Debby, Wim en Christine moesten 10 jaar geleden van carrière switchen na sluiting Ford Genk: "Ontslag was het beste dat me kon overkomen" 

Sylvia Creemers werkte 22 jaar lang bij Ford Genk, eerst als arbeider en daarna als teambegeleider en vakbondsafgevaardigde. Toen de sluiting op 24 oktober 2012 aangekondigd werd, besliste ze om niet af te wachten en herschoolde ze zich tot verpleegkundige. Ze ging eerst aan de slag bij het Wit-Gele Kruis en intussen werkt ze al verschillende jaren voor het Openbaar Pysychiatrisch Zorgcentrum in Rekem (Lanaken).

"Wat toen de ergste dag uit mijn leven leek, werd uiteindelijk het beste wat me kon overkomen", vertelt ze beslist. "Als ik nu hoor dat fabrieken sluiten of dat mensen worden ontslagen, denk ik altijd: niet opgeven, misschien gebeurt er nu wel iets heel moois." 

Ook Debby Metten (45) stapte in de zorg. Ze werkt momenteel bij een radiologiepraktijk in Genk. "Ik ben nog voor de sluiting van de fabriek gestopt bij Ford en heb me meteen herschoold. Eerst moest ik een vooropleiding volgen, dus dat waren opnieuw lessen wiskunde en Nederlands. En dat is beter meegevallen dan verwacht. Daarna heb ik de HBO5-opleiding Verpleegkunde op 3 jaar tijd afgewerkt."

Debby is er best trots op, want na de middelbare school wilde ze niet verder studeren. "Na dat 7e jaar was ik schoolmoe en ben ik vrij snel bij Ford Genk beginnen werken. En ik was er blijven plakken. In de opleiding Verpleegkunde was het heel anders, de klas was een hechte groep. Er waren ook 18-jarigen bij, maar we konden allemaal goed opschieten met elkaar. We zien elkaar nog geregeld, we gaan af en toe zelfs nog samen op reis."

De ontslagen Ford-werknemers werden in hun zoektocht naar ander werk begeleid door de VDAB. Christine Vanhoorne (56), die altijd op de personeelsdienst van Ford heeft gewerkt, is daar later aan de slag kunnen gaan.

"Ik ben eerst bij een outplacementbureau beginnen werken. Omdat ik op de personeelsdienst zat, werkte ik maandenlang nauw samen met de outplacementkantoren die aangesteld waren om de Ford-werknemers te begeleiden. Ik werd daar in dienst genomen. Eerst was dat maar voor een half jaar, maar ik heb me bijgeschoold en heb dan een vast contract gekregen."  

"Ik wist wat het betekende om ontslagen te worden", legt Christine uit. "Dat was een voordeel. De mensen die ik dan moest begeleiden, merkten dat ik wist hoe een ontslag aanvoelt en dat ik wist waarover ik sprak. Maar het waren soms lange ritten naar al die getroffen bedrijven en ik voelde dat ik dat niet kon volhouden tot aan mijn pensioen. Nadat ik mijn ervaringsbewijs heb behaald, ben ik bij VDAB kunnen starten. Eerst bij de servicelijn en nu als bemiddelaar en vacatureconsulent in de zorg en het onderwijs. En dit is mijn droomjob."  

Christine blikt tevreden terug op haar tijd bij Ford. "Ik ben er trots op dat ik daar heb gewerkt. Mijn vader heeft er ook altijd gewerkt en mijn man ook. Ik heb nog regelmatig contact met oud-collega's en ik rij nog altijd met een Ford. Dus, ik heb nog altijd een blauw hart. Eerst klopte het voor Ford en nu heb ik het ingeruild voor het blauw van VDAB." 

Wim Lowis (60) deed 30 jaar dienst bij Ford. Na de sluiting werkte hij nog 7 jaar bij autobouwer VDL Nedcar. "Dat was toch heel anders dan bij Ford. De werkdruk was er nog hoger, de avondshift duurde er soms tot middernacht en we waren verplicht om regelmatig op zaterdag te komen werken."

Na het collectief ontslag bij VDL Nedcar moest Wim weer op zoek naar werk. In mei is hij aan de slag gegaan als wijkwerker. Elke ochtend brengt hij in Boxbergheide (Genk) de kleuters en leerlingen van de opvang naar school. "Ik ga in juni met pensioen, maar moest van de VDAB opnieuw aan de slag. Maar ik vind het werk leuk, het is maar een uurtje per dag. En zo blijf ik bezig. Het is een verademing in vergelijking met mijn job bij Nedcar. Nu moet ik pas om 7 uur opstaan, voor mij is dat uitslapen."