Weervrouw Jacotte Brokken onderzoekt in podcast 'Niemand vindt u leuk' de gevolgen van haar pestverleden

VRT-weervrouw Jacotte Brokken is gepest tijdens haar schoolcarrière, zowel in de kleuterklas als in de middelbare school. Voor de podcast 'Niemand vindt u leuk' onderzoekt ze via gesprekken met een therapeut en haar eigen moeder wat de impact is geweest van dat pesten op de lange termijn. Ze praat ook met andere bekende gezichten met een pestverleden over hun ervaringen.

"De titel van de podcast is spontaan naar boven gekomen, omdat die letterlijke zin 'niemand vindt u leuk' bij iedereen die we gesproken hebben aan bod is gekomen. Het is het kleine, onzekere stemmetje dat ergens in je hoofd overblijft bij elke volwassene die ooit gepest is geweest. Als je iemand nieuw ontmoet dan is het verleidelijk om te denken dat die persoon je toch niet graag zal hebben. Tegelijk ontwikkel je een sterkere radar voor scheve blikken of gefluister, want het zou maar eens over jou kunnen gaan."

Brokken had in eerdere interviews al verteld over haar pestverleden. Voor de podcast heeft ze voor het eerst met een therapeut gesproken over die periode in haar leven.

"Ik vond het een intrigerend idee om als volwassene heel bewust terug te kijken naar dat pesten van toen. Ik wilde met een volwassen blik die gebeurtenissen en gevoelens als kind verder uitdiepen in gesprekken met de psycholoog. Ik ben aan de slag gegaan met iets wat ik nu wel een trauma kan noemen."

Zeker in de therapiesessies is de emotie in de stem van Brokken duidelijk te horen in de podcast. Was het niet moeilijk om zich voor de microfoon zo kwetsbaar op te stellen? "Ik had meteen het volste vertrouwen in Lennart als psycholoog en het productiehuis van de podcast. Ik heb geprobeerd om er niet te hard bij stil te staan dat mensen mij op een heel persoonlijke manier zouden horen."

"Ik heb enorm veel geleerd uit de therapie, in die mate dat ik eraan denk om ermee door te gaan. Het is de eerste keer dat ik met een psycholoog over pesten heb gesproken. Ik stond er wat sceptisch tegenover, door de therapiemethodes die Lennart voorstelde. Van bij mijn allereerste gesprek heb ik duidelijke inzichten gekregen. En het effect van een begeleide meditatie bijvoorbeeld heeft me enorm verrast."

Het centrale thema van de STIP IT-campagne over pesten is dit jaar "kijk niet weg", een duidelijke oproep naar omstanders die getuige zijn van pestgedrag. Brokken heeft zelf ervaren in het vierde middelbaar hoe een leerkracht niet ingreep, terwijl ze luid en duidelijk werd uitgesloten door haar klasgenoten.

Brokken is ook zelf getuige geweest van pestgedrag, als leerling in de klas en als leerkracht voor de klas in de periode dat ze heeft lesgegeven. "Ingrijpen als leerling is niet evident, zeker niet vanuit mijn verleden als gepeste. Ik was ergens blij dat ik eens niet in het vizier kwam."

"Als medeleerling is het een gigantische stap om een pestsituatie te proberen ontmijnen. Maar wanneer je gepest wordt, is het enorm waardevol om te voelen dat je omgeving dit ziet en erkent. De pesters aanspreken, hoeft dus niet, maar even oogcontact zoeken met het slachtoffer of die persoon apart vragen of het gaat: dat maakt een wereld van verschil."

"Als leerkracht moet je wél ingrijpen als je in jouw aanwezigheid duidelijk pestgedrag ziet. Ik heb ervaren hoe pijnlijk het is als je uitgescholden wordt door klasgenoten, en pas na de les een schouderklopje krijgt van de leerkracht als teken van troost. Ik besef wel dat het zeker in de middelbare school niet altijd evident is om als leerkracht inzicht te krijgen in de klasdynamiek. Zeker als je maar een uurtje per week bij een bepaalde groep komt."

Via de podcast en de gesprekken met een psycholoog heeft Brokken het inzicht gekregen dat ze haar pestervaring nooit definitief kan klasseren. "Ik ben aan de therapie begonnen met het idee: dat ga ik eens voor eens en voor altijd oplossen en definitief parkeren. Maar ik heb geleerd dat mijn pestverhaal altijd een deel zal zijn van wie ik ben. Het verschil is dat ik het een plek heb gegeven, nu ik voor het eerst bewust heb stilgestaan bij de gevolgen van wat me is overkomen."

"De stem in mijn achterhoofd is nu een extra voelspriet geworden, die ik omarm. Ik weet dat ik die onzekere stem nog af en toe zal horen en dat ik die mag laten zijn. Daarbij hoort ook een gevoel van voorzichtigheid, dat af en toe opduikt. Als je ooit hebt meegemaakt dat een groep mensen het jou heel moeilijk heeft gemaakt, dan ben je meer op je hoede."

"Hoewel ik sterker in mijn schoenen sta, draag ik ook een mechanisme mee waarin ik mezelf afrem. Zeker bij een kennismaking met nieuwe mensen ben ik voorzichtig en afwachtend. Het is een gedeeld mechanisme bij mensen die ooit gepest zijn. Daarom voel ik vaak makkelijk een klik met mensen met een pestverleden. Dat deel van elkaar begrijp je zonder woorden. Het is een gemeenschappelijke basis voor een eerste gesprek en echte openheid."