Veiligheidscoördinator over fatale parachutesprong in Diest: "Windsnelheid was met 10 knopen niet overdreven hoog"

Zondagmiddag is in Schaffen (een deelgemeente van Diest) een 65-jarige vrouw uit Putte om het leven gekomen tijdens een duo-parachutesprong. De parachute zou op zo'n 10 meter boven de grond plots zijn dichtgeklapt. Voor de vrouw liep het fataal af, haar 30-jarige instructeur werd in levensgevaar naar het ziekenhuis gebracht.

“Een nachtmerrie”, getuigt Hellemans in De Wereld Vandaag op Radio 1. “We doen al 40 jaar aan duosprongen in ons land, maar het is de eerste keer dat dit gebeurt.”

De parachuteclubs in ons land dragen veiligheid bijzonder hoog in het vaandel, benadrukt hij. “Het is en blijft een sport waarbij je op 4 kilometer hoogte uit een vliegtuig springt. Net daarom zijn we er actief mee bezig om er een veilige sport van te maken. Helaas hebben we gisteren moeten vaststellen dat er altijd een risico blijft bestaan, maar dat risico beperken we tot een minimum.”

Zo mag niet de eerste de beste de rol van tandeminstructeur op zich nemen. “Daarvoor moet je minstens 750 sprongen op de teller hebben staan. Je moet er ook een opleiding voor volgen, je moet examens afleggen én je moet elk jaar een minimumaantal duosprongen uitvoeren om je bekwaamheid te behouden.”

Ook het materiaal ondergaat uitvoerige controles. “Het is gespecialiseerd materiaal van topkwaliteit dat elk jaar wordt geïnspecteerd. Reservevalschermen worden zelfs elke 6 maanden geopend, nagekeken en opnieuw geplooid door een valschermtechnicus.”

Wat er dan precies mis is gegaan, daar heeft hij het raden naar. “Er was gisteren wind, maar die is er bij wijze van spreken alle dagen.” Eerder op de dag hadden er al verschillende andere tandemsprongen plaatsgevonden, zonder problemen. “De windsnelheid bedroeg 10 knopen. Wij mogen van ons veiligheidsreglement tot 25 knopen springen.” 

Een cijfer waar de instructeurs zich hoe dan ook aan houden, maar ook bij minder stevige windsnelheden blijven ze indien nodig aan de grond. “We evalueren het weer ook telkens zelf: is bijvoorbeeld de wind naar ons aanvoelen te gevaarlijk, dan stoppen we met springen. Wij willen niet koste wat het kost een sprong maken.”

Hellemans benadrukt dat het onderzoek nog loopt. Zelf heeft hij naar eigen zeggen het raden naar de precieze omstandigheden van het ongeval. “De videobeelden worden nog geanalyseerd door een technicus, maar puur door de wind… Dat lijkt me sterk. Het materiaal is gekeurd en in orde. Ik weet niet waar het aan kan liggen.”