Volkscafé De Kasaar in Brussegem sluit na meer dan een eeuw, 80-jarige cafébaas Lowie moet door rugproblemen stoppen

Even terugspoelen naar het begin van de vorige eeuw: in 1917 openden Egied De Ridder en Rozalie Wijns, de grootouders van Lowie Vercammen, het café De Kasaar. De naam van het café verklapte meteen ook het beroep van Egied: hij was kasseilegger of kasseier, 'kasaar' in het Brussegems. Van de bierhandel naast het café maakten ze de feestzaal 'De Herleving'. 

In 1946 namen zijn ouders, Antoon Vercammen en Johanna De Ridder, het café over, in 1971 kwam Lowie aan het roer. "Ik heb dus zelf 53 jaar het café uitgebaat, met de zaal erbij, samen met mijn echtgenote Monique Cluts, die in 2018 is overleden", vertelt Lowie.

In de Dorpstraat in Brussegem waren toen nog maar liefst 8 cafés. "Het was de tijd dat de steenweg er nog niet was. Er werd hier nog kaatsspel op straat gespeeld tussen 3 cafés", herinnert Lowie zich. Het café was in de jaren 70 en 80 ook het clublokaal van de voetbalclub, de middenstand, de fanfare, de toneelkring, de carnavalsgroep en veel later ook van de Kasaarbikers. Lowie speelde zelf ook toneel en was lid van de fanfare, waar hij "op de grote trom speelde". Maar de verenigingen hielden op te bestaan, en in de Dorpstraat sloten ook de volkscafés één na één. 

Lowie is nu een van de laatsten die ermee ophoudt, met pijn in het hart, én ook aan de rug. Want door rugproblemen mag hij niets meer tillen. "En als het niet meer gaat, dan moet je er een punt achter zetten. Ik zal het wel ontzettend missen, want ik heb het ontzettend graag gedaan. In al die jaren ben ik altijd 7 op 7 dagen open geweest, tot het einde toe."

Dat hij door die rugpijn van de ene op de andere dag zijn café moest sluiten, vindt Lowie erg lastig. "Het gebeurde zo plots dat ik geen afscheid heb kunnen nemen van de klanten", vertelt hij. "Ik zei de avond voordien nog ‘tot morgen’ aan de laatste klanten, maar daarna kreeg ik enorme rugpijn en kon ik niet meer bewegen. Ik kan niet anders meer dan sluiten. Ik moet naar mijn lichaam luisteren."

De zaal, waar een eeuw lang gelachen, gefeest maar ook gerouwd en gehuild is, is intussen ook dicht. "Communiefeesten, huwelijken, maar ook koffietafels werden er georganiseerd. Mochten de muren kunnen spreken....", mijmert Lowie. "Ik heb hier goeie en slechte tijden gekend. Eigenlijk is dit zoals het leven is. Het is jammer dat ik nu moet sluiten, maar het kan echt niet anders."

En wat brengt de toekomst? "Eerlijk gezegd, ik weet het niet", klinkt het. "Op mijn terras zitten, nadenken, en de opkuis, dat ook wel. Want in meer dan een eeuw is dat hier een heel archief geworden, we hebben heel veel bijgehouden."