Fictiereeks ‘Becoming Karl Lagerfeld’ toont iconische ontwerper achter de zonnebril: “Hij was afstandelijk maar toch warm”

Het zesdelige ‘Becoming Karl Lagerfeld’ is gebaseerd op de biografie "Kaiser Karl" door journaliste Raphaëlle Bacqué, en geregisseerd door Jérôme Salle en Audrey Estrougo. De reeks is geheel gewijd aan het mode-icoon dat Lagerfeld was, en neemt ons mee in de leefwereld van de mysterieuze couturier. Al wordt die leefwereld gehuld in een flink laagje drama en fictionele verhaallijnen.

De naam van Lagerfeld is onlosmakelijk verbonden met het modehuis Chanel. Hij maakte furore als creatief directeur van het Franse huis, waar hij meer dan 3 decennia lang 8 collecties per jaar lanceerde. “Mijn naam is niet langer Lagerfeld, maar Logofeld”, grapte hij daarover ooit op de Duitse media. Daarbij verwijzend naar het welbekende Chanel-logo met de twee vervlochten C’s.

Maar deze serie vertelt zijn verhaal vóór Chanel. Aflevering één start in de zomer van 1972, 11 jaar voor Lagerfeld het modehuis van wijlen Coco Chanel nieuw leven in zou blazen. De 38-jarige Duitser woont op dat moment al jaren in Parijs, en is voor het grote publiek een nog onbekende prêt-à-porter-ontwerper. Hij heeft maar één ambitie: uitgroeien tot de meest aanbeden couturier in de modewereld. Eén probleem: die rol is al ingenomen door zijn vriend én grote rivaal, Yves Saint Laurent.

De fictiereeks toont een Karl - ‘Karlito’ voor de vrienden - die slechts intimi hebben mogen kennen. Rond de persona publica van Lagerfeld hangt gedurende zijn hele carrière namelijk een zweem van mysterie. Steeds in zwart mantelpak met witte kraag, de witte haren strak naar achteren en ogen schuilgaand achter zijn eeuwige zonnebril: Lagerfeld hield de touwtjes stevig in handen wanneer het ging over zijn imago. Over zijn privéleven is nooit veel geweten.

Iemand die veel meer van de man te zien kreeg, is de Antwerpse Anouck Lepère (45). Tijdens de jaren 2000 sierde het voormalige topmodel de runway van alle grote modehuizen en de covers van alle belangrijke modebladen. En: werd ze gekozen als het gezicht voor het iconische Chanelparfum Coco Mademoiselle. Of ze op dat moment één van Lagerfeld's muzes was? "Ik denk wel dat ik dat mag zeggen, ja (lacht)."

“Karl Lagerfeld heeft daarmee een enorme stempel gedrukt op mijn carrière”, zegt het model. Voor de gelegenheid draagt de Antwerpse tijdens ons gesprek een Chanelzonnebril die dienst doet als diadeem in haar bruine haren, een handtas én enkele broches van Chanel. "De broches zijn ontworpen door Laetitia Crahay, die toen in-house ontwerpster was voor Karl Lagerfeld."

“Het zijn geschenken die ik heb gekregen tijdens mijn periode als gezicht voor het huis", vertelt ze trots. "Als Chanelgezicht krijg je ook de kans om als socialite naar feestjes te gaan. Daar waren de grootste beroemdheden ter wereld aanwezig. De kleren die dan mocht dragen moest ik meestal teruggeven. Maar af en toe mocht ik wel eens iets houden.”

Dankzij haar werk voor Chanel leerde ze Lagerfeld persoonlijk kennen. “Ik heb hem zeker honderd keer ontmoet. Bijvoorbeeld achter de schermen tijdens grote evenementen of in de Rue Cambon; het hart van Chanel waar de vroegere ontwerpstudio van Gabrielle Chanel zich bevindt.”

Of ze de man ooit zonder zijn zonnebril heeft gezien? "Daar ben ik niet meer zeker van", zegt Lepère lachend. "Maar ik begrijp wel waarom hij die altijd droeg. Als je zo wereldberoemd bent als Karl, wil je je vast wat afschermen voor alle ogen van het publiek. Het lijkt me wel ambetant als mensen altijd oogcontact met je willen maken."

"Ik zag Karl een beetje als een verre Duitse oom." Net als de Duitse Karl, heeft ook Lepère Duitse roots, langs één zijde van de familie. De gemeenschappelijke taal was een gemene deler tussen de twee. “Hij had in Parijs waarschijnlijk niet meteen iemand verwacht die Duits sprak. Ik ben zelf opgegroeid met Duits, en die taal met hem spreken herinnerde me aan mijn jeugd in Duitsland. Daardoor voelde ik me al snel thuis bij Chanel.”

