Voor het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden heeft realityster Paris Hilton gepleit voor een beter beleid voor kinderen in de pleeg- en jeugdzorg. Ze getuigde er over haar eigen traumatische ervaringen in zogenoemde 'therapeutische kostscholen'. "Dit is een miljardenindustrie die enkel uit is op winst", zei ze. "Ik leerde er niets, behalve trauma."
Realityster Paris Hilton getuigt in Amerikaanse Congres over ervaringen in jeugdzorg: "Ik leerde niets, behalve trauma"
Kathleen Heylen
Gepubliceerd:
Paris Hilton getuigde in een hoorzitting van het zogenoemde 'Committee on ways and means' in het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden. Die commissie buigt zich niet alleen over belastings- en inkomensgerelateerde maatregelen in de VS, maar ook over allerlei overheidsprogramma's, waaronder jeugd- en pleegzorg. Momenteel bekijkt die commissie de manier waarop pleegzorg in de VS verbeterd moet worden.
Wie is Paris Hilton?
Paris Hilton (43) is de achterkleindochter van Conrad Hilton, de stichter van de gelijknamige luxehotelketen. Op haar 22e kreeg ze met 'The simple life' een eigen realityshow met Nicole Richie, de geadopteerde dochter van zanger Lionel Richie. Daar werden 5 seizoenen van gemaakt. Hilton acteerde in films en bracht muziek uit. De laatste jaren treedt ze op als dj, onder meer op Tomorrowland. In 2017 werd ze door Time Magazine genoemd als best betaalde vrouwelijke dj ter wereld.
In de Netflix-documentaire 'This is Paris' uit 2020 sprak Paris Hilton voor het eerst over haar ervaringen in de 4 instellingen waarin ze tijdens haar jeugd verbleef. Haar ouders zochten oplossingen voor haar rebelse gedrag en "vielen voor de misleidende marketing van de troubled teen industry, de 'problematische-tienerindustrie'".
Met die term wordt in de VS een scala aan faciliteiten bedoeld die stellen dat ze tieners met bijvoorbeeld schoolmoeheid, leer-, gedrags-, emotionele of psychische problemen kunnen 'rehabiliteren'. En dat met een breed gamma aan faciliteiten en programma's, waaronder 'therapeutische kostscholen', militaire boot camps en correctiecentra.
Hilton had het in de documentaire over de emotionele, verbale en fysieke mishandeling die ze in 'therapeutische kostscholen' onderging, en waar ze op volwassen leeftijd nog altijd onder gebukt gaat. De instellingen worden door privébedrijven beheerd. Volgens haar is het een miljardenindustrie die enkel kijkt naar winst. Ze zet zich al langer in voor meer federaal toezicht.
"Erger dan sommige hondenkennels"
In de hoorzitting vertelde Paris Hilton hoe ze als 16-jarige in het midden van de nacht uit haar bed werd geplukt en over staatsgrenzen heen naar de eerste van 4 instellingen werd gebracht. Daar werd ze "onmenselijk behandeld".
"Deze programma's beloven 'genezing, groei en ondersteuning', maar lieten me in plaats daarvan 2 jaar lang niet toe om te spreken, vrij te bewegen of zelfs maar uit een raam te kijken", vertelde Hilton. "Ik kreeg onder dwang medicatie toegediend en werd seksueel misbruikt door het personeel."
"Ik werd met geweld vastgebonden en door gangen gesleept, uitgekleed en in eenzame opsluiting gegooid", zei ze. "Er is geen onderwijs op deze plaatsen, er zit schimmel en bloed aan de muren. Het is gruwelijk hoe deze plaatsen eruit zien. Ze zijn erger dan sommige hondenkennels."
"Mijn ouders hadden geen enkel idee"
Hilton voelde zich al die tijd "geïsoleerd en getraumatiseerd." Ze kon haar ouders niet inlichten over het misbruik, omdat haar telefoons gemonitord werden. "Mijn ouders zijn volledig bedrogen, voorgelogen en gemanipuleerd door deze winstgevende industrie."
"Ik werd ernaartoe gestuurd omdat ik slechte cijfers had en spijbelde. Ik heb ADHD, wat toen nog niet zo bekend was, en iemand raadde aan dat ik naar zo'n faciliteit zou gaan. Mijn ouders hadden geen enkel idee. Ze dachten dat het een normale kostschool zou zijn."
Hilton kreeg geen therapie. "We werden alleen maar neergehaald en mishandeld, er werd naar ons geroepen. Er was geen enkele vorm van onderwijs. Ik leerde niks, behalve trauma."
"Het is echt moeilijk om het aan iemand in de buitenwereld te vertellen. Veel van deze kinderen worden niet geloofd omdat deze programma's aan ouders vertellen dat hun kinderen tegen hen liegen en hen manipuleren omdat ze naar huis willen", legde ze uit.
"Kwetsbare kinderen als dollartekens"
Volgens Hilton hebben de privé-investeringsbedrijven die de laatste jaren de sector steeds meer in handen nemen, alleen maar oog voor winst, zo veel mogelijk winst. "Ze geven meer om winst dan om de veiligheid van kinderen". Daardoor nemen ze ongekwalificeerd personeel in dienst.
"Dit is een industrie van 23 miljard dollar die deze groep van kwetsbare kinderen als dollartekens ziet en zonder enige vorm van betekenisvol toezicht werkt." Deze industrie hervormen is volgens Hilton dan ook "een verantwoordelijkheid van leven en dood."
"Hoewel ik geen ervaring heb met het pleegzorgsysteem, weet ik uit eigen ervaring hoeveel schade wordt aangericht als jongeren worden geplaatst in instellingen", zei Hilton. "Kun je je voorstellen hoe het is voor jongeren die er door de staat zijn geplaatst en niemand hebben die regelmatig bij ze komt kijken?"
"Geen gieren van Wall Street in de jeugdzorg"
In de VS zijn ongeveer 50.000 kinderen geplaatst in pleegzorginstellingen. Uit een onderzoek van een commissie in de Senaat bleek dat er veel misbruik is in die instellingen. Daarop volgde een onderzoek van het federale Health and Human Services Office. Volgens het eindrapport doen staten niet genoeg om in kaart te brengen hoe dikwijls kinderen worden mishandeld, misbruikt of op een ongepaste manier in bedwang gehouden.
Verschillende parlementsleden zijn het erover eens dat meer federaal toezicht op dergelijke instellingen en programma's noodzakelijk is. "We moeten ons altijd zorgen maken over fraude en waken voor de gieren van Wall Street die publieke middelen wegpikken om hun zakken te vullen", zei de Democratische afgevaardigde Bill Pascrell.
"We kunnen niet toestaan dat privé-investeringsbedrijven hun tentakels in de jeugdzorg uitstrekken."
Bekijk: 'This is Paris', de documentaire uit 2020 waarin Paris Hilton onder meer vertelt over haar ervaringen in jeugdzorgprogramma's
