Het ererondje van de politieke helden

Laten we beginnen met de positieve noten. In De Zondag is CD&V-boegbeeld Annelies Verlinden hoopvol: "Als je kijkt naar de 5 partijen die genoemd worden, dan zie je meer inhoudelijke overeenkomsten dan bij de 7 Vivaldi-partijen." Wie had dat vorige week durven denken?" En dat de delen van de federale regering een afspiegeling zijn van de deelstaatregeringen, kan de samenwerking alleen maar bevorderen, zegt CD&V-voorzitter Sammy Mahdi in De Zevende dag.

Melissa Depraetere, de voorzitter van Vooruit, is de eerste die de pret bederft: "Toen ik op maandag zag hoe de kiezer de kaarten had geschud, (...) wist ik meteen: het gaat hier nog spannend worden", zegt ze in Het Laatste Nieuws

Maar de grootste optimist blijft Georges-Louis Bouchez, in De Afspraak op Vrijdag: "Het volk heeft de staat hervormd. Door in het noorden en het zuiden op dezelfde manier te stemmen. De verkiezingsuitslag is een staatshervorming op zich.” 

Het venijn zit 'm in de inhoudelijke knelpunten voor de vorming van een federale regering. Samen met Vooruit-voorzitter Depraetere maakt ook Conner Rousseau duidelijk dat de socialisten hun vel duur zullen verkopen.

In De Morgen zegt Rousseau dat "de meeste partijen willen besparen op de gezondheidszorg en de sociale zekerheid terwijl ze niets willen weten van een bijdrage van de grootste vermogens". Hij noemt dat een "heel moeilijke constellatie".

Zijn voorzitter Depraetere vervolgt: "Het liberalisme is compleet doorgeslagen". En als er moet bespaard worden, zeggen de socialisten, dan doen we dat niet door "vijf indexeringen over te slaan voor mensen met een uitkering". Vooruit wil raken aan "bedrijfssubsidies, steun voor fossiele brandstoffen, belastingvrijstellingen voor multinationals, noem maar op, allemaal dingen die veel geld kosten, maar geen enkele rechtse partij stelt dat in vraag."

En de grootste optimist van het kransje politici, blijft MR-voorzitter Bouchez, die in Het Nieuwsblad zegt: "Conner Rousseau zal moeten uitleggen waarom hij niet wil meedoen. Waarom kan hij op Vlaams niveau een regering maken met bepaalde partijen en op federaal niveau niet?" 

In De Standaard reageert Rousseau door duidelijk te maken dat de socialisten niet nodig zijn voor een federale regering. "Er is een centrumrechtse meerderheid mogelijk. 76 zetels is ook een meerderheid."

Een uitnodiging om Open VLD in de plaats van Vooruit te nemen. Maar tussen neus en lippen zegt hij ook dat de PS van Paul Magnette niet helemaal afgehaakt heeft: “Ik heb Magnette niet horen zeggen dat ze nooit in een federale regering stappen.”

In VTM Nieuws vroeg Georges-Louis Bouchez zich af of de houding van de Vooruit-kopstukken niet de bedoeling had om de PS er op het federale niveau weer bij te halen; Maxime Prévot, de voorzitter van Les Engagés, probeerde in De Ochtend op Radio 1 een andere tactiek, en riep Vooruit op om samen met Les Engagés en de CD&V een tegengewicht te vormen tegen de N-VA en de MR.

Ook op het Vlaamse niveau is de regering nog niet gevormd: de informateur werkt aan een startnota, waar iedereen dezelfde knelpunten aanstipt.

In De Morgen vat Rousseau de reeks samen: "Het lerarentekort is toegenomen, de wachtlijsten zijn langer geworden, de kinderopvang is achteruitgegaan, veel bussen zijn geschrapt, het niveau van het Nederlands is gedaald.”

In De Zevende Dag noemt Sammy Mahdi kinderopvang als de eerste prioriteit. Maar de socialisten vinden dan dat de CD&V uit een ander vaatje moet tappen: "Is de situatie de voorbije tien jaar, toen CD&V aan de knoppen zat, op het vlak van kinderopvang verbeterd of verslechterd?", zegt Rousseau, die er fijntjes op wijst dat de CD&V ook heeft verloren. "Vooruit is niet de kleinste van de drie", zo concludeert Rousseau, die wild om zich heen sloeg dit weekend.  

Er klinkt ook heel wat voorbehoud tegenover sommige politici. Zo heeft de voorzitter van Les Engagés, Maxime Prévot, al laten weten dat hij moeite had met Bart De Wever als premier. In De Morgen herhaalt hij zijn bekommernis.

"Bij een premier mogen we ervan uitgaan dat hij de hele bevolking respecteert. Dat hij internationaal een ambassadeur is. Dat hij zijn land respecteert, liefheeft, promoot." En Prevot vindt die omschrijving op dit moment niet van toepassing op Bart De Wever. "Als De Wever premier wil worden, moet hij de komende weken dus laten zien dat hij niet vijandig staat tegenover Franstaligen of het land.” 

Ook de figuur van Georges-Louis Bouchez is omstreden. Prévot houdt zijn oordeel in beraad: Ik begrijp waarom u die vraag stelt. Maar aangezien ik nog niet met hem bestuurd heb, is het voorlopig nog even afwachten."

Voor Melissa Depraetere is de voorzitter van MR "volledig onbetrouwbaar". "Het zou beter zijn dat hij minister-president van Wallonië wordt. Dan zijn wij ervan af. En dan hoeft hij geen Nederlands te leren." Bouchez zelf wil een positie waar hij de meeste impact kan uitoefenen, en geeft in "De Afspraak op Vrijdag" aan dat hij zijn stijl niet zal veranderen. "Als je partijvoorzitter bent, dan moet je de partijlijnen bewaken."

Die houding, het rigoureus bewaken van de partijlijn, werd geloofd door twee Vlaamse liberalen, Eva De Bleeker en Sepp Tyvaert, die in De Zevende Dag kwamen reflecteren over de ontreddering hun eigen Open VLD.

Al is de geroemde Bouchez wel keihard voor zijn zusterpartij: “Ze kunnen niet zeggen dat ik hen niet gewaarschuwd heb. (...) Wie stemt er nu economisch centrumrechts en cultureel centrumlinks? Eén categorie. De ‘bobo’s’. Dat is 2 à 3 procent van de bevolking."

Bouchez ziet nog een uitweg voor de Vlaamse liberalen. Hij wil hen – om zijn belofte gestand te doen - meepakken in de regering: "Maar als ze zelf niet willen, dan stopt het. Je kan een vriend aan tafel brengen en hem een bord voorschotelen. Maar als hij niet wil eten, kan je hem niet dwingen".  

Conclusie van dit ererondje van de politieke helden: als informateur De Wever op de 2 niveaus, Vlaams en federaal, niet snel vooruitgang zal kunnen boeken, dan zijn zowel de PS van Paul Magnette en de Open VLD nog niet helemaal afgeschreven.