Fabio Schifano uit Menen mag binnenkort weer voetballen na vuurwerkongeval waarbij hij vingers verloor: "Ik geef niet op, al moet ik alles weer leren"

Op 19 oktober 2024 veranderde grote voetbalvreugde in een flits in pijn en ontzetting. KSCT Menen had net overtuigend de wedstrijd in 4e provinciale C gewonnen tegen SK Zillebeke, een voetbalclub bij Ieper. Na het laatste fluitsignaal was de ploeg volop de 4-0-overwinning aan het vieren, toen een toeschouwer een vuurpijl op het veld gooide.

Toen Fabio de vuurpijl opraapte en wilde weggooien, ontplofte die in zijn hand. Het verdict was hard: verschillende vingers kwijt en maandenlang revalideren. Ondertussen heeft hij meerdere operaties achter de rug.

Een grote streep door de dromen van Fabio, die voor het ongeluk elke dag sportte. Als spits voetbalt hij al 2 jaar bij KSCT Menen, waar hij zo snel mogelijk weer op het veld wil staan. Hij kreeg nu van de dokter opnieuw toestemming. Enkele jaren geleden werd hij nog wereldkampioen kickboksen bij de amateurs.

Of hij de sport ooit nog zal kunnen beoefenen, is onzeker en weinig waarschijnlijk. Maar hij blijft strijdvaardig. 

"Voor kickboks heb je toch je vingers nodig", legt hij uit. "Je moet een vuist kunnen maken. Je hand moet ingetapet worden. Aangezien verschillende vingers verbrijzeld zijn, vrees ik dat het moeilijk wordt. Maar dat wil niet zeggen dat ik het toch nooit opnieuw zal proberen."

"Ik ben rechtshandig, maar ik heb maar 2 volledige vingers meer aan die hand: mijn pink en mijn ringvinger. Mijn middelvinger is voor de helft weg. Mijn wijsvinger is volledig weg. Hoe het met mijn duim gesteld is, is nog onduidelijk. Ik moet alles opnieuw leren doen met mijn linkerhand, zoals schrijven. Die dingen waren vroeger allemaal vanzelfsprekend."

Zijn job in de bouwsector lijkt ook verleden tijd. Hoewel het nog te vroeg is om daaraan te denken, zal hij op zoek moeten naar een nieuw beroep.

"Terugkeren naar de bouw zou niet veilig zijn en zal waarschijnlijk niet meer lukken. Het is nog onduidelijk hoe ik mijn hand in de toekomst zal kunnen gebruiken."

"Die zit nog altijd ingepakt. Ik probeer in de tussentijd zo goed mogelijk voor mezelf te zorgen. Deze week ging ik 2 keer naar de fitness. Dat is niet evident, maar ik doe wat ik kan. Ik train er mijn onderbenen, en ga alweer hardlopen."

"Voor mij was het dan ook een doel om zo snel mogelijk weer te voetballen. Ik ben zo blij dat ik van de dokter het goede nieuws gekregen heb dat dit binnenkort ook weer mag. Daar kijk ik echt wel naar uit. Dat is voor mij het bewijs dat positief denken echt helpt."

Fabio is ook ontroerd door de reacties die hij van mensen kreeg. Zo zamelde de Zwevegemse kickboksclub Siam Gym uit solidariteit geld in voor zijn herstel. "Ik heb dat geld ondertussen al gekregen, en ben daar erg dankbaar voor." Ook met de man die het vuurwerk op het veld gooide, had hij na het ongeval kort contact.

"Mensen reageren wel eens verbaasd als ze horen dat ik niet kwaad ben op hem. Dan denken ze dat ik zijn daad goedkeur, maar dat is niet zo. Het is fout wat hij gedaan heeft. Zowel hij als ik zullen moeten leven met wat er gebeurd is, en met de consequenties. Maar het is mijn persoonlijke keuze om mijn energie te steken in mijn herstel, en niet in boosheid op hem."

Waarom ik die vuurpijl die bewuste match heb opgeraapt? "Ik dacht dat het een rookbom was. Die lag nogal dicht bij het team en bij de kindjes die aan de rand van het terrein stonden. Toen die in mijn hand ontplofte, was het chaos. En dat is sindsdien eigenlijk niet meer gestopt. Ik was nochtans gelukkig die dag. We waren onze overwinning aan het vieren en het was mijn verjaardag, ik werd 26. We hadden net een goede match gespeeld. Ik scoorde ook 2 doelpunten."

"Dat leek toen een belangrijke wedstrijd. Want zij stonden eerste in het klassement, wij tweede."

"Slapen is nog steeds moeilijk. Ik heb nog altijd pijn, maar probeer optimistisch te blijven. Ook de dokter is onder de indruk van hoe snel ik genees. Er zijn goede, maar ook soms minder goede dagen. Maar over het algemeen wil ik niet blijven stilzitten. Ik wil vooruit."

"Op 19 januari speel ik mijn eerste thuismatch hier in Menen, veel eerder dan de dokters dachten. Dat is toch wel een overwinning. Ik kan niet wachten."