"Ik ben verkracht door Chris Brown op de boot van P. Diddy": nieuwe docu legt patroon van seksueel geweld bij Brown bloot

“Het moeilijkste is om mezelf te controleren bij vrouwen, because I just love them so much”: met die opvallende quote van een jonge Chris Brown (nu 35) begint de documentaire. De Amerikaanse zanger wordt op zijn 14e ontdekt. Door zijn danstalent en stemgeluid wordt hij vergeleken met ‘King of Pop’ Michael Jackson. Brown wordt door generatiegenoten ‘King of R&B’ gedoopt. 

De roddelpers ontdekt Brown midden jaren 2000 door zijn relatie met popster Rihanna. Begin 2009 loopt het tussen de tienersterren helemaal mis. Op weg naar de Grammy’s, waar ze allebei zouden optreden, slaat Brown Rihanna in het gezicht tijdens een ruzie. “I’m going to beat the shit out of you”, dreigt hij. 

De foto’s van Rihanna’s gehavende gezicht gaan de wereld rond. Brown bekent de feiten en wordt veroordeeld tot een voorwaardelijke celstraf en een werkstraf. Rihanna benadrukt dat “huiselijk geweld iedereen kan overkomen” en verzoent zich met Brown. Op de Grammy’s van 2013 verschijnen ze als een stralend celebritykoppel.

De aanval op Rihanna is het begin van Browns lange lijst van geweldplegingen tegen vrouwen. Van zijn ex-vriendin Karrueche Tran die een contactverbod afdwingt tot verhalen van fans over vreemde afterparty’s na concerten. Ze worden er soms hardhandig buitengegooid, maar evengoed getuigen vrouwen hoe ze onder invloed van alcohol en drugs onder druk gezet worden voor orgieën.

Brown wordt geregeld opgepakt, vervult een werkstraf en verblijft zowel in de gevangenis als een ontwenningskliniek. Maar: verschillende geweldplegingen krijgen geen juridisch staartje.

Bekijk de trailer van de documentaire:

Een nieuwe getuigenis in de documentaire komt van een vrouw die liever anoniem wil blijven. "Ik heb hier nog nooit over gesproken, maar dit is de enige manier om hem tegen te houden", vertelt ze.

Ze is danseres en leert Chris Brown eind 2020 kennen op de boot van P. Diddy in Miami. Ze raakt in gesprek met de zanger en vraagt carrièreadvies, maar hun ontmoeting neemt na enkele drankjes een andere wending.

“Chris was voor mij al enkele glazen gaan halen. Ik begon me moe en zwaar te voelen. Hij vroeg me mee naar een rustigere plek, achteraan op de boot. Ik herinner me dat ik me neerlegde op een bed en niet meer recht geraakte. Hij lag op mij en ik kon niet bewegen, maar ik zei nee. Achteraf voelde ik me vies.”

De vrouw vertelt hoe Brown meteen na de verkrachting zijn nummer in haar gsm opslaat, om contact te houden. “Ik voelde me heel gekwetst en ik dacht dat ik meer duidelijkheid kon krijgen door met hem te praten.” Onschuldige videocalls worden sexting, wanneer Brown vraagt om sexy foto’s door te sturen. Zelf deelt hij geen beelden.

“Pas na jarenlange therapie besef ik wat er gebeurd is. Chris Brown heeft me verkracht, ik kan het luidop zeggen en geloven. Ik wou dat ik nooit op die boot was gestapt”, zegt ze. In een schriftelijke reactie laat de advocaat van Brown weten dat de beweringen in de documentaire “boosaardig en onjuist” zijn.

Opvallend is dat de anonieme getuigenis Brown expliciet linkt aan P. Diddy. Tegen de Amerikaanse producer loopt er een proces voor onder meer seksuele uitbuiting. Hij moet zich verantwoorden voor georganiseerde orgieën die stiekem werden gefilmd: zogenoemde ‘freak-offs’. De vraag is of Brown daar ook een rol in heeft gespeeld.

Brown en Diddy kennen elkaar goed. Ze zijn geregeld samen gezien in het nachtleven. Brown heeft ooit auditie gedaan in de hoop op een contract bij Diddy, zonder succes. Diddy was ook de verzoener tussen Brown en Rihanna. Het koppel is hun ruzie gaan uitpraten in zijn villa, ver weg van de paparazzi. 

Door alle getuigenissen en aanklachten tegen Chris Brown chronologisch weer te geven, schetsen de documentairemakers het duidelijke patroon in zijn gedrag. Hijzelf ontkent via zijn advocaat veel feiten van geweld of klaagt de tegenpartij aan. Ook al is er bij Brown een bipolaire stoornis vastgesteld: hij blijft verantwoordelijk voor zijn daden, zeggen experten. 

Voor het patroon van agressie tegenover vrouwen is een verklaring te vinden in zijn jeugd. In een archiefinterview vertelt Brown hoe zijn moeder het slachtoffer werd van huiselijk geweld in het huwelijk met zijn stiefvader.

“Wanneer iemand op jonge leeftijd geconfronteerd wordt met huiselijk geweld, kan het later gezonde relaties bemoeilijken. Dat is intergenerationeel trauma”, vertelt expert huiselijk geweld Carolyn West. “Maar daders stellen niet continu vreselijk gedrag. Dat is verwarrend voor slachtoffers en maakt het moeilijk om hun partner te verlaten.”

Het is opvallend hoe Brown na zijn veroordeling voor de feiten met Rihanna nog aan de bak komt als artiest. Zo zingt hij in 2010 op een eerbetoon aan de overleden Michael Jackson in tranen ‘Man in the mirror’. In de talkshow van Larry King minimaliseert hij zijn gedrag door te zeggen dat hij zich de feiten met Rihanna niet herinnert.

“Er is in de media al aandacht voor huiselijk geweld sinds Tina Turner in de jaren 70. Het is sterk aanwezig in onze samenleving, maar we praten er niet over. Daarnaast is victim blaming waardoor slachtoffers niet worden geloofd hardnekkig”, aldus Carolyn West, experte huiselijk geweld. 

15 jaar na de zaak tussen Brown en Rihanna in 2009 zijn er onder #MeToo tal van verhalen over seksueel geweld en intimidatie naar buiten gekomen, door de zaak rond filmproducent Harvey Weinstein. Artiesten als R. Kelly zijn effectief veroordeeld voor seksueel geweld. Maar onbekende slachtoffers delven tegen bekende figuren vaak het onderspit.

“Maar niemand mag met dit gedrag wegkomen. De kracht van de media is echt nodig: ze maken artiesten groot, maar ze moeten hen ook een halt toeroepen", besluit de voormalige advocate van de anonieme getuige in de documentaire.