Vrienden en familie houden herdenking voor meisje van 15 dat jaar geleden is overleden bij ongeval aan bushokje in Wielsbeke

In Ooigem, bij Wielsbeke hebben een 50-tal vrienden en familie een herdenkingsmars gehouden voor het meisje van 15 dat een jaar geleden stierf bij een auto-ongeluk. Daarbij reed een bestelwagen in op een bushokje waarin 3 personen zaten. Haar mama en een 3e vrouw raakten zwaargewond, maar voor Inès kwam alle hulp te laat.

Daniëlle Top

wo 21 aug. 2024 16u59

Het is vandaag een jaar geleden dat Inès Moula om het leven kwam bij een auto-ongeluk in Wielsbeke. Een bestuurder van een bestelwagen week toen af van zijn rijvak en reed frontaal in op het bushokje op de hoek van de Ooigemstraat en de Vierlindenstraat. Het meisje van 15 overleefde het ongeval niet. Haar mama en een 3e vrouw raakten zwaargewond.

Een 50-tal vrienden en familieleden van Inès hielden vandaag een mars om haar te herdenken. "We kregen veel vragen van collega's en vrienden of we iets zouden organiseren", vertelt de pluspapa van Inès, Hugues Eliat. "Dan hebben we beslist om een mars te organiseren tot aan de hoek van de straat. Dat komt overeen met de laatste stappen die Inès heeft gezet."

Na een jaar voel ik me nog steeds schuldig over het ongeval. Ik vraag mezelf vaak af waarom ik het overleefde en niet Inès
Sadaf Sadat, 3e persoon die in het bushokje zat

Sadaf Sadat (25) uit Kortrijk was de 3e persoon die in het bushokje zat een jaar geleden. Zij raakte zwaargewond. "Het was niet gemakkelijk om de plaats van het ongeval opnieuw te zien, maar ik wilde naar de herdenking komen om de mama van de verongelukte Inès te steunen."

"Ik heb 2 maanden in het ziekenhuis gelegen", vertelt ze. "Had ik enkel die botbreuken gehad, dan was ik wellicht sneller weer thuis geweest. De huid van mijn been was echter ook helemaal weg. Het kan nog een jaar duren voordat alles genezen is, maar volgens de dokters zal mijn been nooit meer zijn zoals vroeger ."

Ook voor de mama van Inès, Farah Debbar, was de korte wandeling naar de hoek van de straat zowel fysiek als mentaal een beproeving. "Ik dacht dat het wel zou meevallen, maar het viel me toch veel zwaarder dan gedacht", zegt Farah achteraf.

"Dit was de eerste keer dat ik te voet terug naar die bushalte ging. Fysiek deed het pijn maar ik heb het gedaan voor mijn dochter. Een kind verliezen, blijft het ergste wat een mens kan meemaken."

"Ik vond het wel belangrijk om vandaag aanwezig te zijn. Tot lang na het ongeval was ik me amper bewust van mijn omgeving door alle medicatie. We hebben ook een woordje gezegd en afscheid kunnen nemen. Tegelijk was het ook een moment om iedereen te bedanken die me het afgelopen jaar gesteund heeft", zegt Farah nog.