Marijke uit Roeselare schrijft elke maand brief aan gesneuvelde soldaat uit Nieuw-Zeeland

Marijke Vandevyvere besliste 14 jaar geleden om de herinnering aan John Stevens levendig te houden. "Ik ontdekte zijn graf op mijn 26ste, even oud als John toen hij omkwam. En dan nog op kerstavond, zo ver van huis. Een dag van gezellig samenzijn werd voor zijn familie aan de andere kant van de wereld plots een erg tragische herinnering."

John Stevens had een vrouw en een zoon. Tijdens de oorlog hielden ze contact per brief. "Ik zocht en vond de nabestaanden. Mijn man en ik bezochten hen in Nieuw-Zeeland in 2017. Ze toonden de oude briefwisseling en we vierden er kerstavond met de 4 kleindochters van John, exact 100 jaar na zijn dood."

"Brieven zijn heel persoonlijk, zeker in die oorlogstijd. Dat mocht niet stoppen, vond ik. Ik besliste om John te blijven schrijven. Over wie zijn graf komt bezoeken, over actuele gebeurtenissen. Een boek als het ware, met telkens een nieuw hoofdstuk. Het verderzetten van een leven dat veel te vroeg eindigde."

Marijke begint elke brief met "Dear John" en post haar brieven al 7 jaar in de private Facebookgroep "Dear John 1917-2017". Intussen heeft die groep bijna 200 leden. "Ook Nieuw-Zeelanders zonder familiebanden met John hebben interesse in het verdere verloop van zijn verhaal."

Marijke ging ook samen met 2 achterneven van John een brief neerleggen aan het graf. "Nooit eerder stond zoveel familie met jouw achternaam op deze plek", schreef ze in de Engelstalige brief. Marijke las de brief voor.

"De achterneven reageerden erg emotioneel. Ze vonden het straf dat ik 2 volwassen ‘Kiwi-venten’ tot tranen kon beroeren voor iemand, die hier 107 jaar geleden het leven liet voor onze vrijheid. Ze herinneren zich de verhalen die hun grootvader vertelde over John. Zelf vertellen ze die verhalen verder aan hun kinderen. John blijft leven in de familie."