De Palestijnse arts Izzeldin Abuelaish reist de wereld rond om te praten over vrede tussen Israël en de Palestijnen. In 2009 doodde het Israëlische leger zijn 3 dochters tijdens een militaire operatie in Gaza. In de huidige oorlog zijn al meer dan 20 familieleden in Gaza gedood. “Ik ben kwaad ja, ik aanvaard niet wat er gebeurt. Maar ik haat niet. Haat is besmettelijk. Het is een destructieve ziekte. Haat is een vergif. Ik zal nooit aanvaarden om een slachtoffer te worden van haat.” VRT NWS kon hem spreken tijdens zijn bezoek aan België.
Palestijnse 'vredesarts' Abuelaish: "Ik was slachtoffer van het Israëlische leger, maar ik weiger slachtoffer te worden van haat"
Inge Vrancken
Gepubliceerd:
Izzeldin Abuelaish (69) begroet me met een brede glimlach in de gebouwen van de KU Leuven. “Wat ga je me vragen, dear? Ik wil je vertellen over het instituut dat we gaan oprichten, samen met de universiteit. Het Instituut voor Sociaal-Endemische Ziekten: geweld, haat, angst, opruiing, racisme. We kennen de biologische ziekten, maar we moeten antwoorden vinden op de sociaal-endemische ziekten die onze maatschappij ontwrichten.”
De oprichting van het nieuwe instituut is nog maar een idee, maar Abuelaish is overtuigd dat het er komt. De arts, die nu in Canada woont, zal naar België verhuizen om het nieuwe instituut zelf te leiden.
Vijf graven op twee maanden tijd
Izzeldin Abuelaish heeft al heel wat op zijn levenspad gekregen. Hij werd geboren en groeide op in het vluchtelingenkamp Jabaliya bij Gaza-Stad. Ondanks de moeilijke levensomstandigheden verzette hij hemel en aarde om te kunnen studeren. Hij werd gynaecoloog. In Gaza, maar ook in Israël. Hij spreekt perfect Hebreeuws en heeft in Israël vrienden en goede collega’s. Hij raakte wereldwijd bekend en kreeg de kans om in verschillende landen bij te studeren, ook in België.
Het dieptepunt van zijn leven komt er in de periode 2008 – 2009. Eerst overlijdt zijn vrouw aan kanker. Abuelaish blijft alleen achter met 8 kinderen. Een goede maand na het overlijden van zijn vrouw volgt een nieuwe ongeziene klap.
Januari 2009, het is – alweer – oorlog in Gaza. Het Israëlische leger valt het huis van de familie Abuelaish aan. 3 van zijn dochters – Bessan, Mayar en Aya – en zijn nichtje Noor overleven de mortieraanval niet. Het Israëlische leger zegt eerst dat er sluipschutters in het huis van de bekende arts zaten. Even later klinkt het dat er terroristen in het huis waren. Nog een andere verklaring was dat er wapens in zijn huis zouden gelegen hebben.
Niets van dat alles bleek waar. Israël beloofde een onderzoek. Uitsluitsel of excuses voor een gemaakte fout, komen er nooit. De 4 meisjes worden begraven naast zijn vrouw. Hun graf is zijn eerste stop bij elke reis naar Gaza. Maar ook hij kan nu Gaza niet in door de oorlog.
"Ik ben kwaad maar ik haat niet"
Toch blijft Abuelaish de weg van de verzoening kiezen. Hij schreef het boek ‘Ik zal niet haten’ en ondanks het aanhoudende geweld blijft hij die boodschap uitdragen. Constant en overal.
"Drie weken geleden is mijn oudste zus gedood en haar zoon, mijn neef. Zijn lichaam bleef op straat liggen, er lag gewoon een deken over. Niemand kon bij hem geraken om hem te begraven. De dieren op straat doen wat ze doen. Na enkele weken vonden we nog beenderen. En zijn shirt."
Haat is er nog altijd niet, zo zegt de arts, wel enorme boosheid. "Ik aanvaard niet wat er gebeurt. Maar ik kijk wat ik kan doen om het te stoppen. Ik kan mijn stem nog luider laten horen. De enige manier om dit te stoppen, is om de morele moed te hebben om de bezetting te stoppen."
Geen Palestijnse, maar een universele kwestie
De bezetting is voor Abuelaish de bron van alle kwaad. Er leven 2 volkeren in het gebied, zegt hij, maar die zijn niet gelijk. “De ene is de bezetter, de andere is de bezette. De ene is de onderdrukker, de andere de onderdrukte. We moeten ervoor zorgen dat ze gelijk zijn. Vrije mensen, veilig en onafhankelijk. Met gerechtigheid en waardigheid en respect.” Hij hekelt de reactie – of het gebrek daaraan – van de internationale gemeenschap.
Het is tijd om de Israëlische bevolking, de Palestijnen en de internationale gemeenschap te redden van de destructieve daden van deze extreme, fanatieke regering
Dr. Izzeldin Abuelaish, Palestijnse arts
“Er is geen probleem van het Internationaal Recht. Er is een probleem in de internationale gemeenschap die vooringenomen is, onverschillig en selectief als het gaat over het naleven van het Internationaal Recht. Dat moeten we weer oppikken. Vertrouwen opbouwen. Anders komen we in een jungle terecht."
Vrijheid voor de Palestijnen is essentieel, zegt Abuelaish. "Dat zal zorgen voor veiligheid, stabiliteit en rechtvaardigheid voor de Palestijnen, voor de Israëli’s en voor de hele wereld. Geloof me, het Palestijnse vraagstuk oplossen en de bezetting beëindigen, daar zal de wereld van profiteren. De hele wereld. Het is geen Palestijnse kwestie meer. Het is een universele kwestie.”
Wanneer leren we onze les?
Op dat internationale toneel spelen de Verenigde Staten een belangrijke rol. Dat de regering van president Biden wapens blijft leveren en Israël onvoorwaardelijk blijft steunen, vindt Abuelaish onbegrijpelijk en vooral niet slim.
“Als de VS, de Amerikaanse regering, hen steunt, doen ze geen goed. Dat is schadelijk voor de wereld. Het is tijd om de Israëlische bevolking, de Palestijnen en de internationale gemeenschap te redden van de destructieve daden van deze extremistische fanatieke regering.”
Doe wat je kan om het verschil te maken in deze wereld. Dat is onze verantwoordelijkheid.
Dr. Izzeldin Abuelaish, Palestijnse arts
Onvermoeid trekt hij de kaart van vrede en verzoening. “Ik moet”, zo zegt hij, “want ik hoor de stemmen van Bessan, Mayar en Aya in mijn hoofd. Ze vragen me wat ik doe om verandering te brengen. Ik kan en mag geen toeschouwer zijn, ik moet actie ondernemen."
"We zeggen 'Nooit Meer, nooit meer'. Wanneer leren we onze les? Wanneer begrijpen we dat militaire middelen dit niet zullen beëindigen. Het leidt alleen tot meer bloedvergieten, meer haat, meer geweld, meer angst en – vooral – meer extremisme. Als we dat willen veranderen, moet de context anders. Ik zal alles doen wat ik kan om daaraan mee te helpen. Het verleden is voorbij. Je weet niet wat de toekomst brengt. Je hebt alleen controle over het heden. Doe wat je kan om een verschil te maken in deze wereld. Dat is onze verantwoordelijkheid. Het is onze wereld. We moeten handelen.”
Bekijk hier de reportage met Dr. Izzeldin Abuelaish uit Terzake.