Al was Lagerfeld tegelijkertijd ook iemand die velen intimideerde, zegt Lepère. “Karl was een persoon die uitstraalde dat je je moest gedragen, met zijn zware, dragende stem en zijn grote gestalte. Ik gedroeg me altijd heel deftig in zijn aanwezigheid, en ook hij gedroeg zich steeds heel professioneel.”

Naar de buitenwereld toe leek Lagerfeld steeds afstandelijk, stoïcijns bijna. Lepère beaamt dat, maar heeft dat zelf niet zo ervaren. "Ik denk dat mode-ontwerpers altijd wat meer teruggetrokken zijn in de werksfeer. Het is normaal dat ze niet iedereen om de hals vliegen."

"Tijdens onze ontmoetingen zat Karl vaak achter een groot bureau in zijn kantoor. Dan moest ik bijvoorbeeld een outfit aandoen, terwijl die werd versteld door de couturedames van het huis. Dat lijkt inderdaad afstandelijk, maar je moet hem eigenlijk zien als de CEO van een groot bedrijf."

Van onbekende naam in de mode tot creatief directeur van één van de grootste modehuizen, het was voor de Duitse ontwerper geen pad zonder obstakels. Dat zien we in 'Becoming Karl Lagerfeld'.

Tijdens de jaren '70 leefde hij in de schaduw van vriend-en-rivaal Yves Saint Laurent, die naam en faam had weten vergaren als dé beste couturier in Frankrijk. Lange tijd borg Lagerfeld de ambitie op om zelf haute couture te ontwerpen. Hij richtte zich als onafhankelijk ontwerper op ready-to-wear-mode.

Zo tekende hij onder meer voor de luxueuze merken Patou en Chloé, en ontwierp hij tassen voor het Italiaanse huis Fendi. Als een kameleon paste hij zich aan. Van een eigen herkenbare stijl was nog geen sprake, en geen enkel ontwerp droeg zijn naam.

Als we de fictiereeks mogen geloven, veranderde dat alles door één persoon: de jonge Jacques de Bascher. Een ambitieuze, verleidelijke dandy die Karl stimuleerde om zijn haute couture-dromen waar te maken. Eindelijk durfde Lagerfeld de strijd aan te gaan met Saint Laurent.

‘Becoming Karl Lagerfeld’ toont hoe de Bascher uitgroeit tot Karl’s platonische levenspartner. Maar Lagerfeld raakt verscheurd tussen zijn liefde voor de Bascher en de liefde voor zijn passie: mode.

In het echte leven bleven de Bascher en Lagerfeld hecht, tot de Bascher in 1989 overleed aan de gevolgen van aids. Lagerfeld zou daarna nooit meer een relatie beginnen, behalve dan met zijn trouwe kat én voornaamste erfgenaam: Choupette. Zijn werk werd belangrijker dan ooit, hij raakte bekend als een solitaire workaholic.

Zijn constante streven naar vernieuwing en zijn drang om relevant te blijven, maakten hem onuitblusbaar tot het einde. Hij legde de lat zeer hoog voor zichzelf. “Ik ben nooit tevreden over mijn werk”, liet hij in 2018 optekenen in een interview met Monocle Magazine. “Ik denk altijd dat ik de dingen beter had kunnen doen.”

“Hij was dan ook een echte dirigent”, zegt Lepère. “Hij was met iedereen en alles bezig. Maar die controledrang betekende niet dat hij een koud persoon was. Als model kwam je nooit iets tekort. Hij was zeer attent, stelde voor om even te gaan zitten als ik al lang rechtstond, of om even naar de keuken te gaan wanneer ik honger had.”

De rol van Lagerfeld wordt eervol vertolkt door de Duitse acteur Daniel Brühl (ken je van All Quiet on the Western Front, Captain America: Civil War en Inglorious Basterds). Brühl zet op meeslepende wijze een complexe Lagerfeld neer, die worstelt met de druk van de Parijse modewereld, een tragische romance, de gecompliceerde band met zijn strenge moeder en een ongezonde relatie met eten.

Brühl, die net als Lagerfeld Duits, Engels, Frans en Spaans spreekt, slaagt er ook in de minder mooie kanten van het mode-icoon neer te zetten. Hij toont een Karl die regelmatig voor zichzelf kiest en daarbij zijn verwanten kwetst, en een Karl met het hart op de tong die geen controverse schuwt. Maar ook: een Karl die genereus is en innig graag ziet. 

De reeks komt er vijf jaar na de dood van de ontwerper. Die gedachte maakt Lepère emotioneel. Ze pinkt een traan weg. “Ik kan niet geloven dat het al zo lang geleden is, zijn dood heeft me diep geraakt. Het is een gemis voor de modewereld. Voor mij zal Karl voor altijd symbool staan voor wat Chanel echt is.”