Nathalie Huygens schreef boek over toestemming voor euthanasie na gewelddadige verkrachting: "Dit helpt me in kleine stukjes vol te houden" 

Nathalie Huygens wordt 8 jaar geleden bijzonder gewelddadig verkracht tijdens het joggen en door de dader voor dood achtergelaten. Haar leven is sindsdien onherroepelijk veranderd. Haar fysieke kwetsuren zullen nooit helemaal helen. Maar het trauma en de psychische pijn zijn een tweede hel die niet voorbijgaat. Huygens vraagt en krijgt uiteindelijk (2 jaar geleden) ook toestemming voor euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden. 

'W817'-acteur Aron Wade, die begin deze week gestorven is, koos ook voor euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden. Wade vond het belangrijk dat hij een waardig, zelfgekozen einde kon krijgen. "Dat het debat hierover op een serene manier is geopend, daar zou Aron heel blij mee geweest zijn", zegt Ria Maes die met hem samenwoonde en als een van de weinigen op de hoogte was van zijn beslissing, dit weekend in Gazet van Antwerpen. 

Ook voor Huygens persoonlijk betekent zijn getuigenis veel. "Wanneer ik dat nieuws hoorde en dat filmpje zag, voelde ik wel hoe diep het verlangen zit dat alles stopt en dat het gedaan is", vertelt ze in De Zevende Dag. "Je merkt hoe hard je zelf elke dag weer je best doet om toch elke dag opnieuw verder en verder te gaan. En dan denk je: dit wil ik ook en dit mag ik ook. Maar je probeert toch nog altijd verder." 

Toch heeft Huygens nog geen datum vastgelegd. "Ik besef heel goed dat je maar 1 keer kan sterven. Ik zal tot het allerlaatste alles willen geprobeerd hebben om vol te houden." 

Huygens heeft immers ook kinderen. "Wij begrijpen elkaar daarin, dat is alles wat telt. Al hebben zowel zij als ik er veel reactie op gekregen, dat het egoïstisch zou zijn, dat ik mijn kinderen in de steek zou laten, enzovoort. Maar dat zij mij begrijpen heeft gemaakt dat ik hier vandaag nog zit, ik weet niet hoe het anders al afgelopen zou zijn." 

Wat Huygens vooral rechthoudt, is dat ze de mogelijkheid heeft om die datum voor euthanasie bij ondraaglijk psychisch lijden vast te leggen. "Ik heb van die dagen waarop ik denk: ik kan niet meer. Ik  ben ook al vaak opgenomen geweest omdat ik een gevaar voor mezelf was. Je wil dat die pijn stopt."  

"Op een bepaald moment zei ik: ik kan niet meer. Dan ben ik het traject ingegaan om toestemming te krijgen voor euthanasie. Ik kan vandaag zeggen dat het feit dat ik die toestemming gekregen heb - weten dat ik mag sterven- maakt dat ik vandaag nog leef. Momenten waarop je helemaal alleen bent en alles donker rond je wordt, weet ik: 1 telefoontje en ik kan mijn datum vastleggen. Anders zou ik waarschijnlijk veel verder afglijden naar zelfmoord."  

De mogelijkheid van euthanasie zorgt ervoor dat ze op een andere manier in het leven staat. "Ik moet altijd maar in kleine stukjes volhouden in plaats van het leven te moeten volhouden. Ik mag bellen als het echt niet gaat. Ik kan contact opnemen met dokter Distelmans en een datum vastleggen. Wanneer het een dag beter gaat, moet ik dat ook niet kunnen volhouden, maar kan ik genieten van het betere moment en kan ik ervan genieten. Gaat het de volgende dag helemaal niet goed, dan nog ga ik slapen met het idee "ben ik morgen nog niet oké, dan proberen we morgen door te gaan", in kleine stukjes maakt dat een wereld van verschil." 

Dat sommige mensen net kracht kunnen putten uit het feit dat hun euthanasie wordt goedgekeurd, bevestigt professor Distelmans ook. "Een aantal mensen wil verdergaan met hun leven, net omdat ze groen licht krijgen", zei hij begin deze week in Terzake. "Het gegeven dat ze altijd aan de noodrem kunnen trekken, geeft hen voldoende kracht om door te gaan."

Huygens benadrukt dat ze nog veel dingen wil afmaken. Ze heeft ook heel lang moeten wachten op het burgerlijke proces, een datum die ze absoluut wilde halen. "Ik wilde dat vooral om te vermijden dat de dader financieel vrijuit ging. Door advocaten was mij dat ook gezegd: "Als jij voor de start van een burgerlijk proces sterft, dan komt er geen burgerlijk proces. Dat zou betekenen de dag dat zijn straf in de gevangenis gedaan is, ook zijn straf gedaan is. En nu weet hij dat er een financieel gevolg gaat zijn." 

Ze was dan ook opgelucht toen de zaak juridisch afgehandeld was. De dader kreeg de maximumstraf, wat toen 15 jaar was. Ze is hem daarna ook gaan opzoeken, om zich tegenover de dader te kunnen stellen en te tonen dat ze er wel degelijk nog is. 

Zelf was ze geen vragende partij om een boek te schrijven over haar ervaringen, al zette ze haar gevoelens vaak op mail naar haar therapeuten. "Zij zeiden dat ze door mijn woorden te lezen beter begrepen wat er in mij omgaat, ook mede-patiënten en anderen zeiden me: we hebben er wel iets aan. Al vond ik mijn woorden niet zo anders dan die van anderen. Maar via contacten in zorgcentra heb ik dan toch beslist: als ik iets kan doen om anderen te helpen, maak ik er een boek van." 

Haar zoon Wout maakte 2 jaar geleden deze reportage over wat zijn moeder overkomen is: