Kortfilms, winterpret in Brussel of Michaël Borremans: dit zijn onze 5 weekendtips

De ene Brusselaar kijkt er al maanden naar uit, de andere rolt met de ogen en hoopt dat het snel 5 januari is: Winterpret neemt vanaf dit weekend de hoofdstad opnieuw over. Dit jaar neem ik daar met plezier aan deel, ontsnappen heeft toch weinig zin.

De stad hoopt op meer dan 4 miljoen(!) bezoekers dit jaar. Het is veruit de meest bezochte kerstmarkt van het land en een economische motor, onmisbaar geworden voor de horeca en het toerisme in Brussel. Niet onlogisch dat deze editie nog verder wordt uitgebreid, dit keer richting Centraal Station. 

Het gewest wordt sinds deze week ook feestelijk verlicht. 'Brussels by light ' fonkelt van 13 uur tot 1 uur 's nachts. Er zijn dit jaar extra lichtdecoraties in Laken, Haren en Neder-Over-Heembeek. Zo komt een mens nog eens ergens.    

We schrijven april 1979. In Sydney vindt de derde Biënnale plaats. 131 kunstenaars uit 19 landen blazen verzamelen in Australië en tonen hun kunst onder de noemer 'European dialogue'.

Bij die kunstenaars grote namen zoals Marcel Broodthaers, Gerhard Richter, Marina Abramović, Daniel Buren en Panamarenko. Die laatste toont aan het Australische publiek een nieuwe sculptuur die een vliegend tapijt moet voorstellen.

Wanneer het werk 'Magic carpet' in mei 1979 terugkeert naar België, belandt het in het depot van het S.M.A.K. in Gent. Om de een of andere reden blijft het werk al die tijd verborgen. Nu pas, 45 jaar later, komt het werk terug tevoorschijn. Je kan het vanaf dit weekend gratis ontdekken in Zaal 1 van het Gentse museum. 

Volgend jaar mag je trouwens nog meer Panamarenko verwachten. In 2025 zou hij 85 zijn geworden en dat wordt het hele jaar door gevierd. 

Kortfilms lijken dé oplossing voor de TikTok-generatie: een hele wereld die in maar een paar minuten wordt opgeroepen. Ideaal voor mensen met een korte spanningsboog. Het is ook de ideale leerschool voor filmmakers.

Tijdens mijn radio-opleiding aan het RITS in Brussel (vandaag RITCS, Royal Institute for Theatre, Cinema and Sound) zag ik hoe collegastudenten zo hun eerste stappen konden zetten in die wonderlijke filmwereld. Zelf mocht ik soms ook iets inspreken. Een deel mogen zijn van een groter geheel op set, dat is fascinerend.

Het Kortfilmfestival Leuven bestaat 30 jaar en viert dat vanaf dit weekend met een feestelijke editie in STUK. Dat festival lanceerde mee de carrières van regisseurs Tim Mielants, Michaël Roskam en Fien Troch.

Het is ook de plek waar Lukas Dhont voor het eerst werk toonde aan een publiek. Kortom, als je wil weten wie de grote namen van morgen zijn, dan moet je vanaf dit weekend naar Leuven. 

Michaël Borremans toonde me deze week in primeur zijn nieuwe tentoonstelling 'A conversation at the zoo' in Museum Voorlinden in Nederland. Het werd een wondermooie, prachtig vormgegeven expo. Boek die tickets, je zal er geen spijt van krijgen. 

Borremans stak zoveel tijd in de voorbereidingen dat hij dit jaar zelfs geen tijd vond om te schilderen, biechtte hij op. Het laatste werk in het tentoonstellingsparcours, 'The talent', is meteen ook het laatste schilderij waar hij aan werkte. 2025 houdt de kunstenaar gelukkig leeg in zijn agenda, zodat we binnenkort weer nieuw werk mogen verwachten. 

De expo toont net geen 50 werken, allemaal in olieverf, die zonder lijst aan de witte muren hangen. De schilderijen krijgen alle ruimte in de zalen van het privémuseum. Dat creëert een bijna sacrale sfeer, waarin de soms wrange werken helemaal tot hun recht komen.

Het is nog maar de eerste solotentoonstelling van Michaël Borremans in Nederland. Geen toeval dat Museum Voorlinden dit organiseert: het museum bezit zelf 8 werken van Michaël Borremans. Het beheert een van de grootste particuliere kunstcollecties van Nederland. Vorig jaar was hier nog een expo te zien over Rinus Van de Velde.

Ik moet bekennen dat de winter niet het beste seizoen is om de woning van kunstenaar Constant Permeke in Jabbeke te bezoeken. De wingerd rondom het huis staat pas echt mooi in de zomer. Toch is er dit weekend een goede reden om het over het Permekemuseum te hebben. 

De kunstenaar was al 50 toen hij in klei begon te werken. De nieuwe expo 'Down to earth' focust op dat onderdeel van zijn oeuvre. Er zijn zowel kleine beeldjes als grote figuren te zien, in totaal zo'n 40 stuks.

Die bij elkaar brengen was minder makkelijk dan het lijkt: Permeke vernietigde zelf heel wat van zijn kleifiguren. Gelukkig beheert Mu.ZEE niet alleen de kunstenaarswoning, maar ook een mooie collectie werken, waaronder originele gietmallen.

De expo confronteert Permekes sculpturen bovendien met werken van tijdgenoten en inspiratiebronnen, zoals Aristide Maillol en Ossip Zadkine.