Uitbaters bekende café en feestzaal IMA blikken nostalgisch terug op hoogdagen Blues Peer

“Ons café lag destijds op zo’n kilometer afstand van het festivalterrein”, vertelt Madeleine. “Toen het muziekfestival, dat toen nog Belgium Rhythm ’n Blues Festival noemde, in 1984 van start ging merkten wij meteen dat het ongelooflijk leefde. Ons café zat het hele weekend vol feestvierders vanuit alle hoeken van het land. Maar ook buitenlandse festivalgangers vonden vlot de weg naar ons”, klinkt het.

Madeleine en Ivo vonden de drukte die van vrijdagavond tot maandagochtend in en rond de feestzaal hing altijd heel gezellig. Ze beleefden zelf ook altijd veel plezier aan de jaarlijks terugkerende festivalgangers. Maar tegelijkertijd was het ook heel hard werken.

Madeleine: “Ieder jaar werd het drukker en drukker in ons café. Waar we in 1984 nog enkele tientallen festivalgangers ontvingen, spreken we bij de laatste editie in 2019 al gauw over zo’n 300 personen. Op den duur moesten we al ruim een week voor de start van het festival beginnen met de voorbereidingen.”

“Behalve het schenken van drank in ons café, bereidden we ook verschillende maaltijden”, vult Ivo aan. “Eieren met spek, croque-monsieur, spaghetti of vol-au-vent, alles wat we snel in grote hoeveelheden konden bereiden, haalden we in huis. Bier tapten we trouwens altijd in echte glazen, want maaltijden serveren met plastieken bekers vonden we ongepast.”

Tijdens 35 jaar Blues Peer ontstonden zelfs enkele langdurige vriendschappen. En Madeleine en Ivo kunnen ook terugblikken op heel wat memorabele momenten.

“Op de bovenverdieping van onze feestzaal sliepen iedere nacht zo’n 30 feestvierders. Zij moesten wel zelf hun matras meebrengen, want dat konden wij niet voorzien voor iedereen. Nu ja, veel werd er toch niet geslapen, dus zo noodzakelijk was die slaapzak nu ook weer niet”, lacht Madeleine.

“Ik herinner me vooral ook een groepje jonge Duitsers die speciaal naar Peer afzakten voor het festival”, vertelt Ivo. “Zij hebben uiteindelijk wel 4 dagen in ons café vertoefd. Ik geloof zelfs niet dat zij ooit op het festivalterrein geraakt zijn. 1 keer is een dronken Antwerpenaar zelfs met zijn Harley-Davidson ons café binnengereden”, herinnert Ivo zich nog.

Ondanks alle mooie herinneringen missen Madeleine en Ivo de gouden jaren van hun café en feestzaal niet.

Madeleine: “Je merkte de laatste jaren al dat het festival de laatste jaren wat minder begon te leven. De terreinen lagen niet meer zo dicht bij ons café, dus moesten we een shuttledienst inleggen voor het vervoer. Sowieso zijn de tijden heel erg veranderd, waardoor de impact van de lokale horeca niet meer hetzelfde is”, besluit ze.