Nieuwe baldakijn voor trouwzaal van Brussels stadhuis: "Symbool van eigentijdse visie op het huwelijk"

Vorig jaar trouwden 760 koppels in de magnifieke 19e eeuwse trouwzaal van het stadhuis van Brussel-Stad en dit jaar stevenen we op eenzelfde aantal af. De trouwers worden in de echt verbonden door een ambtenaar van de burgerlijke stand, een van de schepenen of door burgemeester Philippe Close. Die nemen voor de gelegenheid plaats op een houten praalstoel die staat opgesteld onder het baldakijn, een luifel in kostbare stof die het aanzien van de huwelijksambtenaar moet verhogen.

Het vorige baldakijn hing er sinds 1897 en was van de hand van de Brusselse kunstenares Hélène De Rudder-du Ménil. "Zij maakte het in opdracht van de stad Brussel, die eind 19e eeuw de hele trouwzaal liet decoreren door kunstenaars uit de omgeving", zegt Bérengère de Laveleye, conservator van het Museum van de Stad Brussel.

De kunstenares maakte een met zijdedraad geborduurd doek dat een soort allegorie op het huwelijk voorstelt: 2 vrouwen, links en rechts, staan voor de wet en de liefde. Een rij mollige kindjes op het dakje bovenaan verbeeldde de hoop op een rijk nageslacht. “Het was een traditionele, 19e eeuwse visie op het huwelijk", legt De Laveleye uit.

In het verleden moest het baldakijn, een prachtig staaltje art nouveau, verschillende keren gerestaureerd worden. "De laatste keer was in 2006. Toen al was duidelijk dat een volgende restauratie er niet meer in zat. Intussen is dit magnifieke werk tot op de draad versleten, zozeer dat er op het eind opmerkingen over kwamen van het publiek", vertelt de Laveleye.

En dus werd gezocht naar een waardige vervanger. "We wilden een ontwerp dat goed zou passen in het geklasseerde, 19e eeuwse decor van de trouwzaal. Bovendien moest het een eigentijdse visie op het huwelijk uitstralen, een eerder symbolische verwijzing."

Uit 20 inzendingen werd het ontwerp van de Doornikse textielkunstenaar Daniel Henry gekozen. Hij maakte een minimalistisch non-figuratief baldakijn. Het afhangende fluwelen doek bekleedde hij in het midden met een goudlaag en aan de zijkanten met een zilverlaag, waarbij het huwelijk voor hem symbool staat voor eenheid, maar ook voor complementariteit.

De goud- en zilverlaag verfrommelde Henry manueel zodat het een patine kreeg en zodat er een mooi lichtspel ontstond. Die schittering verwijst naar de liefde als aaneenschakeling van momenten van haast magnetische aantrekkingskracht, aldus de kunstenaar, die zijn werk Velum Magneticus noemde. Op het dakje van het baldakijn borduurde hij vierhonderd verschillende stukjes goudkleurig textiel, een oproep tot inclusie.