Nee, je kind wordt niet hyperactief van suiker (en dit is waarom de mythe blijft leven)

Het is voor veel ouders een herkenbaar scenario: je kind komt thuis van een verjaardagsfeestje en stuitert als een hyperactief monster(tje) de muren op. Dan wordt al snel met een beschuldigende vinger in de richting van suiker gewezen, de zogenoemde 'sugar rush'. Het zal de overvloed aan frisdrank, taart en snoepgoed wel zijn.

Maar dat is een mythe, bevestigt voedingsexpert aan de KU Leuven Christophe Matthys in 'Nieuwe feiten' op Radio 1. "Op basis van de vele studies die al zijn uitgevoerd, heeft men gezien dat er geen verschil is tussen de groepen van kinderen die veel of weinig suiker kregen." In een van die studies kreeg de ene groep een suikerrijk drankje, terwijl de controlegroep een suikerloos equivalent voorgeschoteld kreeg. In een andere studie werden 3 groepen, waarbij één groep een volledig dieet hoog in suiker kreeg, zelfs 3 weken lang vergeleken.

Telkens kwamen de wetenschappers volgens Matthys tot dezelfde conclusie: "De sugar rush geeft een niet of weinig bestaand effect." Maar waar komt die mythe dan vandaan?

Volgens Matthys zijn er 2 zaken die de mythe in stand houden. Het eerste heeft te maken met de eigenschap van suiker. "Het is zo dat wanneer we suiker consumeren, we dat heel snel absorberen in ons lichaam. Het is de makkelijkste energiebron."

"Dat zie je ook bij wielrenners, die allemaal spreken over het 'hongerklopje'. Wat ze dan doen, is gelletjes consumeren die hen snel energie geven. Ons lichaam is gemaakt om dat heel snel te absorberen." De link tussen suiker en hyperactiviteit is dan al snel gelegd, maar een korte energiepiek is verre van een langdurige hyperactieve episode.

Maar de grootste oorzaak is te vinden bij studies uit de jaren 70 en 80 die de link tussen ADHD en voeding onder de loep namen. "Bij een van die studies raadde de Amerikaans arts Feingold kinderen met ADHD aan om heel specifieke voedingsmiddelen niet meer te consumeren. Op basis van een zeer klein aantal respondenten heeft men toen vastgesteld dat die kinderen zich beter gingen gedragen. Althans, in het toenmalig referentiekader." Zo ontstond de mythe van de 'sugar rush'.

Onterecht. "Als men dat effectief verder gaan onderzoeken is, én aan de hand van proeven waarbij 2 groepen kinderen worden vergeleken, én naar wat suiker of zoetstoffen doen in de hersenen, dan zien we daar niet altijd grote verschillen."

De mythe werd nog eens versterkt door de 'Southampton studie ', zegt Matthys. Die bracht 6 voedingsadditieven in verband met hyperactiviteit bij kinderen. "Maar ook dat onderzoek werd weinig of niet ondersteund. Studies die dat probeerden te herhalen, hebben de conclusies nooit kunnen bevestigen."

Dat kinderen zo uitgelaten van een feestje terugkeren, brengt Matthys in verband met andere factoren. "Er zijn natuurlijk heel veel stimulerende factoren op zo'n feestjes. Je hebt het enthousiasme om elkaar te zien en om dingen met elkaar te kunnen doen. Sommigen springen misschien wel een ganse namiddag op een trampoline, ook daar kan je overgestimuleerd van worden."

"Veel andere factoren kunnen daarin een rol kunnen spelen. Het zal veel een 'en-enverhaal' zijn, waarbij sommige kinderen ook in een soort vermoeidheidssituatie terechtkomen, waardoor ze nog enthousiaster kunnen worden." Toch betekent dat volgens Matthys niet dat je je kind dan maar moet volstoppen met suiker. "Grote hoeveelheden suiker raden we sowieso niet aan. Zeker geen toegevoegde suikers", klinkt het.

Conclusie: die pannenkoeken of taart op verjaardagsfeestjes kunnen gerust (met mate) blijven. In het vervolg kan je beter de vriendjes van je kind als 'schuldigen' aanwijzen.