"Ik deed soms alsof micro het niet deed": emotionele Céline Dion over zeldzame spierziekte in documentaire op VRT 1

Ze won 5 Grammy's, maakte 27 albums, verkocht wereldwijd 250 miljoen albums en singles. Wie kan niet meezingen met 'My heart will go on' en 'It's all coming back to me now'? Céline Dion, die in 1988 ook het Songfestival won voor Zwitserland, is een wereldster.

Maar in december 2022 kondigde de diva aan dat ze haar Europese tour zou onderbreken. Ze sukkelde al enige tijd met haar gezondheid en kreeg uiteindelijk de diagnose 'Stiff person syndrome'.

Dion liet weten dat ze moeite had met wandelen en haar stembanden - cruciaal voor een zangeres - niet kon gebruiken zoals ze wou. Anderhalf jaar later kwam ze met een documentaire over haar strijd met de ziekte, die je vanavond kan bekijken op VRT 1. 

Voor een vrouw die beroemd werd met haar stem weegt de situatie zwaar door. "Voor de SPS verergerde, was mijn stem de dirigent van mijn leven." Huilend laat ze in de documentaire horen hoe haar stem nu klinkt: "Ik wil niet dat mensen dat horen".

"Ik kan niet meer liegen. Soms richtte ik mijn microfoon naar het publiek en liet hen zingen. Er waren momenten waarop ik valsspeelde en op de microfoon tikte alsof die het niet goed deed", biecht de zangeres op.  

De zangeres voelt dan ook een verantwoordelijkheid tegenover haar fans. "Optreden is niet moeilijk. Een optreden annuleren wel. Als iemand ziet dat ik me vermaak met mijn gezin, terwijl ik had moeten optreden en ze hadden een kaartje gekocht dan hebben ze het recht om me te confronteren."

Dat de ziekte veel meer impact heeft dan alleen op haar stem, zie je aan het begin en het einde van de documentaire. Aangrijpende beelden tonen hoe ze door overprikkeling in shock geraakt en haar lichaam niet maar kan doen ontspannen. Minutenlang kijk je naar een volledig verkrampte Céline Dion die het uitkreunt van de pijn.

"Ik zat op 80 tot 90 mg per dag en dat is maar 1 medicijn. Ik wil niet dramatisch klinken, maar ik had dood kunnen zijn." Céline getuigt openhartig over de medicatie die ze nodig heeft om de ziekte onder controle te krijgen. "Ik nam de medicijnen omdat ik moest kunnen lopen. Ik moest kunnen slikken. Ik had ze nodig om te functioneren. Nog 1 pil, nog 2 nog 5. Te veel pillen. The show must go on."

We zien ook een vastberaden Céline Dion, die het nog niet opgeeft en samen met haar fysiotherapeut er alles aan doet om met de ziekte te leven. "Ik zie mezelf nog dansen en zingen. Ik bedenk altijd plan b en c. Zo ben ik. Als ik niet kan rennen, wandel ik wel. Als ik niet kan wandelen, zal ik kruipen, maar ik stop niet."

De documentaire vormt ook een ode aan haar leven, carrière en stem. Tussen openhartige getuigenissen en een beeld van de ziekte, zie je heel wat beelden van een jongere Céline Dion die interviews geeft, op de rode loper verschijnt en de longen uit haar lijf zingt.

Ook Célines liefde voor mode komt aan bod wanneer ze in een magazijn terugblikt op haar verschillende iconische outfits. De Canadese wordt dan ook gezien als mode-icoon. Twee maanden geleden verscheen ze nog op de cover van Vogue. Haar liefde voor de rode loper en de showbusiness druipt het scherm af: "We creëerden onze eigen magie."

De documentaire is ook een ode aan de mensen in haar leven met fragmenten van haar moeder, kinderen en haar overleden echtgenoot en manager René Angélil. Ook voor de mensen met wie ze muziek maakte, uit ze haar respect. "Ik werd wie ik ben door al die mensen. Als je snel wil gaan, ga alleen. Als je ver wil gaan, ga dan samen."