Echtgenoot en zoon van Claudia Van Der Stichelen begripvol voor speurders: "Ze zoeken met man en macht"

Op 28 oktober 2023 drong een onbekende man de woning van het gezin binnen. Claudia probeerde te vluchten, maar werd in de voortuin doodgeschoten. Vandaag, precies 1 jaar later, spreken we met vader en zoon in dezelfde woning waarin het drama zich afspeelde.

"Het is een moeilijk jaar geweest, maar vandaag is toch wel heftig", begint Eric. "Ik heb veel berichtjes gekregen van mensen die ons steunen en ook bloemen van medewerkers. Samen proberen Viktor en ik ons erdoor te slaan. Claudia zou het niet anders gewild hebben."

Ook voor Viktor zijn het zware maanden geweest. "Het hardste is niet dat we nog altijd niet weten wie het gedaan heeft. Natuurlijk is dat ook zwaar. Maar het hardste is dat zij er niet meer is."

"Ik mis haar in alles. Ik zat dan misschien wel op kot, maar wij spraken elkaar minstens 1 keer per dag. Eigenlijk woonde ik nog zo goed als thuis. Ik zou heel graag willen dat ze nog eens 1 dag kon terugkeren."

Voor Viktor komt daar nog bij dat hij ook fysiek werd toegetakeld door de dader. De man loste 3 schoten van heel dichtbij. "Ik heb ongelooflijk veel geluk gehad. Alle schade was herstelbaar. Eigenlijk ben ik fysiek zo goed als volledig hersteld en heb ik er in mijn dagelijkse leven absoluut geen last meer van, mede dankzij een geweldige kinesiste."

Toen de man de woning binnenkwam, zat Viktor nog boven op zijn kamer. Hij liep naar beneden toen hij geschreeuw hoorde.

"Aanvankelijk had ik de ernst van de situatie totaal niet door. Die man stond daar ineens en ik dacht 'oei, die is ontevreden of die wil iets zeggen'. Dat bleek achteraf natuurlijk totaal verkeerd."

De man leek geen moeite te doen om zijn identiteit te verbergen. Toch is hij vandaag nog altijd spoorloos. "Ik ben niet de enige die hem gezien heeft, in totaal waren er volgens mij 8 getuigen. Maar ik verkeerde in enorme stress", vertelt Viktor daarover.

Viktor weet ook nog hoe alles in 1 minuut voorbij was. "Ik was vooral bezig met de hulpdiensten te waarschuwen. Ik heb niet de tijd kunnen nemen om die man grondig te bestuderen, niet binnen en ook niet buiten."

"Mensen vragen mij hoe dat kan, maar dan neem ik graag de proef op de som. Probeer eens de kassierster te beschrijven die jou geholpen heeft bij jouw laatste bezoek aan de supermarkt? Dat is bijna onmogelijk, terwijl je die persoon veel langer en in een veel rustigere toestand hebt kunnen observeren."

In de voortuin van de woning werd Viktor beschoten. Hij vluchtte naar binnen. Claudia werd met 3 kogels om het leven gebracht.

Zelf hebben Eric en Viktor geen idee wie de dader zou kunnen zijn. De politie lijkt nog altijd onder meer in de richting van Claudia's dossiers te kijken. "Er waren een aantal zaken waar het er vrij heftig aan toe ging", geeft Eric toe.

"Die zijn ook allemaal onderzocht. Maar er is geen enkel dossier waarvan wij denken: 'daarvan zou iemand tot zoiets overgaan'. Er zijn vooraf ook geen dreigementen geuit."

Eric en Viktor zijn daarom ook begripvol voor het werk van de speurders. "Het is een onderzoek van voor de moderne tijd, bij wijze van spreken. Er zijn geen camerabeelden, geen nummerplaten, geen gsm. Ondertussen hangen hier wel overal camera's", zegt Eric.

De man heeft dus enorm veel geluk gehad. "Het is wel heel raar", vindt Eric. "Het is een wonder dat hij weggekomen is en dat niemand hem tegengehouden of gefilmd heeft. De mensen van het onderzoek zijn er nog altijd met man en macht aan bezig, maar voor zover wij weten zonder resultaat."

Na de dood van Claudia bleven Eric en Viktor niet bij de pakken zitten. "Wij waren een team van 3, wij kwamen supergoed overeen. Nu zijn we nog met 2. Maar we moeten door, ook al zijn we mama kwijt. Zij zou absoluut niets anders gewild hebben."

Nochtans was dat allesbehalve evident. "Claudia telde voor 2", weet Eric nog. "Zij zou bijna nooit zeggen 'dat kan ik niet'. Dat stond niet in haar woordenboek. Ze was heel taalvaardig en ook de praktische dingen loste ze op, zoals elektriciteitsproblemen. In haar werk was dat exact hetzelfde."

"Ze was een moederfiguur, niet alleen voor mij, ook voor haar cliënten en zelfs de kinderen van die mensen", vult Viktor aan. "Ze was een zeer lieve en warme vrouw."

Het tweetal kijkt met enige trots terug op de voorbije maanden. "Als we een jaar geleden naar dit moment hadden kunnen springen en hadden kunnen zien hoe we alle problemen hebben kunnen oplossen, zouden we zeer tevreden zijn", zegt Viktor.

Dat beaamt zijn vader: "Ook met 2 zijn we een heel goed team. Gelukkig kregen we ook hulp van vrienden, familie, zelfs mensen van het dorp. Dat heeft heel veel deugd gedaan."

Over het onderzoek zelf, tot slot, kunnen vader en zoon weinig kwijt. Zij vroegen via hun advocaat, Walter Damen, al verschillende keren toegang tot het onderzoeksdossier, maar de inzage werd telkens geweigerd.

"Ik kan dat ergens begrijpen, ja", zegt Eric. "Misschien hebben ze daar een reden voor. Maar we hopen natuurlijk dat de zaak zo snel mogelijk opgelost wordt."

"Wij proberen dat onderzoek ook een beetje los te laten", vertelt Viktor. "Wij denken elke dag aan mama, maar we hebben totaal geen invloed op wat er verder nog gebeurt. Als je dat niet een beetje loslaat, word je helemaal gek en ga je er helemaal kapot aan."

Toch zou het vatten van de dader voor gemoedsrust kunnen zorgen, besluit Viktor. "Je wordt er nu nog elke dag mee geconfronteerd. Mensen vragen voortdurend of ze 'hem' nog niet hebben. Het feit dat wij nu dit interview geven bewijst dat ook. Het zou ons een gevoel van rechtvaardigheid geven dat hij gestraft wordt voor wat hij heeft gedaan."