Comeback van 'Gladiator' en een nieuwe 'Joker': 7 films die je dit najaar moet zien

Op het einde van 'Joker,' de controversiële film met Joaquin Phoenix in de hoofdrol van 5 jaar geleden, bleven we met veel vragen achter. We zagen Joker door de gangen van het ziekenhuis lopen, een spoor van bloed achterlatend, en dachten: Wat is er gebeurd? Heeft hij een nieuw slachtoffer gemaakt? Is hij ontsnapt? Droomt hij dit? Of was heel de film pure inbeelding, terwijl hij gevangen zat? Nu is er eindelijk een vervolg: 'Joker: folie à deux'.

Wie weet krijgen we nu antwoorden op al die vragen. Of misschien ook niet, want regisseur Todd Philips speelt graag spelletjes met de toeschouwer. De trailer doet alvast veel nieuwe vragen rijzen. Eén ding is zeker: muziek gaat een belangrijke rol spelen in deze sequel. Misschien wordt het zelfs een musical? Ik kijk ook heel erg uit naar Lady Gaga als Harleen Quinzel, het liefje van Joker. Wie wil die twee niet samen zien dansen op de trappen? Ze vormen gegarandeerd een explosief koppel.

Julie is een meisje van 15 dat heel goed kan tennissen en mag dromen van een internationale carrière. Wanneer haar coach plots geschorst wordt, start de club een onderzoek. Alle spelers worden aangemoedigd om hun ervaringen te delen, maar Julie weigert dat. Ze beslist om te zwijgen.

Toen ik de cast van 'Julie zwijgt' zag paraderen op de Croisette in Cannes waar de film geselecteerd was voor de Semaine de la critique, had ik meteen door dat er iets bijzonders op til was. Geen professionele acteurs. Nee, allemaal meisjes en jongens die mekaar kennen vanop de tennisclub, geflankeerd door klasbakken als Koen De Bouw en Ruth Becquart. En toen het nieuws bekend raakte dat niemand minder dan ex-nummer 1 van de wereld in tennis, Naomi Osaka, zich zou engageren als executive producer van de film was er geen twijfel meer mogelijk. 'Julie zwijgt' is uitermate relevant en bevestigt de jonge regisseur Leonardo Van Dijl als nieuw talent van de Vlaamse cinema.

De jonge Anora werkt in een striptent in New York. Op een avond maakt ze kennis met de zoon van een schatrijke Rus, die haar uitnodigt in de poepsjieke villa van zijn vader. Na enkele dolle dagen trouwen ze in Las Vegas. Maar dat is niet naar de zin van de ouders van de knul, die alle middelen inzetten om het huwelijk ongedaan te maken.

'Anora' won in Cannes de Gouden Palm voor beste film. En terecht. Ik heb me bij de première een kriek gelachen. Mede door de sprankelende vertolking van Mikey Madison, als het danseresje dat een avontuur als Assepoester beleeft. Maar verwacht geen happy end à la 'Pretty woman'. Op het einde werd het heel stil in de zaal. "Dit is 30 jaar lang mijn enige doel geweest als filmmaker, dus ik weet niet zeker wat ik met de rest van mijn leven ga doen", zei regisseur Sean Baker lachend toen hij de begeerde trofee in ontvangst nam. Ik hoop vooral dat hij nog meer zulke films blijft maken.

24 jaar hebben we moeten wachten op het vervolg op 'Gladiator', over de wraaktocht van de verstoten Romeinse generaal Maximus. Gladiator was in 2000 goed voor vijf Oscars, waaronder die voor beste film. Geen Russel Crowe meer in deze sequel, die zich enkele tientallen jaren later afspeelt. De hoofdrol is voor rijzende ster Paul Mescal ('Normal people', 'Aftersun'). Hij speelt Lucius, het neefje van Commodus. En het spreekt voor zich dat de man op zijn beurt in een arena vol gladiatoren en wilde dieren zal terechtkomen.

