Kosten gendertransitie vanaf 1 januari ook terugbetaald in ziekenhuizen Genk, Antwerpen, Sint-Niklaas en Brussel

Vanaf 1 januari kunnen mensen terecht in 6 geconventioneerde centra voor transgenderzorg in België, in plaats van in 2. Het Rijksinstituut voor ziekte- en invaliditeitsverzekering (RIZIV) sloot met nog eens 4 centra een overeenkomst. Het gaat om centra in Antwerpen (ZAS), Brussel (Erasmus-ziekenhuis), Genk (Ziekenhuis Oost-Limburg) en Sint-Niklaas (VITAZ). Eerder gebeurde dat al met het centrum van UZ Gent en het centrum van CHU Luik.

"Dit is heel goed nieuws", zegt Jan Van Hoecke, paramedisch manager van Ziekenhuis Oost-Limburg. "We zijn nu toch al enkele jaren bezig met het centrum. Maar voor patiënten is een transitiebehandeling een hele dure behandeling, ze moeten de volle pot betalen. Sommigen haken dan ook af."

"Het ZOL nam daarom een deel van de kosten over, maar die situatie was onhoudbaar", gaat Van Hoecke verder. "Wij hadden ons dan ook voorgenomen om in januari te bekijken hoe het verder moest. Dat het RIZIV nu kosten gaat terugbetalen, is goed nieuws. Dat betekent dat ons centrum in de toekomst kan blijven voortbestaan en dat de behandeling voor de patiënten veel betaalbaarder wordt, zodat hopelijk veel meer patiënten er gebruik van kunnen maken."

"Het Gendercentrum in Genk heeft van bij het begin een vliegende start gekend", zegt Van Hoecke nog. "We hebben snel het quotum bereikt dat we hadden vooropgesteld, 100 patiënten op jaarbasis. Waarschijnlijk gaat dat aantal, met terugbetaling van kosten door het RIZIV, nog wel stijgen."

"Dat het RIZIV kosten gaat terugbetalen in nog eens 4 gendercentra is zeker een goede zaak", vindt ook Senne Knuts uit Kortessem. Hij startte 3 jaar geleden aan de transitie van meisje naar jongen. Hij was toen 17 en woonde bij zijn ouders.

"Het is zeker een zware behandeling: psychologisch, fysiek maar ook financieel", bevestigt Senne. "Het ligt niet voor de hand dat je die kan betalen. Mijn ouders hebben dat voor mij gedaan. Als ouder wil je je kind gelukkig zien en dan zoek je manieren om de behandeling toch mogelijk te maken. In mijn geval is dat gelukt, maar ik kan me voorstellen dat het niet voor iedereen zo vanzelfsprekend is."

"Ik heb jarenlang heel diep gezeten", vertelt Senne nog. "Vanaf het moment dat duidelijk werd dat de behandeling zou gebeuren, ging het beter. Ik sta nu positief in het leven. En ik ben er zeker van: als ik de behandeling niet had kunnen laten uitvoeren, was ik er nu niet meer geweest."