Drie gasten, 220 koorleden en verrassende setlist: zo viert Bart Peeters zijn 65e verjaardag in Lotto Arena

5 jaar na de vorige ‘Bart Peeters Deluxe'-reeks met 26 shows (!) – in 2 delen door de coronacrisis - herneemt de zanger dat succesrecept om zijn 65e verjaardag op 30 november te vieren. Wie er al eens bij was in de Lotto Arena, weet ongeveer wat te verwachten. Minder verrassingseffect dus, maar daarom geen minder goede show.

Met bakken goesting schippert Peeters tussen energie en emotie, tussen ontlading en ontroering. Het spelplezier spat er ook bij zijn groep ‘De ideale mannen’ af. “Dankzij jullie staan we hier na 5 jaar terug, dus we gaan er een lap op geven”, belooft Peeters zijn publiek.

Hij wil “een woonkamergevoel creëren, in een zee van licht en geluid”. Als decor ondersteunen rode theatergordijnen die sfeer, naast warme belichting met veel spots, ledstaven en lichtbogen.

Ook een vaste waarde: een T-vormige catwalk zodat een hollende of huppelende Peeters alle hoeken van de zaal kan bereiken. “Ik moet nog wennen aan de afstanden, maar ik ben veel gaan joggen in het park van Hove om me voor te bereiden”, lacht Peeters. Hij moet bij de start van de concertreeks nog een beetje op stoom komen. 

Peeters maakt al bijna 40 jaar muziek, waarvan ruim 20 jaar in het Nederlands. Van zijn (bijna officiële) pensioenleeftijd is weinig te merken op het podium, behalve in het nieuwe openingsnummer. Peeters zingt solo op gitaar in ‘Korting op de bus’ over zijn kersverse levensfase van ‘pensioengerechtigheid’. Een vlotte meezinger, zeker voor zijn generatiegenoten in de zaal. 

Door zijn lange carrière heeft Peeters veel nummers om uit te kiezen. Hij verrast naast de vaste waarden met nummers van langer geleden en nieuwe versies van de radiohits. “Tijdens dit concert kijk ik meer terug, dat heeft met de leeftijd te maken”, verklaart hij de setlist.

Opvallend: in deel 1 zitten na het nieuwe ‘Mannen zijn idioot’ en het vrolijke ‘Lepeltjesgewijs’ 2 nummers over een dier. In ‘Onzen Blackie’ (over een kater) toont Peeters zijn beste percussiekunsten op 2 lepels (“een onderschat instrument”). ‘Hondje kwijt’ is oorspronkelijk gezongen door een kind voor ‘Het kinderplaatje van Bart Peeters’.

“Ik maak al een week mijn huiswerk niet, want ik heb te veel verdriet”: weinig volwassen artiesten komen ermee weg. Al bewijst een Bart Peeters-klassieker als ‘Allemaal door jou’ dat er in zijn muzikaal universum veel mogelijk wordt in een liedjestekst.

Ook in de keuze van zijn gasten denkt Peeters toekomstgericht. Enter Droomfabriek-collega Gloria Monserez voor een breekbare versie van rouwnummer ‘Wat nog komen zou’.

Niet evident om uitgerekend dat kwetsbare nummer als duet te brengen. Maar het ontwikkelt zich tot een prachtige muzikale dans van Peeters met zijn televisiedochter, met haar in de hoogte en hem in de laagte. Je kan een speld horen vallen tot aan het uitbundige applaus.

Monserez keert daarna nog terug voor pure nostalgie. Als goede vriend van Sinterklaas kan Peeters zijn ‘Kniktiklaas’ in deze tijd van het jaar niet ontbreken. Ook al wacht het grootste deel van het publiek niet meer in spanning op de komst van de sint: de nostalgie die ons terug katapulteert naar onze kindertijd is misschien wel de krachtigste van allemaal. 

