Dierenverzorger Pieter blikt terug op bewogen jaar in Bellewaerde Park in Ieper: van de dood van leeuwin Maya tot 2 unieke geboortes

Het is een druilerige dag. Hoewel Bellewaerde pas in het weekend opnieuw open gaat, voelt het niet verlaten aan. In de plaats van muziek en gepraat, vullen de verschillende dierengeluiden het park. De kerstlichtjes zorgen ook overdag voor gezelligheid en begeleiden ons tot bij de verblijfplaats van Nestor. Hij ligt rustig achter het glas te slapen, maar tilt zijn indrukwekkende hoofd meteen op als we dichterbij komen.  

"Niet alle leeuwen luisteren naar hun naam. Maar Nestor is een slimme leeuw die dat wel doet, en reageert als we hem roepen", vertelt Pieter. Of alles goed gaat met Nestor, na het tragische einde van leeuwin Maya? "Jazeker, het gaat heel goed met hem. Nestor is een zelfzekere leeuw en na het voorval is er voor hem eigenlijk weinig veranderd. Hij handelde die dag vanuit zijn instinct, en ik denk niet dat hij daar een dag later nog over nagedacht heeft. Als je hem hier zo relaxed ziet liggen, denk ik niet dat hij veel zorgen heeft" (lacht).

"Onze oude kweekgroep is uitgestorven, en het doel was om met Nestor en Maya een nieuwe kweekgroep op te starten. Maar dat is niet altijd simpel, dat hebben we dit jaar ook ondervonden." Na verschillende voorzichtige introducties ging de fysieke kennismaking tussen de leeuwen in maart helemaal fout. Eerst leek alles goed te gaan, maar plots veranderde de sfeer. Nog voor de verzorgers konden ingrijpen, beet Nestor Maya in de nek. Ook Pieter was erbij en zag het gebeuren.

"Dit hoort bij de risico's. In de natuur gaat het er ook heel hard aan toe, zeker bij leeuwen. Als dierenverzorger moeten we daar zo professioneel mogelijk mee omgaan en ons niet laten meeslepen", vertelt hij. "Net zoals bij een hulpverlener, moeten we dan zo rationeel mogelijk handelen. Mocht een brandweerman ter plaatse emotioneel worden, of in paniek raken, ... dan zijn we daar niets mee. Bij ons is dat ook zo. Het is normaal dat we menselijke emoties voelen als we horen dat er een sterfgeval is. Maar wij als verzorger moeten dat op zulke momenten proberen loslaten."

"Maar dan kom je natuurlijk thuis. En dan denk je wel even na over wat er gebeurd is, en dan komt dat soms wel eens binnen. Het doet je dan wel iets. Maar het hoort bij onze job. Daarom is het belangrijk om daarover te praten met je team, en dat gebeurt hier heel goed."

Volgend jaar wordt leeuw Nestor gekoppeld aan Numa, de zus van Maya. "Ik denk niet dat Numa doorheeft dat leeuw Nestor haar zus vermoord heeft. Ik denk ook niet dat leeuwen op die manier nadenken. Ook met haar gaat het goed, we zullen haar koppelen zodra ze daar fysiek klaar voor is, want het is nog een jonge leeuwin."

"We laten de leeuwen kennismaken met elkaar, we doen dat aan de hand van een introductiescherm. Ze kunnen elkaar op die manier zien en horen. Via de camerabeelden bekijken we dan grondig hoe de leeuwen daarop reageren. Dus aan de hand van de signalen die we krijgen, beslissen we of we het erop wagen om een volgende stap te zetten. We hebben ook een groter scherm gebouwd, dan de vorige keer. Daardoor hopen we dat we subtiele signalen nog beter zullen opmerken. Maar dan nog... Je weet nooit wat hun reactie zal zijn als ze elkaar in levenden lijve ontmoeten."

Nestor heeft het volledige gesprek aandachtig gevolgd van achter het glas, of zo lijkt het toch. "Nestor, Nestor", roept Pieter zijn richting uit. Hij springt meteen op en loopt zijn verblijf buiten. Hij gunt ons nog 1 vluchtige blik, en beslist dat het welletjes geweest is. Hij draait zich om en loopt zijn buitenpark verder in, uit ons zicht.

Voor ons het teken dat het tijd is om door te wandelen naar babygiraf Mosi. Alhoewel, misschien is babygiraf niet meer het juiste woord. "Ik denk dat we haar al gerust een peuter mogen noemen", lacht Pieter. "Ze was 1,7 meter toen ze geboren was. Nu is ze al 2,8 meter. Het is een jong, actief diertje. Het is heel leuk om hem op de savanne te zien galopperen met de grotere giraffen, en met de zebra's. Die plagen hem graag."

"Onze zebra's zijn echte speelvogels. De grote giraffen laten hen links liggen, maar Mosi speelt wel soms nog mee." We stappen de warme stal van de giraffen binnen. De warmte valt op ons en meteen hangen een 5-tal nieuwsgierige hoofden boven ons. Ook de jonge Mosi komt na even aarzelen naar ons toe gestapt. "Hij is ondertussen een half jaar oud, en doet het heel goed."

"Ik was in het park toen hij geboren werd. We hebben dat met ons hele team gevolgd op camerabeelden. Maar we zijn niet fysiek aanwezig. Wij vinden het belangrijk om onze dieren zoveel mogelijk te laten leven zoals in de natuur. Daarom houden we ook bij geboortes afstand. We willen niet dat onze dieren te tam worden, of te veel vermenselijken. Dat laat ons ook toe om beslissingen te nemen in het voordeel van de dieren. Alleen als er iets misgaat, en we moeten ingrijpen, gaan we ter plaatse."

Naast een giraf, werden deze zomer 2 flamingo's geboren in het park. Een opsteker, want het was 20 jaar geleden dat dit nog gebeurde. De flamingo's in het park begroeten ons kwetterend. "Ze hebben net eten gekregen", weet Pieter. Hij wijst de 2 jongen aan, die nog grijs zijn. Ook met hen gaat het goed.  

"De jongen zullen later pas roze worden. Flamingo's danken hun kleur aan wat ze eten. In de natuur eten flamingo's kleine kreeftachtigen. Daar zit een kleurstof in, waardoor ze roze kleuren in plaats van wit. De voeding die wij geven, bevat diezelfde kleurstof. "

Wat we Pieter volgend jaar mogen wensen? "Nog enkele flamingojongen", zegt hij gedecideerd. "Het is niet evident om flamingo's te laten kweken in gevangenschap. Ze hebben vele voorwaarden waaraan voldaan moet worden: de groepsgrootte, de ruimte, de lichtinval, ... allemaal kleine factoren die bepalend kunnen zijn voor succes. Dus we hebben hier enkele jaren naar moeten zoeken."

"Dit jaar hebben we blijkbaar de juiste mix gevonden. Dus voor ons als verzorger is de geboorte van zo'n flamingokuiken misschien zelfs groter nieuws dan de geboorte van een giraf. Omdat dit echt wel bewijst dat we onze puzzelstukjes juist hebben gelegd. Hopelijk lukt het volgend jaar opnieuw, en wordt dit bevestigd. De grote beproeving moet dus nog komen", besluit Pieter lachend.