om te reizen met zijn vriendin en de oude moto's stoomt hij klaar voor rallyraces en -wedstrijden, waaraan hij samen met zijn vader Tjerk deelneemt. 

Die laatste hobby bracht hem al tot in Marokko, waar hij deelnam aan de Morocco Desert Challenge. "Het kleine broertje van Parijs-Dakar, zeg maar", lacht Baue. "Je rijdt dan door de woestijn in Marokko, en dat verandert je kijk op reizen."  

Het draait voor Baue niet om de bestemming, maar om de reis ernaartoe. "Ik reis graag voor het onverwachte, voor de plaatsen en mensen die je onderweg tegenkomt. Het is door te reizen dat je snapt hoe de wereld in elkaar zit."

In 2018 wijst vader Tjerk ons nog eens op de betekenis van Baues Friese naam, want die verwijst naar hoe je je kan wapenen tegen de mindere dagen van het leven. "Er zal nog veel gebeuren in je leven, jongen", zegt zijn vader.

Baue omarmt zijn leven en de bijbehorende uitdagingen, die hij nog het vaakst zelf opzoekt, met plezier. Met zijn vaders waarschuwing en een goede dosis levensvreugde is hij onderweg naar wat de toekomst hem mag brengen: tijd, geld en plaats. "Daarvan heb je nooit te veel", aldus Baue.

Hoewel dat al bleek uit ons gesprek, verzekert hij ons er snel nog eens van: “Ik amuseer me elke dag."