Directeur Joke Knockaert van Havenschool VTI in Zeebrugge heeft online een open brief gepubliceerd om het gedrag van sommige ouders aan te klagen. Vooral de verbale agressie tegenover leerkrachten baart haar zorgen. Ze merkt ook dat het gezag van de leerkrachten afneemt. "De voorbije 2 jaar heb ik meerdere leerkrachten gehad die daarom ontmoedigd uit het onderwijs zijn gestapt."
Directeur van middelbare school in Zeebrugge hekelt verbale agressie tegenover leerkrachten in open brief
Jarne Pollie
Gepubliceerd:
"Hoe zijn we zover gekomen dat leerkrachten de pispaal van de maatschappij zijn geworden?"
Met die zin vat directeur Joke Knockaert het probleem samen in haar open brief. Ze hekelt vooral de verbale agressie tegenover leerkrachten. Niet alleen in haar middelbare school, maar ook in andere scholen en in het lager onderwijs.
"Ik had net een heel emotioneel gesprek achter de rug met een ouder en een leerkracht", vertelt Knockaert. "De woorden van de ouder maakten de leerkracht aan het huilen. Als je iemand met 30 jaar ervaring zo geraakt ziet worden, dan laat je dat niet los. Daarna heb ik die brief geschreven."
Geen straffen meer
"De situatie verbetert zeker niet", stelt ze diplomatisch. "Er zijn leerkrachten die bang zijn om alleen een oudercontact te organiseren omdat ouders verbaal agressief zijn." In de open brief noemt Knockaert het "een stortvloed van verwijten, rauw en zonder filter."
Leerkrachten werken hard, daar mag ook wel eens positieve aandacht voor zijn
Joke Knockaert, directeur Havenschool VTI Zeebrugge
"Het gaat ook over mijn bevoegdheid als directeur. Ik leg een sanctie op en al snel erna krijg ik telefoon van de ouder die niet akkoord gaat met de sanctie. Zij geloven dan dat hun kind niks mispeuterd heeft. Dan vertellen ze mij doodleuk dat hun kind de sanctie niet gaat volgen."
Negatief nieuws
"Het gezag van leerkrachten wordt ondermijnd en ondertussen krijgen ze de schuld van alles. Zo ook van de dalende onderwijskwaliteit. De negativiteit heeft een zware impact op mijn personeel. In de voorbije 2 jaar heb ik meerdere leerkrachten gehad die ontmoedigd uit het onderwijs zijn gestapt."
Knockaert kreeg veel reactie op de post. Onder meer iemand die stelt dat het verhaal ongenuanceerd is. "Voor elk van deze posts is er ook een verhaal van een kind dat zich op school niet veilig voelt omwille van machtsmisbruik door een leerkracht. Ik zie veel leerkrachten die het beste van zichzelf geven, maar ik zie er ook die zich heel veel permitteren", valt te lezen.
Probleem bespreekbaar maken
"Niet alles loopt perfect in een school", erkent Knockaert, "maar er gebeurt zo veel goed werk. Leerkrachten werken zich in het zweet en ze hebben het beste voor met de leerlingen. Met veel enthousiasme willen ze de onderwijskwaliteit opnieuw omhoog krijgen. Daar mag ook wel eens positieve aandacht voor zijn."
"Het probleem van verbale agressie kan volgens mij politiek niet opgelost worden. Het gaat hier om een maatschappelijk probleem. Ik wil gewoon de aandacht vestigen op de thematiek, want dan kunnen we erover praten. Alleen dan kan het respect en de autoriteit van een leerkracht terugkeren."
De integrale open brief van directeur Joke Knockaert:
Het is iets na middernacht wanneer mijn telefoon trilt. Een bericht via Messenger. Een vader heeft op de telefoon van zijn zoon kwetsende chatberichten gevonden en is buiten zinnen. Zijn frustratie richt hij op mij. In een tirade schrijft hij dat hij me “naar de keel zal grijpen” als dit niet snel stopt. Je denkt misschien: “Dit zijn toch de uitzonderingen?” Maar helaas, nog diezelfde ochtend voer ik een gesprek met een moeder. Haar dochter kreeg negatieve feedback van de mentor en stagebegeleider. Onacceptabel, vindt ze. Wat daarna volgt, is een stortvloed van verwijten, rauw en zonder filter. De leerkracht in kwestie, die het beste met haar dochter voor heeft, wordt afgebroken met woorden die pijn doen. Als directeur sta ik naast mijn leerkrachten. Ik moet wel. Ik zie hoe ze in elkaar schrompelen bij elke harde noot, bij elk venijnig woord. Want hoe weerbaar je ook bent, als professional én als mens: het raakt je. Elke dag geven deze leerkrachten alles wat ze in zich hebben. Natuurlijk loopt niet alles perfect. Maar geen enkele tekortkoming rechtvaardigt de onbeschaamde manier waarop sommige ouders tegenwoordig hun frustraties afreageren. En alsof dat nog niet genoeg is, worden deze leerkrachten ’s morgens wakker om in de krant te lezen dat het onderwijs faalt. Dat de lat hoger moet, dat het niveau niet volstaat. Het zijn de gesprekken in de media en op sociale media die keer op keer de indruk wekken dat alles wat misgaat in de maatschappij, bij het onderwijs ligt. Maar wie kijkt naar de mensen die dit onderwijs elke dag waarmaken? Ik zie ze. Ik zie hoe ze zich met hart en ziel inzetten om leerlingen vooruit te helpen. Ik zie hoe ze blijven proberen, ook als de middelen ontbreken, ook als de steun van elders wegblijft. Maar ik zie ook hoe ze langzaam de moed verliezen. Hoe elk verwijt, elk gebrek aan respect, als een scheur door hun veerkracht trekt. Hoe zijn we zover gekomen dat leerkrachten de pispaal van de maatschappij zijn geworden? Hoe zijn we vergeten dat respect de basis vormt van samenwerking? Het is tijd om deze mensen, die onze kinderen mee vormen, het respect en de steun te geven die ze verdienen. Niet alleen in woorden, maar in daden. Want zonder hen is er geen toekomst.
Regionaal nieuws uit West-Vlaanderen
Gepubliceerd:
