"Voor veel gezinnen een slecht Nieuwjaar": Patrick, Koen en Marc van Agfa-Gevaert zijn ontgoocheld en boos na aangekondigde ontslagen

Patrick De Smet is lid van de vakbond, en dus wist hij eerder dan heel wat ploegmaats wat er loos was in het bedrijf. Helemaal onverwacht was het nieuws zelfs niet. “Ik loop hier intussen 30 jaar rond. Dan voel je wel dat er iets gaande is.”

Dat Agfa-Gevaert 530 mensen moet laten gaan, wijt hij aan een samenloop van omstandigheden. “Analoge beeldvorming is heel sterk gedaald. Daarnaast kan je je de vraag stellen of het management wel goede keuzes heeft gemaakt. Het bedrijf is te log geworden, dat heeft men laten aanslepen. Ook onze ligging speelt in ons nadeel: de site mag nog gerenoveerd worden, maar afbreken of uitbreiden kan niet meer.”

Patrick vreest voor zijn job. “Dat doen we allemaal. Agfa kent een oude populatie. Op dit moment bestaat SWT (brugpensioen, red.) nog, maar blijft dat zo in de nieuwe regering? Het is niet de eerste keer dat er ontslagen vallen in het bedrijf, en tot nu toe is Agfa er altijd sterk in geweest om naakte ontslagen te vermijden. Maar ik ben benieuwd of dat deze keer ook lukt.”

Hij voelt naast angst ook boosheid bij zichzelf en zijn collega’s, maar hij ziet niet snel gebeuren dat het werk wordt neergelegd. “Daarmee snijden we in ons eigen vel. Daar zijn we niet mee gebaat.”

“We staan ervoor en moeten erdoor”, zo redeneert Koen Pierssens. “Op 27 november werk ik hier 29 jaar, dat is een hele tijd. Ik heb een band met het bedrijf en heb hier vrienden gemaakt. Er heeft hier ook familie van mij gewerkt, en nog steeds: mijn broer is hoofd van het ABVV.”

In tegenstelling tot Patrick, zag Koen de bui niet hangen. “We verwachtten dat een paar afdelingen gereorganiseerd zouden worden, maar al deze ontslagen zag ik niet aankomen.” Hij heeft geen idee of zijn job in gevaar is. “Dat ligt in handen van de directie.”

Ook Koen voelt een gespannen sfeer onder de werknemers. “Een deel van de collega’s heeft het werk neergelegd en is naar een getroffen afdeling getrokken om de mannen daar te steunen. Ik voel me vooral terneergeslagen. Zo’n nieuws net voor de feestdagen. Een schoon cadeautje met een grote strik rond: ‘alsjeblieft’. Het zal voor veel gezinnen een slecht Nieuwjaar zijn. Dat zo’n bedrijf zoiets moet doen, ik krijg er tranen van in mijn ogen.”

Koens broer, Marc Pierssens, is net als Patrick bang dat niet alle werknemers op een sociale manier, zoals brugpensioen, zullen kunnen vertrekken. “De nieuwe (onderhandelende federale, red.) regering heeft immers al aangekondigd dat ze het brugpensioen wil afschaffen.” Toch maakt hij zich sterk dat naakte ontslagen vermeden kunnen worden. “Dat zullen we niet zomaar tolereren. Er zijn grenzen, daar kunnen we niet aan toegeven.”

Voor Marc was het vandaag al een emotionele dag. “Dat de helft van de arbeiders moet vertrekken, sloeg in als een bom. Ik werk hier nu 35 jaar, het zijn allemaal goede collega’s. Weten dat binnen 2 jaar de helft hier niet meer is, is hard. De impact op iedereen is groot. We gaan 530 gezinnen een vrolijke kerst moeten wensen, wetende dat ze hun job kwijt zijn.”

Marc meent eveneens dat er sprake is van mismanagement. “We zijn al 25 jaar aan het besparen, maar niemand is erin geslaagd om in die tijd nieuwe markten aan te boren en alles op een beter niveau te brengen. Iedereen ziet dat de wereld digitaliseert, maar er wordt vastgehouden aan het klassieke: dan weet je dat je ooit prijs hebt. De bocht had sneller gemaakt moeten worden, nu staan we hier.”