"Ik leef van wachtlijst naar wachtlijst", getuigt Katrien Ducatteeuw in 'Laat KIES24'. Met Freya Van den Bossche (Vooruit) en Jean-Marie Dedecker (onafhankelijke voor N-VA) gaat het over mentale gezondheid. Voor Katrien is het al jarenlang een strijd om goede zorgverlening te vinden voor haar zoon en dochter, ook als ze er niet meer is. "Een persoon die op lange termijn als ondersteunend figuur een rol kan spelen, kan nuttig zijn", zegt Van den Bossche.
Katrien maakt zich zorgen over de toekomst van haar dochter: "Ik zoek al jaren naar psychologische hulp, wat als ik er niet meer ben?"
Katrien Ducatteeuw is mama van twee kinderen, allebei met een psychische kwetsbaarheid. "Een plekje vinden in onze complexe samenleving was en is voor hen een uitdaging", vertelt ze. Haar zoon zocht jarenlang naar zijn plek, met vallen en opstaan, met en zonder hulp.
Moegevochten stapt hij uit het leven. "Uiteindelijk heeft hij op 17-jarige leeftijd zelf beslist dat het genoeg geweest is en heeft hij gekozen voor rust".
Katriens dochter kampt al 10 jaar met ernstige psychische problemen. De zoektocht naar de juiste hulp is een uitputtingsslag: "Ik heb het gevoel dat ik al twintig jaar op zoek ben naar geschikte ondersteuning. Ik leef van wachtlijst naar wachtlijst", aldus Katrien.
Wie met vragen zit over zelfdoding kan terecht op de Zelfmoordlijn, op het gratis nummer 1813, of op zelfmoordlijn1813.be. Nood aan een gesprek? Dan kan je 24/7 terecht bij Tele-Onthaal op het nummer 106. Je kan ook chatten via www.tele-onthaal.be . Jongeren kunnen terecht bij Awel op telefoonnummer 102, of via chat op awel.be .
Zoektocht naar hulp is als een doolhof
Er zijn 2 grote obstakels in de zoektocht naar de juiste hulp, volgens Katrien. De immense versnippering van instanties en de administratieve rompslomp die erbij komt kijken.
Katrien is ortho-agoog van opleiding. Ze biedt intensieve ondersteuning aan volwassenen met een meervoudige beperking. Ze is dus thuis in de hulpverlening. Toch is het voor haar een doolhof waarin ze moet navigeren. Oplossingen worden niet aangeboden. En keer op keer moet ze hetzelfde herhalen.
Je wordt hulpverlener van je eigen kind, terwijl je eigenlijk gewoon een mama wil zijn
Katrien Ducateeuw
"Ik heb mijn verhaal al ontelbare keren moeten vertellen: voor artsen, CLB’s, directies van scholen, mutualiteit, begeleidingcentra,… En op elke plek moet ik alles opnieuw oprakelen bij verschillende mensen: het onthaal, tijdens een intakegesprek, bij de gezinsmedewerker, enzovoort", vertelt ze.
"Je wordt hulpverlener van je eigen kind, terwijl je eigenlijk gewoon een mama wil zijn", aldus Katrien. Ze maakt zich dan ook zorgen wat er zal gebeuren met haar dochter wanneer zij en haar man er niet meer zijn.
Ondersteunend figuur voor volwassenen
Een bezorgdheid die Vlaams Parlementslid, lijsttrekker voor de partij Vooruit in Oost-Vlaanderen en psychologe Freya Van den Bossche wil oplossen met een vergelijkbaar systeem waarvoor "een concreet voorstel ligt bij de jeugdhulp".
"Daar willen we iemand die kinderen ondersteunt van jong tot oud. Een persoon die op lange termijn als ondersteunend figuur een rol kan spelen, kan nuttig zijn", zegt Van den Bossche.
"Er zijn breuken in de hulpverlening. En telkens er opnieuw een band moet gemaakt worden met iemand anders, dan is dat een risicovol moment. Idealiter vermijd je zulke breuken. Als er zulke breuken zijn, van bijvoorbeeld de jongerenpsychiatrie naar de transitieleeftijd en dan volwassen worden, dan kan iemand die je al zeer lang kent een geruststelling zijn. Het is een nood die ik in mijn praktijk al heb gezien", aldus Van den Bossche.
