"Ik ben me pas bewust geworden van het schoonheidsideaal rond wit en blond toen ik tiener werd." Dat vertelt voormalig atlete Elodie Ouedraogo. Ze reageert op de nieuwe Netflix-reeks 'Black Barbie' die de lange weg van de eerste zwarte barbiepop documenteert. "Ik heb mij daar als kind nooit vragen bij gesteld. Witte barbies, dat was zo."
Elodie Ouedraogo over docu 'Black Barbie': "Representatie is zo belangrijk, we hebben nog stappen te zetten"
Valerie Vanhelden
Gepubliceerd:
De eerste barbiepop komt al op de markt in 1959. De eerste zwarte pop is er in 1967 en nog eens 13 jaar later mag die pop ook echt 'Barbie' heten. Om maar te zeggen dat de zwarte barbiepop een lange weg heeft afgelegd.
Die lange weg kan je vanaf vandaag volgen in de documentaire 'Black Barbie' op streamingplatform Netflix. In de reeks komen heel wat - vaak emotionele - getuigenissen aan bod van zwarte vrouwen die een zwarte barbiepop hebben gemist in hun jeugd.
Wit als schoonheidsideaal
"Ik heb mij daar als kind nooit vragen bij gesteld", geeft Elodie Ouedraogo toe. "Witte barbies, dat was gewoon zo. Heel vreemd eigenlijk."
"Ik denk dat ik me pas bewust ben geworden van het gebrek aan representatie toen ik tiener was en begon uit te gaan. Toen besefte ik pas hoe hard het schoonheidsideaal was opgehangen aan wit en blond."
Ik ging bij mensen in de make-upstoel zitten die het niet gewoon waren om te werken met een donkere huid
Elodie Ouedraogo, voormalig atlete
"Ik had geen voorbeelden, ik zag ze ook niet op tv. Enkel Alida van 'De boomhut' kende ik, daar stopte het echt. Ik merkte het ook als ik een fotoshoot had: ik ging bij mensen in de make-upstoel zitten die het niet gewoon waren om te werken met een donkere huid."
Nog veel stappen nodig
"Ik begrijp dus wel dat mensen die zwarte pop misten. Zeker als mama kan ik het me inbeelden. Ik heb nu ook een zoontje van 8 jaar: hij heeft op een gegeven moment ook geworsteld met zijn huidskleur."
"Ik dacht toen: daar mag je niet aan toegeven, je moet zien dat je wel zichtbaar bent, je moet de representatie zijn die er nog niet helemaal is, je moet het voortouw nemen. Het is daarom dat ik hier kom zitten om erover te praten."
"Ik besef dat ik een platform heb en een kans om te tonen aan jonge mensen dat het wél mogelijk is. Representatie is zo belangrijk. You can't be what you can't see (je kan niet zijn wat je niet kan zien, red.). We kunnen nog zoveel stappen zetten."
