Sylvie Kreusch centrale gast op Radio 1-sessie: "Als je diep graaft voor nieuwe muziek, dan beland je altijd in je kindertijd"

“Ik ben enorm opgelucht dat ‘Comic trip’ uit is, want ik had mezelf wel wat druk opgelegd, uit zelfbescherming gok ik”, vertelt een enthousiaste Kreusch aan VRT NWS.

“Ik heb zo lang opgetreden met ‘Montbray’ dat ik mijn schrijfmodus weer moest zoeken, want dat is een stiel op zich. Mijn tweede album moest sowieso positief en optimistisch klinken. Ik heb daarvoor veel dieper moeten graven, want schrijven vanuit verdriet of donkere gevoelens is veel makkelijker. Maar zonder duisternis is er geen licht: ze gaan altijd hand in hand.”

Waar op ‘Montbray’ de breuk met Balthazar/Warhaus-frontman Maarten Devoldere centraal staat, is het contrast met het liefdevolle ‘Comic trip’ groot. Kreusch is nu samen met acteur Flor Van Severen, die ze liefdevol bezingt als haar ‘mommy’s boy’.

“Ik ben licht en vrolijk gestart, maar gaandeweg zijn er toch zware onderwerpen naar boven gekomen. 'Final hour' gaat over het einde van de wereld en de angst voor de toekomst, bij veel twintigers en dertigers. Ik zing in 'Can't get it done' ook over faalangst.”

Op het persoonlijke ‘Daddy’s selling wine in a burning house’ blikt Kreusch – met lage vertelstem - terug op de brand in de wijnhandel van haar vader toen ze nog een kind was. “Op dit nummer ben ik het meest fier, omdat het rechtstreeks uit mijn leven gegrepen is. Ik heb het op 1 dag geschreven, omdat ik voelde dat het eruit moest. Als je diep graaft, dan kom je altijd in je jeugd terecht.”

“Ik vind het moedig hoe ik mijn persoonlijke verhaal in een vrij letterlijke tekst heb gegoten die toch poëtisch klinkt. Mij kwetsbaar opstellen in mijn muziek gaat vanzelf. Zolang je als maker eerlijk bent, kan niemand je iets kwalijk nemen. In het contact met mijn geliefden loopt het soms stroever. Ik heb blijkbaar muziek nodig als medium voor openheid.”

‘Comic trip’ gaat evenveel over liefde als over een kinderlijke blik op de wereld. Kreusch heeft zich laten inspireren door de kleurrijke fantasiewereld van oude strips. Dat uit zich in meezingbare ‘Oh-wows’ in ‘Ding dong’ en titelnummer ‘Comic trip’ en een muzikale huppel in single ‘Hocus pocus’ zoals in publiekslieveling ‘Walk walk’ uit de 1e plaat.

“Ik heb soms heimwee naar mijn kindertijd. Kinderen kijken naar de wereld met grote ogen en het gevoel dat alles mogelijk is. Voor je het weet, ben je 33 en heb je een hond, een woning en een boekhouding en kan je niet meer voor alles je ouders bellen.”

“Leven als artiest is een continue zoektocht naar een lastige balans: hoe kan ik creatief werken en ‘aan’ staan voor het artistieke leven en tegelijk volwassen en verantwoordelijk zijn? Artiesten als Nina Simone zijn fascinerende figuren die radicaal hebben geleefd voor de kunst en daarnaast doodongelukkig waren."

"Niemand wil zich toch oneindig wentelen in verdriet of ongeluk om er inspiratie uit te putten? Ten volle artiest zijn, bekent voor mij kind durven zijn in je creativiteit. Een kinderlijke blik is de ideale escape uit het alledaagse leven.”

Kreusch hecht ook veel belang aan het visuele luik bij haar muziek, vandaar de kleurrijke albumhoes. “Ik krijg van de buitenwereld vaak het label ‘mysterieus’, maar ik ben meer dan dat. Rood en zwart zullen altijd deel uitmaken van mijn kleurenpalet, maar bij een lichtere plaat over plezier horen andere tinten.”

Naast oude strips is de Franse popmuziek uit de jaren 60 een grote inspiratiebron geweest. Vandaar de albumtitel ‘Comic trip’: een rechtstreekse verwijzing naar het nummer ‘Comic strip’ van supersterren Serge Gainsbourg en Brigitte Bardot, als knipoog naar Kreusch’ grote idool Gainsbourg.

“In die muziek zit heel sterk het contrast tussen volwassen en kind zijn. Vanuit die speelsheid ben ik zelf gaan experimenteren door niet enkel nummers te schrijven op piano maar ook met mijn gitarist Jasper. Ook Lana Del Rey inspireert me. Ze heeft veel deuren geopend voor songwriters van onze generatie en zangeressen met een laag timbre zoals ik.”

Verrassende inspiratiebron is ook wijlen Toots Thielemans. “Ik heb voor Radio 1 ooit een eerbetoon gebracht aan Toots. Hij is zo bescheiden op een Belgische manier, terwijl hij dankzij zijn mondharmonica en talent de wereld heeft gezien.”

“Ik gebruik altijd blazers in mijn muziek voor de sfeer. De mondharmonica sluit nu perfect aan bij westernverhalen uit strips, zoals ‘Ride away’. En ik vind het een stoere en originele keuze: welke popartiest gebruikt nu een mondharmonica in zijn muziek?”

Kreusch wil bewust ‘volle muziek’ maken, op echte instrumenten met weinig elektronica. “In al mijn muziek staat het filmische gevoel centraal, door mijn keuze voor warme klanken. Je zal me niet snel op elektronische beats horen. Ik koester een enorme voorliefde voor de kracht van muzikanten die samen spelen. Een vol podium is toch prachtig? The Atomic Orchestra heeft op Pukkelpop bewezen dat er een publiek voor is.”

“Jammer hoe die organische livemuziek op veel instrumenten uitsterft. De mate waarin AI en technologie hun plek veroveren in de muziekwereld schrikt me af. Ik vind het ook jammer dat veel mensen kunst vluchtig consumeren door te scrollen en scannen in plaats van te lezen en te beleven. Dat baart me zorgen.” 

Met haar 2e album op zak cureert Kreusch een Radio 1-sessie met 5 muzikale gasten. Naast evidentie Warhaus, waar ze deel van heeft uitgemaakt en bij wie Kreusch zelf al te gast was op een Radio 1-sessie, heeft ze gekozen voor de Gentse Tsar B (“ik ben haar number one fan”) en Kempenaar Porcelain ID (“een zotte stem van wie we nog veel gaan horen”). Met de latinovibe van Gabriel Rios (“zijn laatste plaat is prachtig, integer en puur”) en de Britse King Hannah krijgt haar sessie een internationaal randje.

“Het zijn uiteenlopende artiesten die me inspireren, omdat ze allemaal een eigen wereld creëren. Ondanks hun grote eigenheid sluiten ze aan bij mijn muzikaal universum.”

In december start Kreusch met eigen shows, waaronder 2 uitverkochte AB’s. Volgend jaar speelt ze 2 keer in de Roma en in de zomer lonken de festivals, ook in het buitenland.

“Live krijgt de nieuwe muziek gaandeweg vorm tijdens de tournee. Je kan veel repeteren, maar op het podium ontstaat alles pas echt. Ik voel wel al intuïtief hoe mijn 2 platen in elkaar klikken. De blijdschap op ‘Comic trip’ is het logische vervolg op het verdriet en de woede van ‘Montbray’. Na regen komt altijd zonneschijn, toch?”