Perceel in Eksel dat al bijna 25 jaar gebruikt wordt als graasweide blijkt bosgebied: “betekent dat begrazing door dieren er verboden is”

“Met deze petitie hopen wij, samen met jullie, dat de dieren ‘tussen de bomen’ mogen blijven lopen. Zodat wij, zij en jullie mogen blijven genieten van dit mooi stukje natuur”. Zo klinkt de boodschap van Ekselaren Ludo en Karin die het stuk ‘woeste grond’ al in 1998 aankochten om het nadien opnieuw tot landbouwgrond om te vormen. Zo’n 25 jaar later ontvingen ze een brief van het Agentschap Natuur en Bos waarin ze verdacht worden van een milieumisdrijf.

Het Agentschap Natuur en Bos spreekt in haar brief over een milieumisdrijf. “Dat maakt het voor ons extra pijnlijk”, vertelt Karin. “We worden gezien als verdachten van een misdrijf, maar die woorden klinken erg hard in onze oren. We zijn destijds gestart met opvangen van asieldieren en ook vandaag vangen we nog regelmatig dieren op die een nieuwe thuis nodig hebben. Dat doen we volledig zonder eigenbelang en focussen ons vooral op het lokale en sociale aspect van deze weides. Iedereen uit de buurt kent onze dieren en we ontvangen dan ook ieder weekend heel wat gezinnen met kinderen. Net daarom mag dit absoluut niet verdwijnen”, vertelt ze.

In maart 2021 werd het perceel volgens Ludo en Karin nog erkend als graasweide door het Agentschap Natuur en Bos, alsook werden er subsidies goedgekeurd om het terrein wolf-proof te maken.

“Ik vrees dat de initiatiefnemer van de petitie een loopje neemt met de waarheid”, vertelt woordvoerder van ANB Jeroen Denaeghel. “Het perceel waarvan sprake is staat al meer dan 35 jaar aangeduid op de biologische waarderingskaart als een eiken-berkenbos. We zien op de luchtfoto’s ook duidelijk een kroonsluiting van het bladerdek, waardoor het bosdecreet van toepassing is en begrazing door dieren verboden is”, klinkt het.

Denaeghel: “Ook de subsidie voor de wolfwerende omheining lijkt onterecht aangevraagd en toegekend. De afdeling Adviezen, Vergunningen, Erkenningen en Subsidies (AVES) doet geen controle of de locatie waar de dieren zich bevinden bos of weide zijn. Zij gaan er altijd van uit dat aanvragen gebeuren ter goeder trouw en dat ze in orde zijn met de wetgeving. Helaas was dat hier dus niet het geval”, vervolgt hij.

Ludo en Karin ontvingen de eerste brief van ANB in maart van dit jaar, waarin stond dat ze 6 maanden de tijd kregen voor het uitvoeren van herstelmaatregelen. Dat betekent dat de bosbegraving door de dieren stopgezet moet worden, alle constructies in het bos verwijderd moeten worden en er geen handelingen meer gesteld mogen worden die de bodem en de ondergroei kunnen verstoren of beschadigen. Het gaat dan bijvoorbeeld om maaien of frezen. Ten laatste op 15 november zouden dus alle dieren, schuttingen en omheiningen van het perceel verdwenen moeten zijn.

Vanheeswijck legt er zich niet zomaar bij neer: “Bij de omvorming van het perceel tot landbouwgrond hebben we destijds gekozen voor een selectieve kapping van enkele bomen, zodat we kwamen tot een graasweide met bomen voor de dieren. Nochtans hadden we er destijds ook voor kunnen kiezen om het gebied volledig te ontbossen, hetgeen toen nog een simpele ingreep was volgens de wetgeving. Dat deden we dus niet, omdat we de jonge bomen zo veel mogelijk de kans wilden geven uit te groeien tot grote, sterke bomen. Net dat maakt de situatie zo absurd: als wij in 1998 alles volledig ontbost hadden konden we vandaag niet beschuldigd worden van milieuvernieling”, zucht hij.

De petitie om de dieren te behouden vindt heel wat weerslag in de buurt. Zo werd ze volgens van Heeswijck al meer dan 125 keer ondertekend en krijgen ze heel wat reacties van buurtbewoners over het gemeenschappelijk belang van het dierenparkje. Hij zal daarom niet zomaar tegemoetkomen aan de vraag van ANB, zelfs niet wanneer hij gedagvaard zou worden.