Zonder hits, maar gitzwart trouw aan zichzelf: waarom The Cure met nieuw album toch bovenaan hitlijst staat

‘Songs of a lost world’ is niet toevallig uitgebracht op Allerheiligen. Op het 14e studioalbum van The Cure staat rouw centraal. Frontman Robert Smith is op korte tijd enkele familieleden verloren, vertelt hij aan de Britse omroep BBC. Het maakt deel uit van zijn rouwproces om zijn nummers daarover live te brengen, als tegengewicht voor wat Smith ‘gloom and doom’ (somberte en het noodlot, red.) noemt.

Naar goede gewoonte heeft Smith de teksten en muziek geschreven en het nieuwe The Cure-album mee geproducet. “Ik vind het steeds lastiger om woorden te vinden die ik nu nog wil zingen”, bekent Smith (65 jaar intussen) aan BBC. Het verklaart deels waarom een nieuw The Cure-album 16 jaar op zich heeft laten wachten, maar het is een schot in de roos.

In het Verenigd Koninkrijk is The Cure op 1 binnengekomen in de albumhitlijst. Het is nog maar hun 2e nummer 1-album in eigen land, na hitplaat ‘Wish’ uit 1992, met ‘Friday I’m in love’ en ‘High’. Britse recensenten zijn unaniem lovend. The Telegraph vindt dit “de beste plaat sinds hun debuut”. Muziekmagazine NME noemt het “een prachtig werk over verlies”.

Ook in ons land scoort The Cure voor het eerst een nummer 1-album. Zowel in de Vlaamse als Franstalige albumlijst is ‘Songs of a lost world’ bovenaan binnengekomen. “Dat instantsucces is enigszins verrassend. Al heeft The Cure verschillende generaties fans en worden de hitlijsten niet enkel bepaald door verkoopcijfers”, zegt Stijn Van de Voorde van digitale radiozender De Tijdloze.

“The Cure doet het goed qua fysieke platenverkoop, omdat veel van hun fans vinylkopers zijn. Daarnaast telt airplay op de radio mee voor de hitlijsten, naast streams en downloads. Veel mensen zullen uit nieuwsgierigheid de nieuwe The Cure eens streamen zonder de plaat te kopen. Zo vindt nieuwe muziek zijn weg.” 

“Het is wel uniek hoe The Cure een publiek na ruim 40 jaar nog nieuwsgierig kan maken naar nieuwe muziek. Dat is zeker niet elke artiest met een lange carrière gegeven. Vergelijk het met generatiegenoten als U2 of Simple Minds: ze zijn eind jaren 70 credible gestart, voor ze richting stadionrock zijn geëvolueerd. Die bands hebben een rijke catalogus, maar hun nieuwe muziek raakt niet meer dezelfde snaar.”

Op hun 14e album klinkt The Cure instant herkenbaar, met snijdende en melodieuze gitaarlijnen en stevige drums. Vintage The Cure dus, maar met een twist. Er staan ‘maar’ 8 nummers op de plaat, die allemaal lang duren door uitgesponnen, instrumentale passages.

Met 4.17 voor het kortste nummer en 10.23 voor slotnummer ‘Endsong’ klinkt het geheel als een soundtrack. “Het is geen hitalbum met hapklare popnummers, zoals hun succesplaat ‘Wish’, maar een sferische stroom van klanken. Vernieuwend voor The Cure, terwijl de stem van Robert Smith nog even herkenbaar en vertrouwd klinkt.” 

Openingsnummer ‘Alone’ –  ook de eerste single - duurt bijna 7 minuten en Smith begint na een intro van 3 minuten pas te zingen. Teksten als ‘hopes and dreams are gone, this is the end of every song’ zetten de toon voor een diep melancholisch album. 

Beluister 'Alone', de eerste single uit het nieuwe album van The Cure:

“De duur van een nummer hoeft geen struikelblok te zijn, want veel tijdloze nummers zijn niet radiovriendelijk. Denk aan ‘Mia’ van Gorki (5,5 minuut), ‘Shine on you crazy diamond’ van Pink Floyd (bijna 14 minuten) en recent ‘Cold little heart’ van Michael Kiwanuka (ruim 6 minuten).”

Songtitels als ‘And nothing is forever’ en ‘I can never say goodbye’, over het overlijden van Smiths broer Richard staan bol van het verdriet. Nummers over knagende gevoel van afscheid nemen en het besef van onze sterfelijkheid raken heel universele thema’s aan. 

“Liefde, leven en dood: daar krijgt elke mens mee te maken. Artiesten die daarover muziek maken, brengen iets teweeg. Nick Cave heeft de voorbije jaren iets bijzonders gedaan rond zijn eigen rouwproces en verdriet. Daarom heeft zijn muziek voor veel mensen een diepere betekenis.”

Van de Voorde verklaart het langdurige succes van The Cure door wat hij “basiskwaliteit” noemt. “Ze zijn ruim 40 jaar trouw aan hun DNA: melancholische popmuziek waarin de sfeer wordt bepaald door de gitaren en productie. Ze hebben altijd hun ding gedaan, zonder de inmenging van hippe producers en toch brengen ze veel variatie. Authenticiteit wordt altijd beloond.”

“Onderschat ook de kracht van Robert Smith niet, want hij ís The Cure. Smith wekt veel sympathie op, omdat hij als pure en geloofwaardige artiest leeft voor zijn muziek. En hij is een uitgesproken figuur, met heel herkenbare look.”

Wanneer Belgische fans de nieuwe muziek van The Cure live zullen horen, is nog onduidelijk. De band heeft nog geen tournee aangekondigd, maar volgens Smith mikken ze op zaalshows in het najaar van 2025 en niet op de festivals. De kans op een Belgisch concert is volgens Stijn Van de Voorde groot.

“The Cure slaat België zelden over, omdat ze een goede band hebben met ons land. Herman Schueremans heeft hen begin jaren 80 al naar Werchter gehaald. Daarna zijn ze voor verschillende generaties een gesmaakte headliner geweest.” 

“Op Rock Werchter 2019 was het duidelijk voelbaar hoe The Cure een lovebrand is geworden. Het gaat tijdens hun concert niet om specifieke liedjes, maar om het leven zelf en de ruimere betekenis die muziek kan hebben. Robert Smith trekt mensen nog altijd mee in zijn universum.” 

“Het is ook positief voor hun status als band dat ze live nog altijd goed spelen. The Cure heeft een periode achter de rug waarin ze nauwelijks hits brachten, met een ontevreden publiek tot gevolg. Maar ze beseffen nu dat ze populair zijn en grote shows spelen voor een mooie som geld dankzij hun hits. Ze geven mensen wat ze verwachten.”

“Bij een band als The Cure rijst stilaan de vraag hoelang ze nog doorgaan en of dit hun laatste plaat en tournee wordt. Hoe dan ook zal de waarde van The Cure nog lang overeind blijven. Ze zijn nog altijd relevant en niet belegen.”