Navalny bleef tot het eind optimistisch, en Paula Hawkins schrijft een bloedstollende thriller: dit zijn de 5 boeken van de week

Jarenlang leeft romanschrijver Griet Op de Beeck met angst en zelfhaat. Ze kampt met eetstoornissen, overweegt ernstig om zich van het leven te beroven. Tot een vriendin haar vraagt of ze mee aan een opleiding Psychodynamische Therapie wil beginnen. Kort erna leert ze de wereldberoemde therapeute Esther Perel kennen en wordt ze uitgenodigd voor een traumaretreat in Costa Rica.

Daar ontmoet ze toptherapeuten zoals psychiater Bessel van de Kolk, auteur van de bestseller 'The body keeps the score', en Richard Schwartz, die met Internal Family Systems (IFS), de snelst groeiende therapievorm in het Westen heeft ontwikkeld.

In een persoonlijke therapiesessie met Schwartz komt voor het eerst een klaarheldere herinnering naar boven aan het seksueel misbruik door haar vader. Voor Op de Beeck is het een belangrijke doorbraak. Sindsdien volgt ze verschillende opleidingen, en blijft ze in persoonlijke sessies aan zichzelf werken.

Eén ervan combineert IFS-therapie met ketamine, een psychedelische drug. “Het veroorzaakte een dijkbreuk van herinneringen”, vertelt ze bij Radio 1. "IFS heeft een weg gevonden om op een zachte, niet hertraumatiserende manier toegang te krijgen tot onze allerdiepste pijn."

"Ketamine helpt daar nog een beetje extra bij, maar we spreken natuurlijk van een hele lage dosis.” De schrijfster zegt geschrokken te zijn van wat er toen kwam bovendrijven. “Dat ging verder dan wat ik me in theorie had voorgesteld”, vertelt ze.

Deze en andere ervaringen deelt ze nu in 'Het wordt beter. Hoe je vrij en voluit kunt leven' (uitgeverij Prometheus), het eerst een non-fictieboek in haar uitgebreide oeuvre.

En behalve schrijfster is ze nu dus ook therapeut. “Ik wil mensen gunnen wat ik zelf heb kunnen meemaken."

'Het wordt beter' ligt vanaf 29 oktober in de winkel. 

Op 26 februari van dit jaar bezwijkt de Russische oppositieleider Aleksej Navalny in een gevangenenkamp in Siberië. Vier jaar eerder is hij aan zijn memoires begonnen, toen hij herstelde van een aanslag op zijn leven: hij werd, zo blijkt uit onderzoek van Bellingcat, vergiftigd door een geheime eenheid van de Russische veiligheidsdienst FSB.

Waarneer hij in januari 2021 moedwillig terugkeert naar Moskou, wordt hij meteen opgepakt en berecht. In de gevangenis schrijft hij verder aan zijn memoires.

"Navalny heeft aantekeningen in schriftjes gemaakt en die hebben zijn advocaten uit de gevangenis gesmokkeld", vertelt Michel Krielaars, journalist bij NRC Handelsblad en oud-correspondent in Moskou op Radio 1.

"Het is fascinerend om te zien hoe hij van het begin tot het einde optimistisch blijft. Hij wordt gepest door de cipiers en mag steeds minder. Zo heeft hij 295 dagen in eenzame opsluiting gezeten. Nadien raakt hij ondervoed. En hoewel hij goed beseft dat hij nooit levend uit die gevangenis zal komen zolang Poetin nog leeft, blijft hij toch opgewekt."

 'Patriot' (uitgeverij Atlas Contact) opent met een voorwoord van zijn weduwe Joelia Navalnaja. Het wordt ook in het Russisch uitgeven, al zal het volgens Krielaars niet in de Russische boekhandels te vinden zijn.

Jeroen Brouwers (1940 - 2022), een van de belangrijkste auteurs en grootste stilisten van de Nederlandse literatuur, hield van brieven schrijven. Een van de geadresseerden was zijn uitgever Geert van Oorschot: de twee hadden eerst een zakelijke relatie maar raakten later innig bevriend. De meer dan 300 brieven die ze elkaar schreven zijn nu gebundeld in 'Jeroen Brouwers. Geert van Oorschot. Briefwisseling 1968-1986' (Uitgeverij Atlas Contact).

Het boek, goed voor bijna 500 pagina's, is om meerdere redenen het lezen waard, vertelt Christophe Vekeman op Klara.

"Ten eerste is het verplichte kost voor wie interesse heeft in wat literair schrijven is. Ten tweede zijn er de vermakelijke 'petites histoires'. Zo schrijft Brouwers aan Van Oorschot: ‘Eergisteren, tijdens de Bijenkorfboekenmarkt, ontmoette ik Van het Reve, met wie ik nogal uitputtend heb zitten praten; eigenlijk kwam het er slechts op neer dat ik uitputtend moest zitten luisteren’."

"Ten derde leren we de jonge, ploeterende, nog onbekende Brouwers kennen, boordevol onzekerheid en frustraties. Ten slotte biedt het inkijk in een unieke, nietsontziende maar goudeerlijke vriendschap tussen twee eeuwig onbegrepenen, twee, zou je kunnen zeggen, op sociaal gebied 'onmogelijke’ mannen, wier ‘wortels’ echter ‘in dezelfde grond’ staan, zoals Brouwers het in 1977 uitdrukt."

Tussendoor lees je over Brouwers' ontslag bij uitgeverij Manteau, zijn echtscheiding en de periode waarin hij "ei-zo-na in de goot komt te liggen, spartelend zich teweerstellend tegen vloedgolven rioolwater en jenever."

Misdaadauteur Paula Hawkins verkocht wereldwijd meer dan 45 miljoen exemplaren van het verfilmde 'Het meisje op de trein'. Volgens John Vervoort, recensent bij Het Nieuwsblad, levert Hawkins met 'Het blauwe uur' (uitgeverij Harper Collins) opnieuw een heel sterke thriller af.  

Het boek gaat over een kunstenares. Vijf jaar na haar overlijden wordt in een van haar installaties een menselijk bot ontdekt. "En dan is de vraag doorheen het hele boek: van wie is dat bot?", vertelt Vervoort op Radio 1. "De kunstenares is overleden na een langdurige ziekte. Haar man verdween jaren daarvoor spoorloos. Hij was nogal een lanterfanter en pleegde veel overspel." 

Volgens Vervoort haalt het 'Het blauwe uur' het niveau van 'Het meisje op de trein': "het heeft een sterke plot en de personages zijn ontzettend boeiend". Het verhaal gaat ook over vriendschap. Er wordt geruzied om het nalatenschap en een stichting aast op enkele schilderijen die in het bezit zijn van een vriendin van de  kunstenares. Die weigert ze af te staan.

"Het portret van die 2 vrouwen en hun vriendschap, die heel complex is, heeft Hawkins heel goed uitgewerkt."

Babette Van Rafelghem is illustrator en forensisch arts.  Overdag voert ze lijkschouwingen uit bij verdachte overlijdens, 's avonds gebruikt ze dat als inspiratie voor haar tekeningen. In 'Post mortem. Atlas van de autopsie' (uitgeverij Lannoo) toont ze de schoonheid van het menselijk lichaam, ook na de dood.

"Een autopsie is iets wat mensen afstotelijk vinden of gruwelijke gevoelens opwekt. We worden er niet graag mee geconfronteerd, maar ik heb gezocht naar een manier om de gruwel weg te nemen: met zachte kleuren en niet te veel bloed in beeld", vertelt Van Rafelghem op Radio 1.

In 'Post mortem' beschrijft en illustreert ze de verschillende stappen van een autopsie, met medische intermezzo’s. Op de linkerpagina brengt ze een beeld van de autopsietafel in vogelperspectief, op de rechterpagina een close-up met uitleg over wat er gebeurt. 

Ze legt uit wat ze onderzoeken - bijvoorbeeld sporen van druggebruik of geweldpleging -  en verwijst naar concrete verhalen uit de praktijk. "De tekeningen zijn waarheidsgetrouw, het klopt anatomisch".

"Het is alsof je een raadsel moet oplossen: je legt puzzelstukjes bijeen die bij elkaar passen en zo kom je tot het het meest waarschijnlijke scenario. We lossen nooit helemaal een misdaad op."