Veel nieuwe nummers, meezingmomenten en een boodschap: dit was Nick Cave & The Bad Seeds in het Sportpaleis

Nick Cave komt graag en vaak naar ons land. Is het niet met The Bad Seeds, dan wel met zijn autobiografie, zijn eerste keramiekexpo, voor een Belgisch frietje of om in gesprek te gaan met zijn publiek. “Tussen mij en België is er iets vreemds gaande en ik vind het een bijzondere connectie”, zegt hij daar zelf over.

Na een uitgeregende TW Classic 2022 staan Nick Cave & The Bad Seeds na 7 jaar weer in het Sportpaleis. Meevaller: hun muziek past perfect bij grillig weer en bij het melancholische herfstgevoel nu de dagen korter worden. Prima timing dus voor een tournee door Europa en het Verenigd Koninkrijk, na de release van album ‘Wild God’ eind augustus.

De setlist draait rond de 9 nieuwe nummers van ‘Wild God’. Enkel het slotnummer wordt niet gespeeld. Het album toont volgens Cave hoe vreugdevol hij weer in het leven staat na het overlijden van 2 van zijn zonen.

Het moet gezegd: Cave is zoals altijd een brok charisma en een wervelwind op het podium. Strak in het pak, zwarte haren in de plooi en een mimiek die wisselt tussen ondeugende grijns en getekende frons.

Al bij het eerste nummer verruilt Cave de piano voor zijn geliefde catwalk tegen de eerste rij van het publiek. Hij is zich natuurlijk bewust van de aanwezige fotografen, die enkel de eerste nummers in beeld brengen. Het beeld dat we van hem kennen, is dat van een druk gebarende Cave, over zijn publiek gebogen.

Los daarvan is Cave een artiest die zijn publiek graag voelt en opzweept met grote armgebaren. Niet zonder risico, want hij gaat soms aan het wankelen als er gevaarlijk hard aan zijn armen wordt getrokken. Mooi om te zien op de schermen hoe intens er wordt meegeleefd door de fans vooraan en hoe opvallend weinig smartphones er te zien zijn.

Cave en co trappen af met 3 nieuwe nummers die het publiek door de grootse liveversie meteen op sleeptouw nemen. Frisse opener ‘Frogs’ symboliseert zijn herwonnen vreugde volgens Cave het meest. “We gaan allemaal mee met de stroom van het leven, tot er iets gebeurt wat je doet opveren zoals een kikker”, aldus Cave bij de albumrelease. 

Titelnummer ‘Wild God’ klinkt live al als een Cave-klassieker, met een verrassende twist door het gospelkoor in de achtergrond. 3 vrouwen in een stralende glittercape en een man in klassiek zwart vullen Caves diepe stemgeluid prachtig aan.

Visueel houden Cave en co het sober. Op de grote schermen is enkel de band te zien, afwisselend met tekstfragmenten in karaokevorm tijdens de nummers van ‘Wild God'. Gigantische spots aan de zijkant van het podium zijn het enige decor.

De ijzersterke start van Cave wordt na het openingstrio al bekroond met een boeket bloemen. Later volgt vanuit het publiek chocolade en een sjaal waar hij meermaals zijn zweet mee opdroogt. De liefde tussen Cave en België is wederzijds. 

Nick Cave is van ruwe rocker geëvolueerd naar een gevoelige verteller. Zijn concerten drijven op intensiteit, vakmanschap en af en toe een boodschap of preek. Aan het ruim 22 jaar oude ‘O children’ koppelt hij een kwetsbare boodschap, omdat het nummer gaat over je kinderen maximaal willen beschermen.

“Ik heb dit geschreven toen ik mijn kinderen zag spelen in de speeltuin. Het achtervolgt me al mijn hele leven. Er lijkt altijd wel iets actueels te zijn. Het gaat over ons onvermogen om onze kinderen te beschermen in deze wereld nu”, vertelt hij. 

Tegen ‘Jubilee street’, met een huppelende Cave, en het energieke ‘From her to eternity’ uit het debuutalbum eet het publiek helemaal uit zijn hand. Dan kan er tussen de emoties door al eens met een microfoon gegooid worden of gespuwd worden op het podium. Het blijft een rockshow.

Met meer dan 40 jaar ervaring weten Nick Cave & The Bad Seeds hoe ze een setlist opbouwen. Ze laten zichzelf en het publiek af en toe graag op adem komen. Zo blijft de muzikale trein ruim 2,5 uur lang op de rails. Hulde aan topmuzikanten als Warren Ellis, die schittert in het filmische ‘Long dark night’ en als bijzondere troef gitaarsolo's uit een viool tovert.

In nieuw nummer ‘Joy' – een klein woord met grootse betekenis volgens Cave – krijgt hij het Sportpaleis muisstil met een welgemikt a capella. In ‘Tupelo’ – over Elvis Presley – zingt Cave dan weer als een bezetene. Met zijn armen in de lucht en zijn blik richting hemel lijken zijn concerten soms een religieuze ervaring. Zeker nu de achtergrondzangers resoluut de gospelkaart trekken en in 'White elephant' mee op de voorgrond komen.

Twee hoogtepunten in de show liggen qua sfeer mijlenver uiteen. Het fragiele ‘I need you’ draagt Cave op aan een vader en dochter. Hij speelt het breekbaar op piano en kijkt recht in de camera, strakke blik op oneindig met vochtige ogen.

“Nothing really matters, when the one you love is gone”: hier voel je zijn gedeukte hart kloppen. Aan het einde van het nummer lost hij op in het dimmende licht. Kippenvel.

‘Red right hand’, ook bekend als de generiek uit de serie ‘Peaky blinders’, wordt een uitgesponnen meezingmoment. Cave dolt met het publiek en dirigeert breed grijnzend een langgerekte samenzang, waarna hij iedereen weer stil probeert te krijgen. De decibelmeter piekt. “Ik kan jullie echt alles laten doen”, glundert hij. 

Cave en co krijgen terecht al een lange staande ovatie voor de bisronde. Daarin duikt voormalig Bad Seeds-lid Anita Lane op. Het nieuwe nummer ‘O wow o wow (how wonderful she is)’ is een ode aan haar, omdat ze in 2021 is overleden. Cave zingt zijn hommage deels richting beeldscherm, waarop ze te zien en te horen is op archiefbeelden. De ‘wows’ wervelen door de zaal.

Met een schurend ‘Papa won’t leave you, Henry’ en ‘The weeping song’ met een interactief klapmoment eindigt de show in pure melancholie, tot Cave hoorbaar de mist in gaat. “Wat zong ik even heel vals”, lacht hij verontschuldigend.

De gedroomde afsluiter is tijdloze klassieker ‘Into my arms’. Cave krijgt solo op piano het laatste woord. Een muzikale knuffel als afsluiter en het meezingmoment dat als enige nummer massaal wordt gefilmd.

Morgen doen Nick Cave & The Bad Seeds hun show nog eens over in het Sportpaleis. Want eentje is geentje als het op Caves geliefde België aankomt. "Belgium, you’re beautiful. Wat een privilege om voor jullie te spelen”, besluit hij.