Roemeense medewerker van cultuurhuis Flagey blijkt toppianist en krijgt contract: "Auditie was heel stresserend" 

Toen de Roemeense Brusselaar Ionut Cibotariu enkele jaren geleden bij cultuurhuis Flagey achter de schermen begon te werken, hield hij er zich bezig met de catering en de backstage. De job werd hem aangereikt door het OCMW. Maar zodra hij een pauze had, ging Cibotariu aan een van de vele piano’s in het cultuurhuis zitten en speelde. Het instrument was hem niet vreemd, jarenlang had hij er zich al aan gewijd, aan de kunsthumaniora en het conservatorium.

Toen hij op een dag een filmpje van zijn oefensessie – Rachmaninovs Tweede Pianosonate – toonde aan een andere pianist, luisterde ook jazzprogrammator Maarten Van Rousselt mee. Die stuurde de video vervolgens naar enkele collega’s, die met open mond toekeken.

Niet veel later kreeg Cibotariu de uitnodiging om een klein concert te geven aan de directie, als een soort van auditie. “Dat was een heel spannende, stresserende dag,” herinnert hij zich. “Die mensen luisteren naar de grootste pianisten ter wereld. Hoe kon ik me daarvan onderscheiden? Moest ik zo perfect mogelijk spelen of juist als mezelf? Op advies van mijn vrienden deed ik dat laatste, en uiteindelijk is alles goed verlopen. Na de auditie vroeg directeur Gilles Ledure me naar mijn ambities. Een stem in mijn hoofd zei toen dat ik een docent nodig had om te verbeteren en veerkrachtiger te worden.”

Het spotten en laten groeien van opkomende talenten maakt deel uit van het DNA van Flagey. Sinds een halfjaar wordt Cibotariu dan ook begeleid door niemand minder dan pianist Jean-Claude Vanden Eynden. Hij haalde de derde prijs in de Koningin Elisabethwedstrijd op zijn zestiende. Ook ondersteunt Flagey hem met een portretsessie, een professionele opname en helpt het cultuurhuis hem om een repertoire samen te stellen.

Voor Cibotariu is het een kinderdroom die uitkomt. In zijn familie werd muzikaal talent van generatie op generatie doorgegeven. Zijn vader, een bevlogen klarinettist en saxofonist, speelde soms zelfs tot 3 uur ’s nachts. “Mijn vaders klarinetkist was mijn speelgoed,” vertelt hij. “Wanneer hij speelde, sloeg ik steevast het ritme, al van toen ik twee jaar oud was. Ik wilde ook klarinet spelen, maar toch heb ik nooit lessen gevolgd. Als vierjarige was het blaasinstrument veel te moeilijk voor mij."

De jonge Cibotariu had amper oog voor andere instrumenten, tot hij een opname van de Chopin Competition in Warschau zag. “Het was een van de eerste edities, die uiteindelijk werd gewonnen door de Russische pianist Yakov Zak,” herinnert hij zich. “Hij speelde zo perfect, bijna bovenmenselijk. Dankzij hem ben ik piano beginnen te spelen.”

Elke dag oefende Cibotariu, meerdere uren per dag. “Als kind vond ik dat moeilijk,” bekent hij. “Op een gegeven moment wilde ik er zelfs mee stoppen, maar mijn vader overtuigde me om door te zetten.” Op zijn veertiende werd Cibotariu toegelaten tot de prestigieuze muziekhumaniora George Enescu in Boekarest. “Toen nam ik ook deel aan mijn eerste wedstrijden. Ik was zo bang om fouten te maken. Nochtans is dat de beste oefening: in stressvolle omstandigheden op het podium staan. Daar word je elke keer veerkrachtiger en sterker van als muzikant.”

Het harde werk wierp zijn vruchten af, want Cibotariu won verschillende wedstrijden. Maar het eiste ook zijn tol: in het laatste jaar van de humaniora belandde hij in een depressie, die enkele jaren zou duren. “Ik was goed omringd, door familie en muzikanten, maar dan nog zat ik in overlevingsmodus. Het was langzaam wachten tot het overging.” In die vier jaar raakte hij de piano nog maar zelden aan.

Pas toen hij rond zijn 22e via een kennis in Genève belandde, laaide het vuur weer op. Even later verhuisde hij naar België. “Hier ben ik weer van nul begonnen", vertelt hij. “Ik besloot om privépianolessen te geven en dat liep goed, tot covid kwam.”

Cibotariu stapte naar het OCMW voor een job in de artistieke sector. "Een baan als pianoleraar vonden ze niet, maar ze stelden wel een job voor bij Flagey, als backstage- en cateringmedewerker. Oké, dacht ik. Ik kan daar dan misschien geen piano spelen, maar ik ben wel omringd door geweldige artiesten.  Ik kan het moeilijk uitleggen, maar de context hier geeft me een enorme kracht en inspiratie." 

Sinds Flagey zijn talent ontdekte, krijgt hij ook professionele ondersteuning. Zijn traject loopt sinds februari 2024, na de voorbereiding vindt Flagey het nu tijd om een concertprogramma samen te stellen en Cibotariu voor te stellen aan een breder publiek. Want de ambitie om professioneel pianist te worden is al van bij de start aanwezig.

“Muziek is voor mij veel meer dan een passie. Het is een levensbehoefte,” benadrukt hij. “De piano is mijn meest oprechte expressievorm. Elke noot die ik speel is een deel van mij. Elk stuk is een verkenning van mijn ziel. Maar professioneel pianist worden is niet alleen een doel, het vergt totale toewijding om mijn artistieke grenzen te verleggen, het instrument met absolute precisie te beheersen en de emotionele kracht van de muziek over te brengen. Dat is een enorme verantwoordelijkheid om te dragen.”