Mobiliteit, drugshandel en de gemeentetaksen: hierover gaan de verkiezingen in Elsene

Rond het Flageyplein hangen stickers, 'Faim, Froid? Contactez moi', met een foto van een breedlachende Ecolo-burgemeester Christos Doulkeridis.

Het is natuurlijk een persiflage van conservatief-rechts, dat het sociale beleid van de gemeente Elsene op de korrel neemt, maar het typeert de burgemeester wel. Doulkeridis heeft het hart aan de linkerkant. Zelf vat Doulkeridis de uitdagingen van zijn gemeente zo samen: “De klimaatopwarming, de solidariteit en de gelijkheid tussen man en vrouw.”

Dat kwam ook tot uiting in het beleid. De middelen voor het OCMW werden opgetrokken, het standbeeld van ‘kolonisatie-generaal’ Emile Storms werd van zijn sokkel gehaald, Doulkeridis zette een rem op de bouw van privéwoningen, ten voordele van meer groen en sociale woningen. Ook sprong de gemeente mee op de kar van de burgerbeweging ‘Balance ton bar’. Die strijd voor meer gelijkheid in de gemeente Elsene moest gefinancierd worden, en dus gingen de gemeentetaksen de hoogte in.

Tegelijk is er ook wel kritiek op de eerste Ecolo-burgemeester van Elsene, omdat hij op het vlak van mobiliteit weinig vooruitgang heeft kunnen boeken. De auto krijgt nog altijd een dominante plaats. Er kwam weliswaar een nieuw circulatieplan voor het Flageyplein, maar al vrij snel is een deel teruggeschroefd. Ongetwijfeld wou de gemeente Elsene niet in een Good Move-debacle terechtkomen zoals in Anderlecht of Schaarbeek.

Vriend en vijand zijn het over eens dat Doulkeridis het als burgemeester as such wel goed heeft gedaan. Als leider van de ploeg, behoeder van het meerderheidsakkoord, maar ook op het vlak van veiligheid. Hij grijpt stevig in waar nodig, bijvoorbeeld om de kleine criminaliteit een halt toe te roepen. Bij betogingen trekt hij op het gepaste moment de kaart van de openbare orde. In de visie van Doulkeridis is de politie een onmisbare partner om het vredig samenleven in zijn gemeente te garanderen.

Maar de groene burgemeester steekt ook geregeld de paraplu op, bijvoorbeeld als het over drugstrafiek gaat. Dan klinkt het dat hij de grootstedelijke problemen niet alleen aan de baas kan. In die zin is Doulkeridis niet anders dan zijn collega-burgemeesters in Sint-Gillis, Brussel-Stad en Anderlecht.

Ecolo-PS is ongetwijfeld de coalitie waarmee Doulkeridis verder wil. De vraag is of beide partijen nog een meerderheid halen. Ecolo kreeg het bij de verkiezingen in juni zwaar te verduren in Brussel. Ook PS ging er lokaal wat op achteruit, ten voordele van PVDA. De PS kan nu wel rekenen op de populaire Caroline Désir, die op de tweede plaats staat.

Het is vooral uitkijken naar de MR. Die heeft met Gautier Calomne een prominente uitdager voor het progressieve beleid van Ecolo en PS, al moet Calomne nog werken aan zijn bekendheid. Hij is kandidaat-burgemeester en wil inzetten op openbare netheid, een daling van de gemeentetaksen, veiligheid en een herziening van het Good Move-plan.

De kaarten voor MR liggen niet slecht. De partij was in 2018 al goed voor 25 procent van de stemmen en kan wellicht profiteren van de blauwe golf bij de afgelopen regionale en federale verkiezingen.

Verder is er nog de kleinere Les Engagés, die met lijsttrekker Geoffroy Kensier het succes van Les Engagés bij de regionale verkiezingen zullen proberen vast te houden. Als Les Engagés zich vastklikken aan de MR, vergroot dat de kansen op een liberale burgemeester.

Deze gemeenteraadsverkiezingen zijn een echte test voor burgemeester Doulkeridis. Kan hij een burgemeestersbonus opstrijken – hij trekt niet voor niets met een Lijst van de Burgemeester naar de kiezer – of moet hij de duimen leggen, en is het groene burgemeesterschap in Elsene van korte duur geweest?

Aan Nederlandstalige kant gaat de strijd tussen Wolf Rysbrack (Groen), die schepen Els Gossé hoopt op te volgen, Gerard Oosterwijk (Vooruit), die OCMW-raadslid is, gemeenteraadslid Valérie Libert (Open VLD), en Marc De Backer (CD&V). Ze staan allemaal op de lijsten van hun Franstalige zusterpartij.