Een bedrogen echtgenoot krijgt 23.650 euro van zijn ex-vrouw, omdat die jarenlang verzweeg dat hij niet de biologische vader van hun kinderen was. Dat heeft het hof van beroep in Antwerpen vorige maand beslist, schrijft De Juristenkrant.
DNA bewijst dat kinderen toch niet van hem zijn: man krijgt schadevergoeding van 23.650 euro
Het koppel was getrouwd in 2007, en had twee kinderen. Maar in 2014 gingen ze uit elkaar. Een paar jaar later, in 2019, ontdekte de man dat zijn vrouw nog tijdens hun huwelijk een minnaar had gehad, en geleidelijk aan begon hij te twijfelen of hij wel de biologische vader van hun kinderen was. Hij startte een gerechtelijke procedure om zijn vaderschap te betwisten.
Er gebeurde een DNA-onderzoek, en daaruit bleek dat de man inderdaad niet de biologische vader van de twee kinderen was. Hij gaf zijn co-ouderschap op, en eiste meer dan 83.000 euro aan schadevergoedingen. De familierechtbank in Hasselt gaf de man ongelijk. Volgens de rechtbank had de vrouw geen fout gemaakt door haar overspel te verzwijgen, en wist ze mogelijk zelf niet wie de vader van de kinderen was.
De Hasseltse familierechter vond ook dat de man geen geld moest krijgen, omdat hij zich altijd als de vader van de kinderen had gedragen, en omdat hij uit die relatie ook voordelen had gehaald.
Vader-zijn en kind-zijn als belangrijk onderdeel van de identiteit
In beroep kreeg de man wél gelijk. Het hof van beroep in Antwerpen vindt dat de vrouw sowieso in de fout is gegaan door haar man te bedriegen. In het algemeen kan misschien niet van een overspelige partner verwacht worden dat die overspel opbiecht, als die daardoor hoopt het huwelijk te redden, zegt het hof. Maar als uit die overspelige relatie kinderen geboren worden, verandert dat. Want voor het kind, maar ook voor de vader maakt die kennis een belangrijk onderdeel uit van hun identiteit. Bovendien zou een normaal zorgvuldige echtgenote haar man moeten verwittigen dat ze twijfelde aan zijn vaderschap.
De man heeft volgens het Antwerpse hof ook recht op een schadevergoeding omdat hij aannemelijk maakt dat, als hij vanaf de geboorte had geweten dat hij niet de biologische vader was, hij geen bijdragen in onderhoud en opvoeding zou geleverd hebben. Als hij op de hoogte was van het overspel en zijn gevolgen, was het tot een onmiddellijke relatiebreuk gekomen.
De man begrootte zijn materiële schade volgens de maandelijkse minimumkost van een kind, zoals begroot door de Gezinsbond, en vorderde de terugbetaling van de helft daarvan, vanaf de geboorte tot de verbreking van de contacten met de kinderen. Het hof vond dat overdreven, aangezien de man tijdens het samenleven wettelijk verplicht was bij te dragen in de lasten van het huwelijk. Daarom krijgt hij een schadevergoeding voor de periode vanaf de feitelijke scheiding. Dat bracht de materiële schadevergoeding op 13.650 euro, maar de man krijgt ook een morele schadevergoeding van 5.000 euro per kind.
