De nieuwe Lize Spit, polyamorie voor dummies en Benno Barnard 70: dit zijn de 5 boeken van de week 

Eind 2021 laat de moeder van Lize Spit weten dat ze ongeneeslijk ziek is. Voor Spit is dit het moment om opnieuw toenadering te zoeken en de moeizame relatie tussen hen beiden uit te spitten. Tijdens die zoektocht probeert de auteur ook de verstoorde relatie tot haar eigen lichaam te begrijpen. Van 'Autobiografie van mijn lichaam' (uitgeverij Das Mag) zijn er ondertussen al 17.000 exemplaren verkocht. De 3de druk komt eraan.

Als Spit 17 is, verlaat ze uit zelfbehoud het ouderlijke huis met een aan alcohol verslaafde moeder en vader. Ze gaat alleen wonen in Brussel. Ooit zou ze het contact herstellen, was haar overtuiging. De kankerdiagnose van haar moeder bracht alles in een stroomversnelling: "We hadden nog 2 jaar de tijd om het contact te proberen te veranderen. Dat was iets raars van mijn ouders. Op het moment dat mijn moeder ziek werd, besloten ze te scheiden. Als schrijver was het eigenlijk heel interessant om het gezin uit elkaar te zien vallen", vertelt Spit in De Afspraak. Begin dit jaar overleed haar moeder. Het leverde het bijzonder eerlijke boek 'Autobiografie van mijn lichaam' op. 

Auteur, dichter, essayist en columnist Benno Barnard wordt 70 en dat wordt gevierd met 'Benno Barnard Handboek' (uitgeverij P). Carl De Strycker, Matthieu Sergier en Yves T'Sjoen brengen een overzicht van zijn oeuvre, naast bijdrages van onder anderen Paul Demets, Luuk Gruwez, Geert van Istendael en Jan Vanriet. 

Barnard groeit op als domineeszoon in Rozendaal in Gelderland. Thuis wordt er veel gelezen - dagelijks uit de Statenbijbel, een strip en een gedicht -  en worden er interessante gesprekken gevoerd, die hem in grote mate hebben gevormd, vertelt hij op Klara. Later verhuist Barnard naar België waar hij aan de slag gaat als eindredacteur bij Humo, uitgeverij Manteau en het Nieuw Wereldtijdschrift, opgericht door Herman de Coninck. In 2010 komt Barnard in het nieuws wanneer extremistische moslims zijn lezing 'Het islamdebat: leve God, weg met Allah' in de universiteitsgebouwen van Antwerpen verstoren.

Barnard betreurt dat er doorheen zijn loopbaan vaker meer aandacht was voor de polemist en provocateur dan voor de literaire schrijver. Zelf noemt hij zich een linkse conservatief en als opiniemaker bindt hij momenteel in. "Ik ben ermee gestopt [...] Mijn werk is mijn literaire werk. En meningen uitgedrukt in columns zijn dat niet", licht hij toe.

's Ochtends ontbijten met je echtgenoot en 's avonds dineren bij kaarslicht met je lief. Steeds meer mensen ruilen monogamie voor meervoudige liefdesrelaties. Zo ook journalist Sofie Van Waeyenberghe. In 'Polyamorie. Hoe meer liefde, hoe meer vreugd' (uitgeverij Houtekiet) geeft ze tekst en uitleg over wat het precies inhoudt en waarom mensen ervoor kiezen. 

"Polyamorie is een relatiestructuur waarin je bewust openstaat voor meerdere, duurzame, ethische, romantische en seksuele relaties en voor het feit dat je partner dat ook zoekt", vertelt Van Waeyenberghe op Radio 1. 

De journaliste weerlegt het cliché van de 'keukentafelpolygamie' of '6 voetjes in 1 bed', waarbij 3 mensen een relatie én hetzelfde huishouden delen. "Polycules komen veel meer voor. Het zijn slierten: Rik heeft een relatie met Leen en Leen heeft een relatie met Jonas. Rik en Jonas hebben geen relatie".

Hoe kijk je naar het leven, vlak voor de dood? Voor 'Ik heb geleefd. Portretten op de rand van het leven' (uitgeverij Lannoo) ging journaliste Annelies Rutten in gesprek met 13 mensen. Bart Van Leuven nam de foto's: 1 voor hun dood, 1 daarna. 

Voor de krant Het Nieuwsblad sprak Rutten vaak met begrafenisondernemers. Twee trends vielen haar op: steeds meer mensen regelen zelf hun eigen uitvaart, en het aantal nabestaanden dat een foto neemt tijdens de begroeting groeit. "Vroeger was het heel gewoon om een foto te maken na het overlijden. De dood heeft zich ondertussen verplaatst van de woonkamer naar het ziekenhuis en woonzorgcentrum", vertelt ze op Radio 1. 

De verhalen komen van onder anderen de 24-jarige Elien die kiest voor euthanasie vanwege psychisch lijden, van Sandra die overlijdt na haar strijd tegen een zware genetische aandoening, en Yorick die terugblikt op zijn leven als sportjournalist voor hij lymfeklierkanker krijgt.

Allemaal blikken ze terug op de mooie momenten in hun leven, maar ook op de dingen waarvan ze spijt hebben. 

Saskia De Schutter, VRT NWS-journalist en stripfanaat, las de graphic novel 'De laatste dagen van Robert Johnson' (uitgeverij Concerto Books) van Frantz Duchazeau. Johnson, in 1911 geboren in Mississippi, was al vroeg overtuigd dat hij het zou maken als muzikant. Volgens de legende sloot hij een pact met de duivel: hij verkocht zijn ziel om goed gitaar te kunnen spelen. Hij stierf in 1938 en werd daarmee de eerste van de '27 club' waar ook Janis Joplin, Jimi Hendrix, Amy Winehouse en Kurt Cobain helaas lid van werden.

"Duchazeau portretteert Johnson als een gekwelde ziel", legt De Schutter uit. "Van kindsbeen af wordt hij getormenteerd door een gewelddadige stiefvader. Hij loopt thuis weg, raakt aan de drank en verliest zijn vrouw in het kraambed. Maar hij heeft dus talent, speelt op straat, in winkels en cafés én krijgt les van andere bluesgitaargrootheden zoals Isaiah Zimmerman. Johnsons gitaarspel wordt legendarisch, met talloze technische hoogstandjes en hij kent succes."

Het verhaal loopt via flashbacks en verschillende verhaallijnen door tot de laatste dagen van Johnson. Hij is zwaar aan de drank, berooid en aan lager wal geraakt. Maar dan keert het tij en lijkt er een uitweg uit de miserie: tijdens die laatste dagen zoekt een concertpromotor hem voor een concert in Carnegie Hall, in New York.

"Duchazeau brengt met zijn zwierige zwart-wit tekeningen veel leven in de personages", vindt De Schutter. "Hij slaagt er wonderwel in om de sfeer uit Johnsons muziek - het verdriet, de blues, en de omstandigheden in de zuidelijke staten van die tijd  - weer te geven. Een tijd van vreselijke apartheid, die zoveel mensen inspireerde tot prachtige muziek."