De regisseur is wel dezelfde als toen: Ridley Scott. Een man die zijn hand durft te overspelen, jawel. Check: 'Napoleon'. In de trailer zien we het Colosseum vol water lopen en Lucius vechten met een briesende neushoorn, dan weet je het wel. En de muziek, 'No church in the wild' van rapper Jay-Z, lijkt een sneer in het gezicht van componist Hans Zimmer. Die weigerde deze keer mee te werken omdat hij zijn prachtige muziek uit het origineel toch niet zou kunnen overtreffen. De fans staan nu al op hun achterste poten, maar dat zal Ridley Scott worst wezen. Er moesten er meer zijn zoals hij: steenezels die koppig hun eigen zin blijven doen. Strength and honour!

Ierland in de jaren 80. Een kolenhandelaar doet in een katholiek klooster bij hem in de buurt een gruwelijke ontdekking. Bill, zelf vader van vijf dochters, wordt verteerd door schuldgevoelens en wil iets doen maar weet niet hoe. 'Small things like these' is gebaseerd op waargebeurde feiten. Toen die in 1993 aan het licht kwamen veroorzaakten ze in Ierland een schandaal en een nationaal trauma waarvan de wonden nog altijd niet geheeld zijn.

Cillian Murphy won dit jaar een Oscar voor zijn vertolking van Oppenheimer, de uitvinder van de atoombom. 'Small things like these' daarentegen wordt amper geregistreerd op de schaal van Richter. Geen ontploffingen deze keer, en geen verhitte discussies. Bill is een binnenvetter. Murphy heeft hier weinig woorden ter beschikking, maar toont nogmaals zijn veelzijdigheid als acteur. En de regie is in handen van zijn boezemvriend, de Belg Tim Mielants (van de oorlogsfilm 'Wil'). Die capteert op subtiele wijze de verscheurdheid van een man en een gemeenschap in shock.

Visionair. Briljant.Megalomaan. Navelstaarderij. De reacties na de première van de laatste film van Francis Ford Coppola op het filmfestval van Cannes waren op zijn minst verdeeld. De 85-jarige regisseur kreeg ook nog eens beschuldigingen van grensoverschrijdend gedrag op de set over zich heen. En alsof dat nog niet genoeg was werd een trailer van 'Megalopolis' in allerijl ingetrokken, toen bleek dat producent Lionsgate er neprecensies had ingestoken. De maestro had zich de lancering van zijn magnum opus ongetwijfeld anders voorgesteld. 

Laat ik eerlijk zijn: ik zat in Cannes niet in het kamp van de supporters. 'Megalopolis', over de ineenstorting van een toekomstig Amerikaans imperium, is echt wel een lange rit om uit te zitten. Maar mijn hart bloedde, want het gaat hier wel over Francis Ford Coppola. De man die ons 'The Godfather' schonk. En 'Apocalypse now'. En 'The conversation.' Stuk voor stuk hoogtepunten uit de filmgeschiedenis. Een bedankje in de vorm van een bioscoopbezoek heeft de man wel verdiend. En zo kunt u zelf oordelen.

Als de wijze aap Rafiki begint te vertellen, hangen de kleintjes aan zijn lippen. Simba, zijn vriendinnetje Nala, en het komische duo Timon en Pumbaa zijn één en al oor als ze het levensverhaal van de leeuwenkoning Mufasa te weten komen. Als jonge welp kwam die er alleen voor te staan. Na een ontmoeting met een ander leeuwtje, Taka, wordt hij opgenomen door diens familie. Ze zullen samen opgroeien. Klein detail: Taka zal later bekend worden onder de naam… Scar. 

1994: Mufasa, die door zijn broer Scar van een rots wordt geduwd en voor de ogen van zijn zoon Simba te pletter stort. Da’s toch met voorsprong het droevigste moment in een Disney-film sinds de dood van Bambi’s mama uit …1942? Daar hield toch niemand het droog bij? Die Mufasa krijgt nu zijn eigen verhaal, een zogenaamde origin story. En ik weet het wel, we kregen al een vervolg op “The lion king” én een live action remake en enkele spin-offs. De franchise wordt schaamteloos leeggemolken. Maar wie is er niet benieuwd naar hoe de broers Scar en Mufasa geworden zijn wie ze zijn? Ik neem mijn kinderen (die intussen volwassen zijn) er met Kerstmis alvast mee naar toe.