De Amerikaanse zangeres P!nk heeft in het Koning Boudewijnstadion haar eerste arenaconcert in ons land gespeeld. Het publiek in Brussel heeft een concert van 2 uur gezien met véél luchtacrobatie, babbels, een signeersessie op het podium en 2 covers. Zelf heeft de zangeres naast applaus ook unieke traktaties gekregen van haar trouwste fans.
Luchtacrobatie, humor, en traktaties op het podium: P!nk charmeert moeiteloos haar eerste Koning Boudewijnstadion
Kirsten Sokol
Gepubliceerd:
2024 is hét jaar van de vrouwen in de popmuziek en daar draagt P!nk (aka Alecia Beth Moore) met haar ‘Summer carnival’-tour haar steentje toe bij. Vrouwelijke artiesten staan bovenaan in de streaminglijsten en qua ticketverkoop, na recente albums van onder meer Beyoncé, Billie Eilish, Taylor Swift en Dua Lipa.
P!nk speelt met haar eerste Koning Boudewijnshow haar 3e Belgische concert in 5 jaar, na Rock Werchter 2019 en Werchter Boutique 2023. Ze is in de popwereld de atypische ster die je buurvrouw of medeouder aan de schoolpoort kan zijn. Een rebels buitenbeentje met een hese en sterke stem, een opgeschoren kapsel en opvallende tattoos, maar zonder stereotiepe wapperende haren.
Geen glamour op haar sociale media, wel een inkijk in haar zoektocht naar een soort work-lifebalance als zingende moeder van twee. Tot ze op een podium stapt en zichzelf overstijgt door alle wetten van de fysica te tarten via acrobatie. Een vleugje Cirque du Soleil is nooit ver weg bij P!nk. Bij gedoodverfde opener ‘Get this party started’ verschijnt ze vroeger dan aangekondigd in een zwevende mond boven het podium.
In een harnas valt ze ondersteboven naar beneden, met haar hoofd eerst. Na die opvallende entree maakt ze salto’s voor ze demonstreert hoe je zijwaarts en ondersteboven zingt. P!nk toont daarna in 4 'acts' hoe ze moeiteloos de titel van meest atletische en acrobatische popster mag claimen.
Zijdelings zingen: geen probleem voor P!nk
Even bewegen zwevend boven de grond: gaat prima
P!nk danst zelfs al zwevend
Dansende diva
In deel 1 neemt P!nk een verschroeiende start met dansbare nummers en bakken vuurwerk. ‘Get the party started’ gaat naadloos over in feestnummer ‘Raise your glass’. Enter dansers met zomerse accessoires zoals steps in de vorm van flamingo’s. P!nk ziet er in haar eerste outfit – een bodysuit vol glitter met blinkende bottines en vestjes – uit als een levende discobol. Ze danst stukjes mee, maar geen volledige, complexe choreo’s.
Via het melancholische ‘Who knew’, met een modern dansduet, en ‘Just like a pill’ van haar doorbraakalbum ‘M!ssundaztood’ uit 2001 gaat het naar de dramatische Tomorrowlandversie van ‘What about us’. P!nk groet het publiek met tientallen ‘thank yous’: de geloofwaardige goesting waar een publiek van houdt. Jammer van de wisselvallige klankkwaliteit, een oud zeer in het Koning Boudewijnstadion.
Snoepende grapjas
Deel 2 start met een tweede trapezeact. P!nk hangt tijdens ‘Turbulence’ in een stoffen doek zonder zichtbare beveiliging. Ze tolt rond en trekt zich puur op armkracht op, voor ze zich ondersteboven geklemd via haar benen laat vallen. Ondertussen blijft ze zingen, weliswaar met de hulp van 3 uitstekende backingzangeressen. Geen enkele popster doet haar dit na. Een stukje zwarte tape op de schouder bewijst dat deze shows niet zonder risico zijn.
Hierna komt P!nk op adem met pianoballades en wat grapjes. Haar trouwe fans weten dat de zangeres dol is op snoep. Zo belandt er een pakje rode snoepveters op het podium, dat P!nk gretig openscheurt met haar tanden en proeft.
Enkel op het podium kan ik snoepen zonder dat mijn kinderen het afpakken
Zangeres P!nk
“Dit is de enige plek waar ik kan snoepen zonder dat mijn kinderen het afpakken. En mijn dagelijkse portie fruit is binnen”, grapt ze, terwijl ze andere cadeautjes van fans van het podium haalt. “Ik ben een echte moeder: overal blijf ik opruimen.” We zien het in de gemiddelde strak geformatteerde popshow niet gebeuren. Niet meer in de show trouwens: dochter Willow Sage, met wie P!nk het duet ‘Cover me in sunshine’ heeft.
