Vandaag spelen de Rode Duivels op het EK voetbal hun laatste groepswedstrijd tegen het elftal van Oekraïne. Sinds de Russische inval in Oekraïne leeft het land al meer dan 2 jaar in oorlog. Ondanks de aanhoudende aanvallen en de hoge druk aan het front, putten de Oekraïense militairen moed uit de prestaties van hun ploeg.
Hoe beleven de Oekraïense militairen aan het front het EK? "Voetbal verenigt en motiveert ons"
Olivia Vantomme
Gepubliceerd:
Dat de overwinning tegen Slovakije veel betekende voor de Oekraïense doelpuntenmaker Roman Jaremtsjoek was duidelijk. Na de wedstrijd ging een geëmotioneerde Jaremtsjoek de Oekraïense supporters in Düsseldorf bedanken.
Niet alleen voor de spelers op het veld en de supporters in de tribunes was de overwinning een grote opsteker. Ook voor de Oekraïense militairen aan het front is de prestatie van hun ploeg op het EK voetbal belangrijk.
"Voetbal is belangrijk voor de Oekraïners, ondanks de oorlog", vertelt een anonieme Oekraïense militair uit de regio Charkiv aan de Amerikaanse krant The New York Times. "Voetbal verenigt ons: het geeft ons adrenaline en motivatie", bevestigt de 34-jarige Evhen, een soldaat van de 13e brigade van de Nationale Garde van Oekraïne.
Toch kijken de soldaten met een andere blik naar de wedstrijd dan voor de oorlog. "In de oorlog kijken we anders tegen dingen aan. Zelfs nu, terwijl we naar de wedstrijd kijken, weten we dat we elk moment de loopgraven in moeten om te vechten. We staan altijd paraat."
Verwoeste voetbalstadia
Voetbal is veruit de meest populaire sport in Oekraïne. De 2 bekendste voetbalploegen van het land, Sjachtar Donetsk en Dynamo Kyiv, schopten het voor de oorlog geregeld tot in de Europese competities.
Maar het voetbal heeft, net zoals andere sporten, zwaar geleden onder het oorlogsgeweld. Sinds het begin van de oorlog werden al meer dan 500 sport- en trainingscentra vernield, vooral in het oosten van Oekraïne.
Aan het begin van het EK heeft de Oekraïense voetbalbond in München een installatie onthuld die die grootschalige vernieling herdenkt. Een deel van de tribune van het Sonjatsjny-stadion in de stad Charkiv, in het oosten van het land, wordt tentoongesteld aan de ingang van de stadions waar het Oekraïense elftal speelt.
Het Sonjatsjny-stadion werd gebouwd voor het EK in 2012 en diende onder meer als trainingscentrum. Toen de Russische troepen Charkiv in het begin van de oorlog binnenvielen, werd het stadion verwoest.
Verdriet en veerkracht
Sinds het begin van de oorlog zijn vele professionele voetballers en voetbalsupporters bij het leger gegaan. Velen werden gedood of keerden gewond terug.
Ook voor sommige spelers van het Oekraïense elftal, zoals Oleksandr Tymchyk, komt de oorlog heel dichtbij. De broer van Tymchyk sneuvelde vorig jaar bij een artillerieaanval.
Ondanks het verdriet en het aanhoudende oorlogsgeweld houdt het Oekraïense elftal er de moed in. Ze beseffen dat hun wedstrijden in het thuisland op de voet gevolgd worden.
"Ik weet dat alle spelers veel berichten krijgen van onze militairen en vrienden die nu vechten voor de vrijheid van Oekraïne. Ik weet zeker dat ze erg trots op ons zijn", aldus Serhij Rebrov, trainer van de Oekraïense ploeg.
"We begrijpen allemaal dat voetbal nu niet het belangrijkste is in Oekraïne", zei Rebrov nog bij aanvang van het EK. "Onze grootste droom is om deze oorlog te winnen en te beginnen aan de wederopbouw van ons land."
Toch hoopt hij dat een goede prestatie van zijn ploeg op het EK "de Oekraïners positieve emoties zal geven" en dat de ploeg "het ware karakter" van Oekraïne zal laten zien.