Wouter Deprez over nieuwe voorstelling 'Wouter moet meer orde hebben!': "Comedy vanuit schaamte is altijd een goed idee"

“Deze voorstelling is meer dan ooit tijdens de try-outs tot stand gekomen. Ik ben na 1 week schrijven al voor een publiek gaan staan. Daar merk je welke formuleringen en invalshoeken werken en welke emoties je oproept”, vertelt Deprez aan VRT NWS.

“Je kan 20 pijlen afschieten en zeker 4 ervan komen anders terecht dan verwacht. Ik kan dat nog altijd niet goed inschatten.”

De comedy van Deprez vertrekt altijd vanuit zijn persoonlijk leven. Hij zoekt graag naar het groteske en absurde aspect van alledaagse situaties. Momenteel zit hij naar eigen zeggen in een ‘boeiende fase’ met 2 puberzonen van 16 en 13 jaar in huis.

“Ik breng altijd graag een mix van humor en meer emotionele stukken. Op die basis bouw ik voor het eerst verder met een laagje wijsheid. Ik wil mensen eens proberen te prikkelen of aan te zetten tot nadenken.”

“Deze voorstelling gaat volgens mij over vergankelijkheid. Het contrast tussen onze grote angst daarvoor en onze bewuste keuze om er niet mee bezig te zijn. Ik vraag me af wat er gebeurt als we dat wel doen, door te vertellen over mijn verschillende fases van paniek door enkele gezondheidsproblemen."

"Het valt me op hoe we in heel de westerse wereld veel bezig zijn met ons gevoelsleven en er toch niet goed in slagen om dingen te benoemen. Zeker mannen schieten op dat vlak soms tekort."

“Ik vertel ook over de manier waarop jongens gevormd worden in onze samenleving. Ik heb zelf 3 broers en 2 zonen dus ik kan verschillende generaties vergelijken. Mijn tieners krijgen nu andere dingen mee over man zijn, dan mijn vader van 89 tijdens zijn opvoeding. Ik denk daar veel over na: hoe een begrip als ‘mannelijkheid’ heel sterk is geëvolueerd de laatste decennia. Wat is aangeboren en wat is aangeleerd?”

“Een voorbeeld: op zijn 12e kreeg mijn vader roltabak om te leren roken en ‘een echte man’ te worden. Hij is opgegroeid in een armer milieu en werd aangemoedigd om zo snel mogelijk te gaan werken. Uiteindelijk is hij meubelmaker geworden. Van nature is hij ongeduldig en ongestructureerd, maar door zijn passie heeft mijn vader zich heel anders ontwikkeld.”

“Door de opvoeding van mijn vader heb ik als tiener vooral de boodschap meegekregen dat je erop vooruit kan gaan door goed te studeren. Al wist ik zelf dat ik met mijn passie voor een ander pad zou kiezen, dan dat van de hogere studies die ik gevolgd heb. Mijn zonen ontwikkelen hun interesses nu voor een groot deel buiten de schoolmuren.”

“Zeker bij jongens is er een wilde energie die vorm krijgt via hun hobby’s. Mijn oudste zoon heeft een passie voor gevechtssport, de jongste trekt er graag op uit om zwerfafval op te ruimen en via een app zijn vangst in kaart te brengen. Ik zie zowel bij hen als bij mijn vader hoe een passie veel met een mens doet, ongeacht wat het is.”

Zijn zoektocht naar orde in de titel van de voorstelling – “het had een letterlijke uitspraak van mijn moeder kunnen zijn”, zegt Deprez daarover – verwijst ook naar de chaotische manier waarop we met elkaar omgaan. 

“Ik vind het vreselijk hoe we ondanks alle sociale media steeds minder sociaal zijn. Zelfscankassa’s maken me enorm droevig, net als onpersoonlijke chatbots in plaats van een telefonische klantendienst. Al die vormen van automatisering zijn een poging om ons leven te ordenen, maar zo verdwijnt een stukje menselijke warmte. Ik vind het ook jammer hoe we thuis als gezin soms allemaal apart op onze smartphone bezig zijn, in plaats van met elkaar te praten.”

In de voorstelling out Deprez zich ook als verdoken verzamelaar. “Erger nog, want ik ben zowel een bijhouder als bijkoper. Mijn verzamelwoede is een constante in mijn leven: ik doe niets liever dan rommelmarkten afdweilen. Ik kan geweldig gecharmeerd raken door tweedehandsspullen.”

“Zoals veel mensen koop ik meer boeken dan ik ooit kan lezen. Ik zoek ook naar extravagante spullen die ik misschien, ooit, eventueel kan gebruiken in een voorstelling. Zo stond ik op een avond een lichtsnoer vast te naaien aan een overall zodat ik als uitgelicht figuur kon opkomen.”

“Het laatste voorwerp van mijn verzamelwoede zijn schommelstoelen. Ik heb er in een korte tijd 7 gekocht, waarvan ik er 2 gebruik nu ik voor de eerste keer een groot decor heb. Het is echt uit de hand gelopen. Mijn vrouw probeert af en toe wat spullen weg te krijgen uit ons huis, vaak tevergeefs. Ik kan het goed verbergen, maar ik ben een hopeloze sloddervos.”

“Ik kan nu pas via deze voorstelling een belangrijk deel van mezelf een plaats geven. Ik heb lang gedacht dat mijn verzamelwoede niet interessant was als thema. Maar in comedy is het altijd goed om naar iets te kijken wat lastig is of waarover je schaamte voelt.”

“Ik hou enorm van absurditeit en het is absurd hoe ik maar spullen blijft opstapelen. Een publiek heeft daar begrip voor, omdat mensen zichzelf erin herkennen of iemand uit hun omgeving. Als je spanning voelt bij een onderwerp, dan is het een boeiend thema.”

Deprez heeft de traditie om zijn shows in West-Vlaanderen in het dialect te spelen. Hij is afkomstig uit Geluwe, maar woont al jaren in Gent.

“Ik ben opgevoed in het plat West-Vlaams, want dat was in de jaren 70 en 80 de norm. Door mijn verhuizing naar Gent is mijn dialect wat gefossiliseerd. Mijn taal klinkt armer dan het sprankelende dialect van mijn ouders."

"Ik spreek intussen een mengvorm van het West-Vlaams, met invloeden uit het Oostends en het Veurns. Maar het zou toch heel kunstmatig voelen om voor een publiek in West-Vlaanderen in het algemeen Nederlands te spelen.”

“Het West-Vlaams geeft een extra laag kleur aan de voorstelling, waardoor er meer sfeer in de zaal hangt. Ik begrijp de gevoelswaarde van de reacties in het publiek ook beter."

"In mijn voorstellingen gaat het vaak over hoe ik dingen niet goed gezegd krijg en hoe ik mijn eigen gevoelsleven ontdek. In West-Vlaanderen voel ik de spanning tussen mijn gezever en de gevoelsmatige dingen onder de oppervlakte het meest. En mijn reflex om het absurde te zien in alles is voor West-Vlamingen nog herkenbaarder.”