Wel in de setlist: een cover van de Adeleversie van ‘Make you feel my love’ van Bob Dylan. P!nk begeleidt zichzelf op piano en raakt bij veel mensen een gevoelige snaar, met haar hese, iets snellere versie. Moeilijk om haar cover los te zien van die iconische Adelevariant maar aan de publieksbeelden op de schermen te zien: goede keuze.
Voor ‘Just give me a reason’ kruipt ze op de witte piano, voor ze kilometers maalt op het podium tijdens ‘F**kin' Perfect’. ‘Just like fire’ is het perfecte nummer om vlammenwerpers in te zetten en haar gitarist een stevige solo te gunnen en een streepje ‘Heartbreaker’ van Pat Benatar. P!nk (44) is een kind van de jaren 80. Hoog tijd voor een fluobadpak en joggingbroek als derde podiumoutfit dus.
Signerende kaasliefhebber
Deel 3 is muzikaal en qua stunts het minst spectaculaire. Deze act zet vooral P!nk als grapjas in de verf. Wie een plek aan de T-vormige catwalk heeft, vangt zeker haar blik of een handtekening. P!nk doet aan publieksinteractie zoals Harry Styles: ze lezen graag publieksbordjes voor (“wat zijn er veel mensen jarig”, merkt ze) en ze voeren korte gesprekjes met fans vooraan.
De zangeres gaat een stap verder door pauzes in te lassen om aan een rotvaart tshirts, hoofddeksels en een regenboogvlag te signeren. “Er is geen enkel moment dat ik me niet tot in de toppen van mijn tenen dankbaar voel”, zegt ze.
Het voelt alsof Kerstmis en mijn verjaardag op dezelfde dag vallen
Zangeres P!nk
De top 3-fantraktaties voor P!nk: een jeansjasje met haar hoofd erop wordt een podiumoutfit, een konijn met het hoofd van Jon Bon Jovi doet haar schaterlachen, maar de absolute nummer 1 is een gigantische schijf Franse brie-kaas. “Het voelt alsof Kerstmis en mijn verjaardag op dezelfde dag vallen”, aldus de zangeres/kaasliefhebber.
De 5 akoestische nummers in dit deel zijn minder grote hits, maar zonder acrobatie komen de zangkwaliteiten van P!nk op de voorgrond. Hoogtepunten: een stukje gospel met de backings (‘Please don’t leave me’) en een emotioneel eerbetoon aan haar overleden vader in ‘When I get there’, het gsmlichtjesmoment van de avond.
Het doet P!nk met tranen in de ogen naar adem happen. ‘I’m here’ krijgt er met een countryvibe en meeklapmoment opnieuw tempo in, voor de tweede cover van de avond. Het rauwe ‘What’s up’ van 4 Non Blondes uit 1992 zit P!nk als gegoten.
Beluister: de originele versie van 'What's up' van 4 Non Blondes:
Zwevende acrobate
Hoog tijd voor P!nk om weer de lucht in te gaan. In ‘Try’ verkent ze in een glitterpak alle hoeken van een ingenieuze, zwevende kooi. Ze klautert behendig als een kat doorheen het klimrek en eindigt hangend door de bodem. Dit alles doet ze al zingend en het wordt piekfijn in beeld gebracht: chapeau.
Als het Koning Boudewijnstadion een dak had, dan gaat het er met het poppy drieluik ‘Trustfall’, ‘Blow me (one last kiss)’ en ‘Never gonna not dance again’ helemaal af. P!nk eindigt met alles waar een kwalitatieve popshow om vraagt: dansbare meezingnummers, roze vuurwerk en vrolijke groepschoreo’s.
Onder het motto ‘going out with a bang’ sluit P!nk op haar klassieke eindnummer ‘So what’ af met haar spectaculaire act. “Ik kom jullie allemaal begroeten”, neemt de zangeres vrij letterlijk, want ze zweeft in een vierhoek over het middenplein. Korte pauzes neemt ze op kleine platformen midden in publiek, voor ze zich terug in de lucht katapulteert en de salto’s aan elkaar rijgt. Indrukwekkend hoe P!nk de grenzen van de moderne arenashow aftast met haar acrobatische act vol humor.
