15 jaar na overlijden Frank Vandenbroucke staan ouders nog steeds in zijn erebocht 'Tournée VDB' van Belcanto Classic in Heuvelland

De Belcanto Classic werd de laatste 'koers' die de bekende wielrenner Frank Vandenbroucke kon, maar eigenlijk niet mocht winnen. Een koers om te beminnen, niet om te winnen, luidt de regel er al 28 jaar. En dus laten profs de zege voor een wielertoerist.

Maar niet Frank: in 2009 demarreerde hij langs de Sulferberg, een helling van 8 procent. De bocht bovenop de Sulferberg werd later vernoemd naar Vandenbroucke: Tournée VDB. Maandagavond tijdens de Belcanto Classic stond heel wat volk in de bocht, onder wie Jean-Jacques (77) en Chantal  (72), de ouders van Frank.

"Hier zagen we onze zoon voor het laatst schitteren", vertelt Chantal. "Elk jaar komen we naar de bocht. Het is duidelijk dat Frank niet wordt vergeten, dat is mooi. Er staat telkens veel volk en we worden door heel wat mensen aangesproken over Frank. Als het van ons afhangt, mag deze bocht blijven. Wij zullen elk jaar terugkeren."

"Geen enkele koers kan tippen aan de ambiance hier. De Belcanto Classic is de enige koers die ik nog rijd”, aldus Peter Farazijn (55), de vroegere luitenant van Frank. "Ik was er ook bij toen hij hier won: ik heb hem afgezet aan de voet van de Sulferberg."

"Nu nam ik deel met mijn zoon en dochter, maar ik kan niet meer tegen hen op", zegt Peter Farazijn. "Na enkele rondjes hield ik even halt aan de Tournée VDB, om iets te drinken met de ouders van Frank. Vroeger was daar niks, nu hangt het vol posters en spandoeken van Frank, een mooi initiatief." Op een van de doeken konden bezoekers van de erebocht een herinnering opschrijven. "VDB mag het weten, wij zijn hem nog niet vergeten", klinkt het.

"Wie er maandagavond won? Ik weet het niet”, aldus Bert Doise, voorzitter van de organisatie. "De erelijst houden we intern, want we willen niet het BK worden van de wielertoeristen. Ik kan wel bevestigen dat VDB de enige prof is die hier won. Frank was een goede vriend van mij en er werd nooit geld gegeven voor zijn deelname. In ruil beloofde ik hem wel een côte à l'os. Als vriendendienst. Het is er helaas nooit van gekomen."

"Ik weet nog dat hij over de meet kwam met een beschaamde blik. Maar dat was Frank. Hij wilde schitteren, heeft geschitterd en hielp onze koers mee groot maken. Trouwens, Frank kwam destijds te laat aan de start. Toch liet het peloton, dat er al een halfuur stond, hem door zodat hij van voor kon staan. Dat heb ik hier nog nooit meegemaakt", zegt Bert Doise nog.