Alice Loparic (24) studeert als een van de weinige vrouwen contrabas aan het Koninklijk Conservatorium in Brussel. De Brusselse met Braziliaanse roots probeert met haar muziek het glazen plafond te doorbreken in de jazz. "Het is een zeer mannelijke wereld. Ik zou me meer op mijn gemak voelen als er meer vrouwen aanwezig waren."
Toppers van morgen - Contrabassiste Alice (24) wil glazen plafond doorbreken in de jazz: "Zeer mannelijke wereld met vooral oude, witte mannen"
Wat is Belgodyssee?
7 weken lang brengt VRT NWS elke zaterdag een portret van een inspirerende jongere, met een boeiend verhaal, een uitzonderlijk talent, een uitgesproken mening. De portretten worden geschreven door studenten.
Dit past in Belgodyssee, een zoektocht naar jong journalistiek talent. De wedstrijd is een initiatief van het Prins Filipfonds, de RTBF en de VRT, in samenwerking met Knack en L’Avenir en met steun van de kanselarij van de eerste minister.
Loparic laat zich altijd door haar creatieve geest leiden. Als kind probeerde ze van alles. "Toen ik klein was, wilde ik altijd veel verschillende dingen doen: ik heb geschilderd, gitaar en een beetje piano gespeeld, maar ik wilde ook drummen en percussie doen." Op haar 20e, bijna 5 jaar geleden intussen, is ze begonnen met contrabas, "maar ik ben nog lang niet klaar", lacht ze.
Nu studeert ze het instrument dus aan het conservatorium in Brussel. Tot vorig jaar was ze de enige vrouwelijke contrabassiste. Met één andere studente is dat iets verbeterd, maar er is volgens haar nog veel werk aan de winkel. "De wereld van jazz is heel mannelijk", legt ze uit. "Bij de jury's zijn het altijd oude, witte mannen. Ik zou me meer op mijn gemak voelen als er meer vrouwen aanwezig waren."
Ze wijt het gebrek aan veel vrouwelijke medestudenten aan de manier waarop meisjes opgevoed worden. "Meisjes leren vaak dat ze braaf moeten zijn en niet mogen storen", vertelt ze. "In de jazz is dat net het tegenovergestelde: je moet vechten voor je plaats. Niemand gaat je zomaar een kans geven, je moet stevig in je schoenen staan en jouw solo opeisen."
Veilige omgevingen
Loparic zoekt daarom 'veilige omgevingen' om zich als muzikant te ontwikkelen. Net als veel medestudenten speelt ze daarom regelmatig in Bar L'Ascenseur in Brussel. Een bar die populair is bij conservatoriumstudenten en die bekend staat om de regelmatige al dan niet spontane jamsessies.
"Het is belangrijk om de juiste mensen te vinden die niet over je zullen oordelen, wat niet altijd makkelijk is voor vrouwen", zegt de muzikante. Ze vindt en zoekt daarvoor steun bij andere vrouwelijke studenten. "We delen vaak soortgelijke ervaringen", legt ze uit. "Niet alleen op school, maar ook in de bredere jazzwereld, tijdens jamsessies en optredens."
Voor veel mensen blijft een vrouwelijke contrabassiste een vreemd gezicht. "Vaak als ik op een jamsessie ga spelen met nieuwe mensen, vragen ze me of ik ga zingen. Zelfs mijn leerkrachten", zegt ze ietwat gefrustreerd. Zo had ze vorig jaar een peesontsteking aan de hand waarmee ze speelt. "Ik vertelde erover aan mijn harmonieleerkracht en die was verbaasd dat ik geen zangeres was."
Braziliaanse muziek
Dankzij de steun van haar muzikale familie blijft ze met beide voetjes op de grond staan. Haar ouders, die elkaar trouwens hebben leren kennen in een koor, zijn bijzonder trots op wat hun dochter heeft bereikt. Al waren ze eerst wel verrast over haar keuze voor de contrabas, want dat is geen traditioneel Braziliaans instrument.
Toch zijn haar ouders snel bijgedraaid nadat ze haar hadden horen spelen. "Ik trad op met Braziliaanse bands", vertelt ze. "We speelden in concertzalen, in een rusthuis en soms op straat. Daarmee heb ik geld ingezameld om mijn contrabas te kopen. Het is een duur instrument. Ik heb een goedkoop model, maar zelfs dat kost al snel 2.000 euro."
Regionaal nieuws uit Brussel en Vlaams-Brabant
Gepubliceerd:
