Veerman Ronny ging 42 jaar heen en weer met het veer van Terdonk: “Nu wordt het tijd voor andere dingen”

Met het veer van Terdonk vaar je over het kanaal Gent-Terneuzen. Het vormt de verbinding tussen Evergem en het Gentse Havengebied. Ronny Van Acker uit Wachtebeke heeft er meer dan 42 jaar ontelbare auto's, voetgangers en fietsers overgezet. Maar nu gaat hij met pensioen.

“Het was een job die ik bijzonder graag deed. Enkel het vroege opstaan rond 3.15 uur werd de jongste jaren wel wat zwaarder. Ik voelde mij bijna als een vis in het water, als ik met de veerpont aan het varen was.” 

Ronny Van Acker groeide op in Sint-Kruis-Winkel in een gezin van zes kinderen. “Ik was de voorlaatste in de rij”, vertelt hij. “Ik leerde voor schrijnwerker, maar wilde eigenlijk graag bij het leger gaan. Via een vriend was mijn vader te weten gekomen dat ze iemand zochten om met de veerboot in Terdonk te varen. Hoewel mijn papieren voor het leger al bijna ingevuld waren en omdat jonge gasten toen nog naar hun ouders moesten luisteren, kwam ik toch op de veerboot terecht. Eerst als matroos maar later, door mee te doen aan examens, werd ik toch kapitein. Ik heb mezelf steeds veerman genoemd, en zo zwaai ik vandaag ook af.” 

Behalve voor de natuur, het water en de schepen, had Ronny ook oog voor andere zaken: “Er is een periode geweest dat er wel eens dames in monokini aan de kant van het kanaal in de zon een kleurtje lagen op te doen”, zegt hij schalks. “Ze hadden niet door dat wij hen van bovenaf gemakkelijk konden zien liggen. Maar eens ze het wisten, was de vertoning snel gedaan.” 

Ongelukken heeft Ronny met zijn veerboot gelukkig niet gehad. “Af en toe gebeurde het echter wel eens dat auto’s tegen elkaar reden op de boot zelf. Het is er niet zo bijzonder groot en dan kan je al eens iets meemaken. Gelukkig kon zoiets best snel opgelost worden.” 

Nu begint voor Van Acker, in de familie bekend als 'opa boot', een nieuw leven. “Ik ga graag fietsen en wandelen met mijn vrouw. Door de week speel ik ook nog volleybal bij de vrienden van de Woeste Tikkers in Zelzate of werk ik nog graag eens een beetje in de tuin. Tijd voor nieuwe dingen, maar het praatje met de mensen op de boot zal ik toch wel missen.”