Peeters is ook niet vies van een knipoog naar de actualiteit. De jazzversie van ‘Het is niet wat het is’ krijgt als inleiding “Je kan een president zijn en de wereld mooier maken, of de wereld naar de klote helpen. Het is altijd wat je ermee doet.”

Na publiekslieveling ‘Poolijs’ verschijnt het pop-upkoor op ‘Liefde is alles'. Het nummer is een vaste waarde geworden op vele trouwfeesten, als openingsdans of ceremonielied. De 220 zangers worden subtiel uitgelicht tot schaduwen, waarna het theatergordijn onder luid gejoel opent. De krachtige en warme samenzang maakt het nummer extra liefdevol.

Veel liefde in de zaal, maar misschien nog wat weinig energie. Tijdens het up-tempo ‘Konijneneten’ en het instrumentale ‘Aaaa’ bewegen de koorleden enthousiast zoals zij de muziek aanvoelen, zonder choreografie.

“Het mag nog iets meer zijn”, zweept Gloria Monserez het publiek op. Het ligt zeker niet aan de inzet van Peeters: hij is doorweekt van het zweet. Een (adem)pauze komt – voor hem meer dan voor het publiek - als geroepen.

Na de pauze komt Peeters op kruissnelheid met een zacht begin op ‘Dat komt door jou’, zijn versie van Axelle Reds ‘Parce que c’est toi’ gevolgd door ‘Zomerdagen’, gespeeld als walsje tegen de winterblues. Extra soul en energie komen van 2e gast Ronny Mosuse. “Iemand die ik zeer graag zie, zonder hem geen Deluxe-show”, aldus Peeters. 

Een groovy versie van ‘De puzzel’, dat ze samen geschreven hebben voor Peeters eerste Nederlandstalige album verrast. ‘Zwemmen in de zee’, de Nederlandstalige versie van ‘Swimming in the pool’ van The Radios, bevestigt als hit. Peeters en Mosuse puffen nadien samen uit, languit op het podium.

Ook in deel 2 zit een minder bekend nummer dat Peeters na aan het hart ligt. ‘Voor de zon weer opkomt, durft de nacht weer donker zijn’ is een gitaarballade ter ere van zijn grootvader die 2 jaar in concentratiekampen heeft gezeten in de Tweede Wereldoorlog. 

Peeters blijft bij de emoties met liefdesnummer ‘Dicht bij mij’. 5 jaar geleden ontbrak zijn duetpartner Tutu Puoane in de Lotto Arena, omdat de jazz-zangeres met Zuid-Afrikaanse roots op wereldtournee was. Nu maakt ze er samen met het koor – duidelijk kleurrijker gekleed dan in deel 1 – een extra gelaagde versie van.

Van ontroering terug naar de decibels is voor Peeters maar een kleine stap: iedereen recht uit de stoelen voor ‘Brood voor morgenvroeg’. Bij een groep jongeren vooraan kan er een voorzichtige moshpit af. In de staart van de show zitten nog het verwachte meezingmoment met ‘hmmms’ en ‘ooohs' op ‘Heist aan zee’ en het zwaaimoment op ‘Ik hou van folk’.

In de bisronde vat Peeters de essentie van zijn muziek samen in 3 nummers: van ingetogen emoties over compromisloos het kot afbreken en weer terug. Ontroering verzekerd bij het intieme ‘Hij zong nana’ als eerbetoon aan wijlen Robert Mosuse van The Radios. Archiefbeelden van het trio op de schermen, Peeters met de ogen dicht, Ronny Mosuse in tranen na de staande ovatie voor zijn overleden broer.  

In ‘Messias’ is het nog even uitbundigheid troef, voor Peeters intiem afsluit met ‘Tot je weer van me houdt’, zijn versie van onsterfelijke ‘Pour que tu m’aimes encore’ van Céline Dion in een zee van honderden gsm-lichtjes. Dat het publiek van Peeters houdt, bewijst de staande ovatie. De kop is eraf, nog 11 verjaardagsfeestjes te gaan. Het pensioen loert nog niet meteen om de hoek.